ویژه نامه ولادت فرخنده امام حسن مجتبی علیه السلام * کریم آل طاها *

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

روییدن گل زیبای مجتبوی در بوستان حُسن نبوی، سبط اکبر،
الگوی کامل و آیینه جمال که میلادش در نیمه رمضان، رویش
گلی در بوستان ماه خدا بود، بر همه مسلمانان جهان مبارکباد.

سلام بر مجتبای آل محمد، فرزند برومند علی و زهرا
که گوهر دریای فضیلت بود.

سلام بر آن آیینه حسن ازلی که تولد فرخنده اش
درآستانه شب های قدر، برکتی مضاعف بر سفره
افطار و سحر روزه داران است.

سلام بر او که دل های شیعیان، با نسیم روح نواز نام زیبایش
صفا می گیرد و یاد او همچون عطر بهشتی مشام
جان ها را می نوازد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«تو که آمدی...»






ستاره ‏ها تکثیر می‏شوند و آفتاب، در شب‏های تاریک رخنه می‏کند.

همه پیراهن‏ها، بوی یوسف می‏گیرند
و کبوتران از سقف خانه‏ها لبریز می‏شوند.
آسمان، آن‏قدر آبی می‏شود که آب‏ها از یاد می‏روند.

زندگی از لبخند تو آغاز می‏شود و باران‏ها ستاره می‏بارند
بر ایوان‏های تاریک مانده ما. با آمدنت، غروب‏ها کوتاه و کوتاه‏تر
شدند و آفتاب، بلندتر از همیشه، بر پنجره‏های ما پدیدار شد.

تو که آمدی، گریبان‏های غریب، بغض شدند و اشک‏ها، باران‏های بهاری.
جاده‏ها عاشقانه به تو ختم شدند و همه راه‏ها، صراط مستقیم.

بهارها در حاشیه سبز نام تو جان گرفتند.
تو که آمدی؛ غربت از تنهایی درآمد و
عشق، در سینه‏های کوچک ما جوانه زد.

پرنده‏های بی‏آشیانه بر شانه‏هایت آشیان گرفتند و درخت‏ها به
برکت نفس‏های معطر تو شکوفه زدند و سیب شدند.

با آمدنت، بوی علی در کوچه‏های غم‏زده کوفه جاری شد
و صدای گریه‏های کودکانه ‏ات، در صدای بال فرشتگان پیچید
تا شب‏ها، با لالایی آرام تو، کائنات به خواب بروند.

چشم‏هایت، دورترین افق‏ها را روشن کرده است.
سینه‏ات، اقیانوسی است که همه اندوه ‏های عالم را پذیرا خواهد شد.

با تو، دنیای پدرانه علی علیه‏السلام ، رنگین‏تر و تنهایی ‏اش با رنگ
مهربانی تو پر خواهد شد. تو که آمدی، آبشارها همه قد کشیدند تا در
تن تو، خودشان را تطهیر کنند و رودخانه‏ها به دنبال کوچه خانه
پدری ‏ات دویدند تا بوی قدم‏هایت را به دریاها سوغات ببرند.

از نام تو، تنهایی می‏تراود و پرنده‏ها با آسمان آشتی می‏کنند.
چشمه‏ها در تشنگی کویر، جاری‏اند تا عطش تنهایی
تو را تا کربلای غریب برادرت ببرند

تو آمده‏ای تا منادی عشق و مهربانی
در دلتنگی دورترین کوچه ‏های شب‏ زده باشی.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

آینه حُسن خداوندی

ماه به نیمه رسیده است و درهای رحمت، بر روی جهانیان باز است.
فراوانی رحمت و نعمت است و جان‏ها آکنده از عشق است.

ماه به نیمه رسیده است که این چنین در کامل‏ترین
صورت خویش به جلوه‏گری، دست‏افشانی می‏کند.

ستارگان به تکاپو درآمده‏اند گرداگرد ماه. بدری در آستانه حُسن خودنمایی می‏کند؛
ماه تمامی که از ذخیره هستی به زمین هدیه داده شده است.

حَسَن، آینه حُسن خداوندی است؛
تصویر زیبایی خداوند است که در صورت خاکی نقش بسته است.

مجتبی، در آغوش پاک‏ترین مادران عالم چشم به جهان گشود
و میوه قلب رسول اللّه‏ شد.

آمد و کرامت را از پدر آسمانی‏اش آموخت
و چراغ کرامتش را برای اهل زمین برافروخت.

ثمره زندگی علی و فاطمه،پا به جهان خاکی گذاشت.
خاک تا افلاک غرق نور و سرور شود.

نیمه ماه است؛ ماهی که درهای رحمت بر
روی جهانیان گشوده شده است.

خدایا! به «کریم اهل بیت» سوگند،
سایه کرامت خویش را از ما دریغ مدار!

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

امشب که شب اوج مناجات دل ماست
این مسجد و محراب خرابات دل ماست

با یار شب وصل و ملاقات دل ماست
بر مقدم دلدار مباهات دل ماست

حیف است که دور از رخ جانانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

امشب که در میکده ی عشق تو باز است
دست همه عشّاق بسوی تو دراز است

یا رب سببی ساز شب ماه حجاز است
با حضرت معشوق شب راز و نیاز است

وقت است که بر مقدم جانانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

یکروزه شده دلبر ما عید بگیرید
از معرفتش هدیه ی جاوید بگیرید

از دست حسین باده ی توحید بگیرید
وز مادر او برگه ی تائید بگیرید

اینجاست که واجب شده رندانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

با ماه خدا زمزمه ی یار بگیریم
از کام حسن تا سحر افطار بگیریم

هنگام سحر می طلبد سجده ی خونین
آن روز که ما روزه علی وار بگیریم

مجنون شده و با دل دیوانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

ما طاقت یک جلوه ی دلدار نداریم
حیف است که ما دیده ی دیدار نداریم

ظرفیّت هم صحبتی یار نداریم
با این همه با غیر حسن کار نداریم

ای کاش که در عشق کریمانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

بد مستی ما را مکن ابراز نگارا
با مستی مستان بنما باز مدارا

تقصیر لب لعل نگار است خدا را
خجلت زده کن مثل همیشه تو گدا را

موسی صفت از جلوه ی پیمانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

ای خوش سحری را که سر دار بمیرم
منصورم و چون میثم تمّار بمیرم

در حال ثنا خوانی دلدار بمیرم
سخت است که بیمار و گنهکار بمیرم

هر چند که یک گوشه غریبانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

آن بنده ی زشتم که خریدار ندارم
برده نفروشید که بازار ندارم

از خدمت ارباب کرم عار ندارم
در کوله به جز توشه ای از خار ندارم

خوب است که در کنج همین خانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

بد تر ز من ای خالق بخشنده نداری
همچون من خود باخته شرمنده نداری

مأموریت حضرت موساست بهانه
در خلقت خود بد تر از این بنده نداری

بیمارم و در پای طبیبانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

عمریست که جان در غم جانانه بسوزد
دل در غم یک دختر دردانه بسوزد

آن شمع که در گوشه ی ویرانه بسوزد
از غربت او غربت پروانه بسوزد

با دختر سلطان به عزا خانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم



شاعر : محمود ژولیده

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

ای مولود خجسته رمضان!
ای بدر تمام ماه خدا!

تو تنهاترین فرزند رمضانی و آسمان در پیشگاه كرم
و بخشش تو، با این همه ابرهای باران زایش
گمشده ای غریب بیش نیست

رسول رحمت، تو را بر شانه های خویش سوار
می كرد و بر تو مباهات می نمود

تو ادامه محمد (ص) و كرانه علی (ع) هستی
تو امام مایی و ما مُرید و دلداده تو

و اینك در بهار شكفتن تو، در فصل خدا
بر خود از رهبری تو می بالیم

و بر نامت كه زینت همه خوبی ها
و نیكی هاست افتخار می كنیم

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

او آمده تا نور به شب ها بخشد
روح شرف و عشق به دنيا بخشد

او آمده تا باور وايمان و صفا
همراه دو صد عاطفه برما بخشد

او آمده از صلح و محبت بي شك
جاني ز ولا برتن تنها بخشد

آن سيد خوبان و بهشت آمده تا
برمهر و وفا ارزش و معنا بخشد

او آمده با نام حسن در حسنش
شوري به سرا پرده مولا بخشد

او رود زلالي ست كه درفصل عطش
جود و كرم خويش به دريا بخشد

از لطف ، كريم اهل بيت عصمت
ما را زكرم خدا به فردا بخشد

ميلاد امام مجتبي (ع) آمده است
شادي به حريم دل ما آمده است