ویژه نامه ولادت فرخنده امام محمد تقی علیه السلام{جواد الائمه }

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

دهمین روز از ماه مبارک رجب، میلاد امام سخاوت و طهارت
علم و کمال و زهد، گوهر یگانه ثامن الحجج
حضرت جوادالائمه(ع) مبارک باد.

در روایت آمده است که پیامبر خدا(ص)، خیزران، مادر بزرگوار امام جواد(ع)
را بانویی پاکیزه خواند و خواست تا سلام آن حضرت
را به بانوی جلیل القدر برسانند.

امام رضا(ع) فرزندش حضرت جوادالائمه را «مولود پرخیر و برکت» می خواند؛
زیرا میلاد آن حضرت پس از سال ها انتظار، مایه دلگرمی و هدایت
بسیاری از پیروان و شیعیان آن حضرت به راه حق اهل بیت(ع) گردید.

امام رضا(ع) در پاسخ کسی که سن امام جواد(ع) را برای امامت کم
شمرد، فرمود: «خداوند عیسی بن مریم(ع) را در سنی کمتر از سن
ابوجعفر، رسول و پیامبر و صاحب شریعت تازه قرار داد».

استاد شیعه شیخ مفید درباره آن حضرت می گوید: مأمون شیفته او شد؛
زیرا می دید که با وجود کمی سن، از نظر علم
و حکمت و ادب و کمال عقلی به چنان رتبه والایی رسیده که
هیچ یک از بزرگان علمی آن روزگار بدان پایه نرسیده اند.

دل هایمان را چون قاصدک هایی که پیام مهر و تبریک بر دوش می کشند
به آستان علی بن موسی الرضا(ع) می فرستیم
و
میلاد فرزند عزیز و یگانه اش را شادباش می گوییم.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

بشارتت باد ای «مدینه» عشق!
بشارتت باد ای خطه «توس»!

بشارتت باد ای سلطان خراسان،
ای علی بن موسی علیه السلام !




بشارتت باد آمدن فرزند؛ فرزندی که در همه آفاق یگانه است!
باعظمتی به وسعت تمام آسمان ها، که هیچ معمّایی برایش
غامض و هیچ علمی برایش دشوار نیست.

فرزندی که آسمان، به سخاوت دست هایش غبطه خواهد خورد!
فرزندی که با حضور سبز خود، مسیر امامت را
تا رویش اولین سپیده موعود، ادامه خواهد داد!

فرزندی که نخوتِ مستبدّان را با بردباری علم خود، خواهد شکست.
و چرخه آوازه اش، حیرتیان لاهوت و ناسوت را
مفتون خویش، خواهد کرد!

با تمام خردسالی اش، خاک پای «ابن الرضا» را آسمان، سُرمه
خواهد کرد و زمین، شکوفه های گیلاس را
به پایش خواهد افشاند!

دست هایش که سخاوتمندترین فصل سبز هستی اند،
آسمان را با قنوتش، زمین را با نگاهش، مسکینان را با ملاطفتش
و درماندگان را با اجابتش،مثل نسیم بهاری، خواهد نواخت
و عشق، در حوالی نگاهش، به اوج هیجان خواهد رسید.

صبرِ تمام محافل و مجالس، با نام مبارکش آذین خواهد شد
و با وجود خُردسالی، پیران راه را راهنما خواهد بود!

چشم ها به نگاه مهربانش و قلم ها
به نجوای آسمانی اش، دوخته خواهد شد!

به قامت آسمانی اش، هستی تواضع خواهد کرد
و بر قدوم مبارکش، عرش، حریر عاطفه خواهد گسترد!

می آید، تا ادامه دهنده وقار پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ، صبر علی علیه السلام ،
معصومیت زهرا علیهاالسلام ، سخاوت حسن علیه السلام ، شهامت حسین علیه السلام ،
عبادت سجاد علیه السلام ، علم باقر علیه السلام ، حلم صادق علیه السلام ،
مظلومیت کاظم علیه السلام و کرامت رضا علیه السلام باشد!

می آید، تا شور ولایت را در نگاه تک تکِ ستاره ها بدمد!
می آید، تا شوق سخاوت را در سینه تک تک ابرها بکارد!

می آید، تا نبض دست های خالی را با تبسّم های آکنده از مهربانی،
پیوند بزند!می آید، تا تمام نگاه های فقیرانه را با
نسیم یادش، بنوازد!

می آید، تا یگانه فرزند روزگار خویش باشد که حتی آینه ها
به زیبایی و کمالش رشک می برند!
درود بر آمدنش! درود بر لحظه های سبز شادمانی!

درود بر لحظه های بلورین تولّد!
درود بر آمدنش که سبزترین نهال «امامت» خواهد بود و
در سایه سارش، آسمان، خستگی از تن خواهد زدود!

درود بر زیبایی زندگی اش که جاری ترین لحظه های سخاوت را
با «یا اَجْوَد الاَجْوَدینْ» تفسیر کرد!
و درود بر آمدنش که ما را به بهاری جاودانه، بشارت می دهد!

مولاجان! خوش آمدید.

سید علی اصغر موسوی

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

میـلادیــــــه

بشارتت باد، ای زمین سبز!

بشارتت باد ای «مدینه» عشق!

بشارتت باد ای خطه «توس»!

بشارتت باد ای سلطان خراسان، ای علی بن موسی علیه السلام !

بشارتت باد آمدن فرزند؛ فرزندی که در همه آفاق یگانه است!

باعظمتی به وسعت تمام آسمان ها،

که هیچ معمّایی برایش غامض و هیچ علمی برایش دشوار نیست.

فرزندی که آسمان، به سخاوت دست هایش غبطه خواهد خورد!

فرزندی که با حضور سبز خود،

مسیر امامت را تا رویش اولین سپیده موعود، ادامه خواهد داد!

فرزندی که نخوتِ مستبدّان را با بردباری علم خود، خواهد شکست.

و چرخه آوازه اش، حیرتیان لاهوت و ناسوت را مفتون خویش، خواهد کرد!

... با تمام خردسالی اش، خاک پای «ابن الرضا» را آسمان، سُرمه خواهد کرد

و زمین، شکوفه های گیلاس را به پایش خواهد افشاند!

دست هایش که سخاوتمندترین فصل سبز هستی اند،

آسمان را با قنوتش، زمین را با نگاهش،

مسکینان را با ملاطفتش و درماندگان را با اجابتش،

مثل نسیم بهاری، خواهد نواخت و عشق،

در حوالی نگاهش، به اوج هیجان خواهد رسید.

صبرِ تمام محافل و مجالس، با نام مبارکش آذین خواهد شد

و با وجود خُردسالی، پیران راه را راهنما خواهد بود!

چشم ها به نگاه مهربانش و قلم ها

به نجوای آسمانی اش، دوخته خواهد شد!

به قامت آسمانی اش، هستی تواضع خواهد کرد

و بر قدوم مبارکش، عرش، حریر عاطفه خواهد گسترد!

می آید، تا ادامه دهنده وقار پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ،

صبر علی علیه السلام ، معصومیت زهرا علیهاالسلام ،

سخاوت حسن علیه السلام ، شهامت حسین علیه السلام ،

عبادت سجاد علیه السلام ، علم باقر علیه السلام ،

حلم صادق علیه السلام ، مظلومیت کاظم علیه السلام

و کرامت رضا علیه السلام باشد!

می آید، تا شور ولایت را در نگاه تک تکِ ستاره ها بدمد!

می آید، تا شوق سخاوت را در سینه تک تک ابرها بکارد!

می آید، تا نبض دست های خالی را با تبسّم های آکنده از مهربانی، پیوند بزند!

می آید، تا تمام نگاه های فقیرانه را با نسیم یادش، بنوازد!

می آید، تا یگانه فرزند روزگار خویش باشد

که حتی آینه ها به زیبایی و کمالش رشک می برند!

درود بر آمدنش! درود بر لحظه های سبز شادمانی!

درود بر لحظه های بلورین تولّد! درود بر آمدنش

که سبزترین نهال «امامت» خواهد بود

و در سایه سارش، آسمان، خستگی از تن خواهد زدود!

درود بر زیبایی زندگی اش

که جاری ترین لحظه های سخاوت را با «یا اَجْوَد الاَجْوَدینْ» تفسیر کرد!

و درود بر آمدنش که ما را به بهاری جاودانه، بشارت می دهد!

مولاجان! خوش آمدید.

سید علی اصغر موسوی

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

درود بر لحظه‌های شفافی که با تو خواهند بود
و مسیری که از عطر کلمات مقدست سرمست می‌شود؛


درود بر دانایی متجلی در بزرگ و کوچک اهل‌بیت رسول صلی‌الله‌علیه‌وآله.
سلام بر این نور واحد که بی تغییر، در کالبد دوازده پیکر مطهر جاری شد!

تکلم کن تا تاریخ، دوباره از شگفتی، مات بماند.
- چگونه کودکی هشت ساله، این‌چنین تمام ذرات را متبرک می‌کند
و تمام تفسیر کتاب آسمانی در قلب او متلاطم است؟

تکلم کن، تا یحیی بن‌ذکریا متولد شود؛
با شباهتی بی‌همتا با جوادالائمه علیه‌السلام؛

«یَا یَحیی خُذِ الکِتابَ بِقُوَّهٍ و آتَیناهُ الحُکمَ صَبِیاً».

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

زینتِ بخشندگان،امام جواد (ع) می آید تا زمین مدینه،
یک بار دیگر مولودی دیگر از نسل هابیل را به شادباش بنشیند.

می آید تا چشمان آسمان را به روشنی سیمایش روشن شود
و لاهوتیان و ناسوتیان را در شادی میلاد خویش فرو برد.

کبوتر دل در هوای طواف گنبد نورانی کاظمین، پر می گشاید
تا همراه با فرشتگان الهی؛ حرم مطهرش را با بال های خود غبار بروبد
و دیده را به ضریح او روشن سازد.

در زاد روز مولود مبارک رجب، با یک آسمان نیاز
از یگانه بی همتا می خواهیم
در دریای بی کران بخشش جوادالائمه غرقمان سازد
و در زمره شیفتگان واقعی او قرارمان دهد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

جهت نمایش تصویر با اندازه اصلی 715x894 پیکسل کلیک کنید



مردی می آید از نورستان!

هلال هاله های نورانی، طلوع طلعت دلدار را مژده می آورند!
موجی از فرشتگان از عرش تا فرش پرواز می کنند، غنچه ها می شکفند، ابرها هلهله می کنند

و نور از هر سو می تراود، بوی میلاد دریایی از سپیده می آید!
صدای گام های میهمانی گرامی در رواق دل عاشقان می پیچد.

آری! مردی می آید از نورستان!
دامن دامن مهربانی و سخاوت همراه دارد
و دست هایش از بوی بخشندگی سرشار است.

جوان ترین جوانه هاست که موهبت رویش هدایت را
بر پرده روشن اندیشه اش سپرده اند.

معلّم همه خوبی هاست،
پناهگاه ایمنی و مددکار هر چه روشنی است.

تلألونهمین گوهر پرورده در صدف عصمت
و تمامی مجد و شرافت و عظمت است.

هیچ گلی از دانش در برابر فرزانگی و آگاهی وی،
تاب قد کشیدن ندارد.

ستوده ای پاکیزه است،
پیشوای گل، آموزگار کُلّ!

روشنای تمامی حیات، امام جواد علیه السلام ،
مردی از طایفه توحید، مؤمنان را همیشه نوید، گلبوته سبز شهید.

زبان گویای همه پاکی ها و پاسدار همه شرافت هاست
ظهور نورِ دل و دیده سلطان توس، بر عاشقان مبارک!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

گشود ديده چو بر اين جهان امام جواد
به روى خلق در مرحمت خداى گشاد

شكفت تا گل رويش ز بوستان رضا(ع)
بداد مژده به اهل نياز، پيك مراد

عيان تجلّى حق شد ز روى اين مولود
جهان پير جوان شد ز شوق اين ميلاد

نهم امام كه روز دهم ز ماه رجب
ز ديدن رخ او ثامن الحجج شد شاد

ز آسمان بركات خداى، نازل شد
ز يمن مقدم او بر زمين چو گام نهاد

گرفت چنگ به چنگ وز اشتياق سرود
مَلَك ز بام فلك نغمه مباركباد

خداى، جود و كرم را به خلق كرد تمام
چو ديده مظهر جود خدا به دهر گشاد

زهى مقام كه جسته است علم از او يارى
زهى شرف كه گرفته است عقل از او ارشاد

اميد بسته به الطاف او سياه و سپيد
پناه در كنفش جسته بنده و آزاد

ز فيض دانش او جان گرفت علم و خرد
ز نور بينش او جلوه يافت استعداد

به يمن لطف عميمش كرم گرفت قوام
به دست همت او شد جهان جود ايجاد

گداى بارگه جود اوست حاتم طى
غلام درگه فرّ و شكوه اوست قباد

بود ز پرتو انديشه اش خرد روشن
كند ز فكرت او عقل پير استمداد

فكنده سايه ز مهرش هماره بر سر عدل
زده است شعله ز قهرش به خرمن بيداد

زبان ناطقه لال است در مديحت او
كه با كمالش ما ناقصيم همچو جماد

اگر به آتش دوزخ نظر ز لطف كند
شراره از نگهش سردتر شود ز رماد

اگر كه نامه اعمالم از گنه سيه است
شفاعت تو مرا بس بود به روز معاد

هميشه تا به عدد كمتر است الف از با
هماره تا كه فزون تر ز صاد باشد ضاد

بود عدوى تو دايم قرين محنت و غم
بود محبّ تو پيوسته خرّم و دلشاد

شاعر: غلامرضا قدسی