حکایت خوبان

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

می‌خواهم که تو نباشی!

مدرس مردی بسیار سخت‌کوش و پیگیر بود. مأیوس نمی‌شد و دست از مقاومت نمی‌کشید.
حتی پیروزی رضاشاه هم او را مرعوب نکرد و پیوسته به شکل علنی اعلام می‌کرد
که با حکومت او از اساس مخالف است. روزی که رضاخان یقه این پیر خسته را گرفت
و او را با خشم به کنج دیوار زد و فریاد کشید: «سید! آخر تو از جان من چه می‌خواهی؟»
مرحوم مدرس بی‌آنکه ذره‌ای ترس به دل راه بدهد
، با لهجه شیرین اصفهانی جواب داد: «می‌خواهم که تو نباشی!»

منبع: تارنمای نوید شاهد

آیت‌الله سیدحسن مدرس

[مصطفی*شیعه ال طاها*]

مرحوم شیخ رجبعلی خیاط می فرمود:
بطری وقتی پر است و می‌خواهی خالی اش کنی، خمش می‌کنی.
هر چه خم شود خالی تر می‌شود، اگر کاملا رو به زمین گرفته شود، سریع تر خالی می‌شود
دل آدم هم همین طور است، گاهی وقت‌ها پر می‌شود از غم، از غصه و ...
قرآن می‌گوید:
هر گاه دلت پر شد از غم و غصه ها ؛ خم شو و به خاک بیفت.
" وَکُن مِّنَ السَّاجِدِین."
سجده کن؛ ذکر خدا بگو ; این موجب می‌شود تو خالی شوی تخلیه شوی، سبک شوی.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خود را بسازید تا وزن پیدا کنید

ایشان برای بیان تجربه‌های معنوی‌اش توانایی شگرفی در مثال زدن داشت...
در سال‌های مدیریتم بر مرکز پژوهش‌های مجلس، یک‌بار ایشان را برای سخنرانی دعوت کردم.

موضوع بحث، ضرورت تدوین علوم انسانی اسلامی و خودسازی بود.
در اثنای سخن، دو لیوان یک‌بارمصرف را از میان دسته‌ای لیوان که عادتاً روی
تریبون خطابه گذاشته می‌شود، جدا کرد.

خب، طبیعی است، حتماً تشنه‌اش شده است و می‌خواهد از پارچ آبی که
پیش روی سخنران گذاشته‌شده است، آبی بریزد و بنوشد.
اتفاقاً او همین روال را پیمود و یکی از دو لیوان را پر کرد و به صحبتش ادامه داد.

همین‌طور که داشت رشتۀ سخن را پی می‌گرفت، فوتی کرد و لیوان خالی
از روی تریبون به زمین افتاد! لحظاتی سکوت کرد تا بر تعجب حضار افزوده شود
و سپس گفت: «اگر توپر نباشید، کوچک‌ترین بادی شما را ساقط می‌کند.
خود را بسازید تا وزن پیدا کنید و طوفان هم نتواند از جا به درتان کند.»

منبع: خبرگزاری مشرق

راوی: احمد توکلی

آیت‌الله محی‌الدین حائری شیرازی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

برای زیارتت تشریفات قرار نده

می‎گفتند: «برای زیارتت تشریفات قرار نده؛ همین‎طور بگو این کار را با شما دارم.»

به همسایه جوانی که بیکار شده بود، ‎گفتند: «شما برو شاه عبدالعظیم زیارت کن.
زیارت که کردی بگو: آقا! من بیکارم، همین. هیچ‌چیز نمی‎خواهد بگویی.»

خودش گفت: «من برگشتم خانه، صبح زود یک نفر زنگ زد.» گفت:
«حسین! بیکاری؟» گفتم: «آره.» گفت: «الآن بیا فلان جا! من رفتم، مرا گذاشت سرِ کار.»

می‌گفت: «کارش سبک است؛ یعنی خیلی مهم نیست، ولی سر کار رفتم؛
ماهی این‎قدر به من می‎دهد و در حال حاضر مشغول هستم.»

منبع: پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه

استاد بزرگ اخلاق، آیت‌الله مجتبی تهرانی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

همتِ عالی

یکی از خصوصیات آن مفسر عالی‏قدر همتی عالی و پشتکاری زائدالوصف بود.
فرزند محترم ایشان، نجمةالسادات طباطبایی، همسر شهید بزرگوار قدوسی،
خاطرنشان شاخته ‏اند که پدر بزرگوارشان نقل کرده‏اند که وقتی در نجف بودم،
یک معلم ریاضی پیدا کرده بودم که فقط یک بعدازظهر وقت تدریس داشت.

من یک بعدازظهر از این‌سوی شهر به آن‌طرف شهر می‏رفتم.
وقتی به مکان موردنظر و جلسه استاد می‏رسیدم، به دلیل گرمای زیاد
و پیمودن راه طولانی، آن‌قدر لباس‏هایم خیس عرق بود که همان‌طور
با لباس داخل آب حوض می‏رفتم و درمی‏آمدم و بعد تنها
یک ساعت نزد آن استاد ریاضی درس می‏خواندم.

منبع: خبرگزاری تسنیم

علامه سید محمدحسین طباطبایی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سفیر رضاخان و رفتار سید ابوالحسن با او

هدایایی از طرف رضاخان آورده بود. عینک، عصای مزین به طلا و مقداری
پول که پس از ابلاغ سلام رضاخان تقدیم سید کرد و گفت:
«ما مانع نیستیم که وکلای شما از ایران برایتان پول بفرستند،
ولی بهتر است آنان را بشناسیم.»

سید فرمود: «لازم نیست شما آنان را بشناسید. نیازی هم به عصا و عینک و پول ندارم،
بردارید و ببرید.» هرچه فرستاده رضاخان اصرار کرد، آقا نپذیرفت و آنان رفتند.

آقا فرمود: «می‌خواستند وکلای مرا شناسایی کنند تا به اذیت و آزار آنان بپردازند.»
به فاصله کمی، مرد عربی وارد شد. دست آقا را بوسید. مقدار زیاد،

پول تقدیم آقا کرد و رفت. سید فرمود:
«آقای علیاری! اگر من آن پول را گرفته بودم، حال خداوند
چنین پول پاک و طاهری را نصیبم نمی‌کرد.»

منبع: سیره علما

راوی: آیت‌الله میرزاعلی غروی علیاری

آیت‌الله سید ابوالحسن اصفهانی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پیاده‌روی مثل امام موسی صدر

وقتی‌که امام موسی با پای پیاده از نجف به کربلا می‌رفت،
در این سفر، حضوری عاشقانه داشت. در وقت دعا و زیارت عاشورا،
از همه باحال‌تر بود و هنگام گریه، چشمانش از شدت گریه سرخ می‌شد.

وقتی نوبت ذکر مصیبت و خواندن اشعار و نوحه‌سرایی به او می‌رسید،
با حال جان‌کاهی در مصیبت اهل‌بیت (ع) اشعار فارسی و عربی فصیحی می‌خواند.

هنگام کار و حمل اثاثیه سفر، وی بیش از همه کار می‌کرد و هنگام شوخی
و مزاح، مزاح‌هایی بیان می‌کرد که بعد علمی و اخلاقی جالبی داشت.

منبع: فارس

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

کوچکی در عین بزرگی

من آن لحظه را اصلاً از یادم نمی‌برم... داشتم در مسجد برای امتحان فردا مطالعه می‌کردم
که حاج‌آقا وارد شد؛ «داری چه کار می‌کنی؟» دارم کتاب می‌خونم. «کتابت را بده.»

از همان صفحه‌ای که جلویم باز بود، سؤالی پرسیدند؛ جوابش را نمی‌دانستم و...! گفتند:
«پس کتاب نمی‌خوانی، کتاب می‌بینی! یک صفحه انتخاب کن. یک بار من می‌خونم،
شما از من سؤال بپرس، یک بار هم شما بخوان، من می‌پرسم.»

این صحنه را هِی با خودم تکرار می‌کنم؛ مجتهد روحانی مسجد جلیلی
و یکی از مبارزانِ ترازِ اول و زندان‌دیده انقلاب، حالا خودش را کوچک کرده...
کوچکِ کوچک؛ تا «منِ نوجوان» با او بزرگی کنم.

منبع: کتاب پدرانه، مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیه‌السلام

آیت‌الله محمدرضا مهدوی کنی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

جواب نخواهم داد!

فرستاده محمد پهلوی به نجف آمده است تا از آب گل‌آلود، ماهی بگیرد.
ماجرا ازاین‌قرار است که مرجع بزرگ مسلمان آیت‌الله‌العظمی حکیم از دنیا رفته است
و حکومت پهلوی قصد دارد با فرستادن پیام تسلیت به یکی از مراجع بزرگ
نجف و دریافت جواب، ذهن مردم مسلمان را متوجه خود سازد.

فرستاده پهلوی که حسب سفارش‌های دریافتی باید سعی کند
نظر موافق آیت‌الله خوئی را جلب کند خدمت ایشان می‌رسد و عرض می‌کند:
«حضرت آقا اعلی‌حضرت قصد دارند به مناسبت درگذشت آقای حکیم
برای شما پیام تسلیت بفرستند، البته به‌شرط آنکه ...»

می‌فرماید: «به‌شرط چی؟» می‌گوید: «به‌شرط آنکه حضرت‌عالی
هم لطف کنید و پاسخی درخور به آن بدهید!»

می‌فرماید: «نیازی به پیام نیست. ارسال هم شود، جوابی نخواهم داد!»
شجاعت مثال‌زدنی آقا، فرستاده پادشاه را به شگفتی آورد.

منبع: منبرک

آیت‌الله سید ابوالقاسم خوئی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پشت در مکتب‌خانه

شهید مطهری از سن 5 سالگی اشتیاق و علاقه خود را به مکتب‌خانه
و درس نشان می‌داد، به‌طوری‌که در یک شب مهتابی که نور ماه
حیاط را روشن کرده بود، او به خیال اینکه صبح شده است،‌ دفتر و کتابش را برداشته،‌
به‌سوی مکتب‌خانه روان شد.

هنگامی‌که با در بسته مکتب‌خانه مواجه گردید، همان‌جا به خواب رفت.
صبح فردا پدر و مادر متوجه شدند که مرتضی در خانه نیست، با نگرانی در کوی
و برزن به دنبالش گشتند و سرانجام او را در پشت مکتب‌خانه درحالی‌که
آرام خوابیده بود، یافتند.

منبع: تبیان

علامه شهید مرتضی مطهری (ره)