مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

لب لعل و خط مشکین چو آنش هست و اینش نیست

بنازم دلبر خود را که حسنش آن و این دارد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دور است سر آب از این بادیه هش دار
تا غول بیابان نفریبد به سرابت

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد
بیچاره دلم در غم بسیار افتاد

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در آسمان نه عجب گربه گفته حافظ
سرود زهره به رقص اورد مسیحارا

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

الا ای دولتی طالع که قدر وقت می‌دانی

گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش

هر آن کس را که در خاطر ز عشق دلبری باریست

سپندی گو بر آتش نه که دارد کار و باری خوش

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

شـکرانه را که چشم تو روی بتان ندید

ما را به عفو و لطف خداوندگار بخش


ساقی چو شاه نوش کند باده صبوح

گو جام زر به حافظ شب زنده دار بخـش

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شهر خالي ست ز عشاق بود كز طرفي
مردي از خويش برون آيد و كاري بكند

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دم از سیر این دیر دیرینه زن

صلایی به شاهان پیشینه زن

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

نگـویـم جمله با من باش و ترک کامکاران کن
چو هم شاهی و هم درویش، گاه آنجا و گاه اینجا