حکایت خوبان

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

این آقا پدر شما هستند؟

یک‌بار یکی از مسئولان مملکتی، درحالی‌که پدر مسنشان هم با او بود،
برای انجام کارهای جاری به خدمت حضرت امام رسیدند.

پس از اینکه از خدمت حضرت امام بازگشت، گفت:
می‌خواستم به حضور حضرت امام برسم، من جلو افتاده بودم
و پدرم را از دنبال می‌آوردم. پس از تشرف، پدرم را به حضرت امام معرفی کردم.
حضرت امام نگاهی کردند و فرمودند: «این آقا پدر شما هستند؟» (
پس چرا شما جلوتر از او راه افتادی و وارد شدی؟!)

منبع: تارنمای شهید آوینی

امام خمینی (ره)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خودش را نمی‌گرفت

ایشان خودشان را خیلی کم می‌گرفت خیلی؛ می‌گفتند: «من چیزی بلد نیستم،
حتی وقتی بچه‌ها یا نوه‌ها به ایشان می‌گفتند آیت‌الله، می‌گفت:
نه نه من آیت‌الله نیستم.» خیلی خودش را پایین می‌دانست. اصلاً عجیب بود.

بیشتر هم مشغول نماز و دعا و راهنمایی شاگردانش بود و به ما می‌گفت:
«همین‌ها برای آدم می‌ماند.» در مجلس روضه اباعبدالله علیه‌السلام خودش
کفش‌های مهمانان امام حسین علیه‌السلام را جفت کرده و آن‌ها را تمیز می‌کند؛
بدون توجه به آن‌ها که خرده می‌گیرند که آدم بزرگ نباید چنین کاری بکند.


آیت‌الله سید ابوالقاسم خویی می‌فرمود: «من هر وقت می‌رفتم مجلس آقای قاضی،
کفش‌هایم را می‌گذاشتم زیر بغلم که مبادا کفشم آنجا باشد
و آقای قاضی بیاید آن را تمیز یا جفت کند.»

منبع: خبرگزاری فارسراوی: خانم سیده فاطمه قاضیاستاد بزرگ اخلاق، آیت‌الله علامه سیدعلی‌آقا قاضی طباطبایی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

فقیرنوازی به سبک مرحوم قاضی

یکی از رفقای نجفی ما برای من گفت: من یک روز به دکان سبزی‌فروشی رفته بودم،
دیدم مرحوم قاضی خم شده و مشغول سوا کردن کاهو است؛ ولی به عکسِ معهود،
کاهوهای پلاسیده و آن‌هایی را که دارای برگ‌های خشن و بزرگ هستند، برمی‌دارد.

علت ماجرا را جویا شدم. فرمود: «من این مرد فروشنده را می‌شناسم؛
فرد بی‌بضاعت و فقیری است، من گاه‌گاهی به او مساعدت می‌کنم
و نمی‌خواهم چیزی به او بلاعوض داده باشم تا اولاً آن عزت و شرف و آبرو از بین برود
و ثانیاً خدای ناخواسته عادت کند مجانی گرفتن و در کسب هم ضعیف نشود؛
و برای ما فرقی ندارد کاهوهای لطیف و نازک بخوریم یا از این کاهوها؛
و من می‌دانستم که این‌ها بالاخره خریداری ندارد و ظهر که دکان خود را می‌بندد،
به بیرون خواهد ریخت؛ لذا برای عدم تضرر او مبادرت به خریدن کردم.»

منبع: خبرگزاری مشرق

راوی: علامه طهرانی

آیت‌الله سید علی‌ قاضی طباطبایی

[مصطفی*شیعه ال طاها*]

روزی دو بانوی محترم که ساکن بمبئی بودند حضور مرحوم حاج شیخ عباس محدث قمی می ‏رسند
و اظهار تمایل می‏ کنند که هر ماه مبلغ 75 روپیه به ایشان تقدیم نمایند و ایشان از پذیرفتن آن خودداری کرده بودند.
و در مقابل اعتراض یکی از فرزندان خود می ‏گوید:
ساکت باش، من همین مقداری را هم که الان خرج می‏ کنم،
نمی‏ دانم فردای قیامت چگونه جواب خداوند و امام زمان سلام الله علیه را بدهم.
در جواب این مقدار هم معطل هستم، چگونه بارم را سنگین‏تر کنم؟(مجله نورعلم، شماره2، دور2،ص123.)

منبع: مردان علم در میدان عمل، سید نعمت الله حسینی، دفتر انتشارات اسلامی (وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم)، جلد 1

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مهم‌ترین نصیحت علما از زبان آیت‌الله مجتهدی

من علمای بسیاری را درک کردم از امام خمینی گرفته تا آیت‌الله بروجردی
و آیت‌الله شاه‌آبادی و آیت‌الله حائری و غیره.

و اگر بخواهم در یک‌کلام نصیحت تمام بزرگان را بگویم؛ می‌گویم:
«اگر دنیا و آخرت می‌خواهید؛ اگر رزق و روزی می‌خواهید
و در یک‌کلام اگر همه‌چیز می‌خواهید؛ نماز اول وقت بخوانید.»

منبع: منبرک

استاد بزرگ اخلاق، آیت‌الله احمد مجتهدی تهرانی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

قطره‌ای تا غرور

باآنکه فقیه بود و بارها شاگردان در درس خارج وی نظرات دقیق وی را در اصول و فقه دیده بودند،
اما یک‌بار که یکی از دوستان و شاگردان که کتاب صحافی می‌کرد
و روی مجموعه آثار ایشان عنوان آیت‌الله علی صفایی را چاپ کرده بود،
متغیر شد و به او فرمود: چرا چنین کردی؟! و مثال شگفتی زد. فرمود:
«گاهی دیده‌ای که لیوان چنان آماده لبریزی است که کافی است
یک قطره در آن چکانده شود؟
تو چه می‌دانی وضع روحی یک انسان چگونه است...
و همین حرکت و اشاره تو با او چه می‌کند؟ شاید این نوشتن تو
حکم همان قطره را برای لبریزی او داشته باشد.
پس از این القاب به‌جا استفاده کنید!»

منبع: منبرک

آیت‌الله علی صفایی حائری

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

همه‌چیزم را به امام حسین علیه‌السلام گره زدم

حضرت آیت‌الله حاج‌آقا مجتبی تهرانی (رحمةالله‌علیه) در بیمارستان فرمودند:
«من از وقتی‌که از نجف به تهران برگشتم، همه‌چیزم را با امام حسین (علیه‌السلام) شروع کردم.

اولین باری که برای اقامه نماز جماعت به مسجد جامع رفتم،
سوم شعبان بود. اولین شبی هم که جلسه‌ام را شروع کردم، شب سه شعبان بود.
من همه‌چیزم را به نام سیدالشهدا (علیه‌السلام) گره زدم.»

این پیوند آن‌قدر عمیق بود که رفتنشان هم به نام و یاد آن حضرت گره خورد
و روز تشییع و خاک‌سپاری ایشان در اربعین امام حسین (علیه‌السلام) بود.

منبع: مقدمه کتاب خاطرات آیت‌الله حاج‌آقا مجتبی تهرانی (ره) به نقل از
پایگاه اطلاع‌رسانی حاج‌آقا مجتبی تهرانی

استاد بزرگ اخلاق، آیت‌الله مجتبی تهرانی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دقت‌های خانوادگی

بارها اتفاق افتاده بود که من با پدرم به قم می‌رفتیم،
چون صبح قم کار داشت؛ باهم می‌رفتیم.

پدرم هیچ‌وقت بیرون ناهار نمی‌خورد، گرسنه می‌ماندیم تا به تهران برگردیم.
من می‌گفتم پدر، اینجا چلوکبابی است، یک ناهاری، آبگوشتی بخوریم.

می‌گفتند: «مادرتان در خانه تنهاست. آن مرد سعادتمند نیست که خانمش
در خانه تنها بماند و خودش بیرون غذا بخورد.»

فقط یک‌بار در طول این بیست‌وچند سالی که من با پدرم زندگی کردم
این اتفاق افتاد و آن موقعی بود که من در دانشگاه شاگرد اول شده بودم...
می‌گفتم: خوب پدر ناهار بخوریم و برگردیم، ولی قبول نمی‌کرد و می‌گفت:
«مروت نیست که مادرت تنها در خانه باشد و من بیرون خوش بگذرانم.» و
این‌جور زندگی‌شان با همدیگر گرم بود.

منبع: پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه

آیت‌الله شهید حسین غفاری

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

وقتی برای مطالعه

ایشان همیشه اوقات مشخصی را برای مطالعه داشتند و هر مشکلی که پیش می‌آمد
و هر گرفتاری که بود، آن ساعات را باید صرف مطالعه می‌کردند
و این برنامه را تغییر نمی‌دادند.

یادم هست در روزهایی که اوج مسائل و درگیری‌های انقلاب بود،
ایشان باز هم از تحقیق و مطالعه غافل نمی‌شدند.

منبع: ماهنامه شاهد یاران، ص 21، به نقل از تارنمای نوید شاهد

راوی: مهندس محمدصادق مفتح

آیت‌الله شهید دکتر محمد مفتح

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

توکل بر خدا

روز اول ماه که می‌خواستم شهریه طلاب را واریز کنم، پول‌ها را شمردم
و متوجه شدم که یازده‌هزار‌و‌پانصد تومان کم است.

من در بازار افراد ثروتمند آشنا سراغ نداشتم و اگر هم سراغ می‌داشتم،
بنایم بر آن نبود که از کسی تقاضا کنم. در اتاقم تنها نشسته بودم؛ عرض کردم:
«خدایا! خودت می‌دانی بنا ندارم به سوی غیر تو دست دراز کنم
و حال هم امید و اطمینانم به توست.»

لحظاتی بیش نگذشت که در منزل را زدند. یک نفر برای حساب وجوهاتش آمد
و بیست‌هزار تومان مقدار وجوهات او شد؛ اما وقتی پول‌هایش را شمرد،
گفت: «آقا! معذرت می‌خواهم، بیش از این برایم میسر نشد.» وجه را که شمردم
دیدم یازده‌هزار‌و‌پانصد تومان است. ایشان همیشه می‌فرمود:
«بدانید! اگر برای خدا گام بردارید، درهای رزق و رحتمش را به روی شما می‌گشاید.»

منبع: تارنمای بنیاد هابیلیان

راوی: حجت‌الاسلام عیسی غلامی

آیت‌الله سید محمدرضا گلپایگانی