زخمه های قلم{1}۩`✾` ۩ دل نوشته ها , از عاشورا تا اربعین ۩`✾` ۩

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

نزدیکِ اربعین، دلِ جا مانده ها گرفت...
یک بینوا برای خودش ربنا گرفت...

هرکس رسید؛ سوال کرد: زائری؟
از این سوال، دلِ پُرخونِ ما گرفت...

آقا مگر "بَدان" به حریمت نمیرسند؟
پس "حُر" که بود که جام بلا گرفت...؟

باشد؛ محل نده... نبرم اربعین حرم...
اما بدان؛ که قلبم از این ماجرا گرفت...

آنقدر گریه میکنم که بگویند عاقبت:
نوکر ز اشکِ خود سفرِ کربلا گرفت...

اما ز راهِ دور؛ سلام حضرت حسین...
بارانِ اشک، از این روضه ها گرفت...

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

باور کن گُلم! من همان زینبم؛ همان زینبی که هر روز،
زیر آفتاب نگاه تو گرم می‏شد، همان زینبی که از طنین صدای تو جان می‏گرفت،

همان زینبی که روزش را با زیارت تو آغاز می‏کرد
و شبش را با چراغ یاد تو به پایان می‏برد.


باور کن همان زینب، همان خواهر، چهل روز است تو را ندیده است.
بلند شو برادر گلم! چرا جوابم را نمی‏دهی؟ تو که همیشه به احترام حضورم می‏ایستادی؛
حالا چه شده که حتی جوابم را نمی‏ دهی؟


آه، چه توقعی دارد زینب از تو! آخر تو که... .


باشد! حالا که تو نمی‏توانی، من برایت همه چیز را می‏گویم،
آن روزِ غمگین کودکی‏مان که یادت هست؟!

همان روزِ آتش و در و... آری! می‏دانم؛
حتی حالا هم طاقت شنیدنش را نداری. برایت بگویم؛
کودکان تو آواره بیابان‏های بی‏چراغ شدند؛
یکی دو ستاره، خاموش شد تا صبح.


چه کشیدیم برادر! فقط یاد و ذکر خدا و تو و پدر و مادر و جدمان،
قوت دلمان شده بود؛ وگرنه قصه به اینجا نمی‏رسید.


در راه، هر جا که شد، چراغ یاد تو را روشن کردیم.
چه که بر سر آل امیه نیاوردیم؛ کوفه می‏لرزید از طنین صدایمان.


هر اشکمان را بر چله کمان نشانده بودیم
و قلب خواب‏آلودگان را نشانه رفته بودیم؛

اما امان از شام! تاریکی شام،
بر روشنایی کلام ما پیشی می‏گرفت؛
اما ستاره سه ساله تو، آنجا را هم روشن کرد.


چه بگویم برای تو که از همه چیز باخبری؟!
در این چهل روز، یک لحظه نوازش صدای تو،
گوشم را تنها نگذاشت.


هر چه را باید می‏گفتم، به زبانم جاری می‏شد.
همیشه گرمای دستان حمایتت را روی شانه ‏هایم حس می‏کردم.
یک آن، خودم را بی‏تو ندیدم؛ اما چه کنم که تو خواسته بودی
هر لحظه نبودنت را به یاد دیگران بیندازم و بیدارشان کنم.


هر چه بود این چهل روز گذشت و من دوباره به دیدار تو آمدم.
حالا نمی‏خواهی برای دیدن خواهرت، از جای برخیزی؟

[نصرالله عاشق خداومولا]

اربعین که می‏آید، باید از زینب گفت؛
از حاصل زخم‏ها و نمازهای نشسته‏ای که هنوز او را به یاد دارند.

اربعین می‏آید؛ اما تلاوت زیبایی را
تنها در چشمان زینب علیهاالسلام باید جست.

اربعین می‏شکفد و نام زینب گل می‏کند.
زینب از آن چه یزیدیان شرم‏زده هراس داشتند هم بالاتر بود.

زینب علیهاالسلام ، با خطبه‏ای از غربت
در میان هلهله زنان شام، گل گریه کاشت.

اربعین است و کاروان تأثیرگذار عشق آمده است.
فرزند مکه و منا ـ زین‏العباد ـ آمده است؛

پیک انقلاب‏گر، برای شامیانی آمده است
که دل‏هاشان از بنای مسجد دمشق هم سخت‏تر بود.

اربعین آمده است؛
همراه سپاه پیروز افتخار و وارثان خون و روشنی.

چهل روز پیش …
چهل روز از اشک‏های کربلا می‏گذرد؛
قطراتی که حاوی پیام فتح‏اند و دلاورمردی.
امروز «جابر» و «عطیه» خود را به مدفن حنجره آزادگی رسانده‏اند.

در چهلمین روز، تنها چیزی که برای همه تداعی می‏شود،
حدیث خون و پیروزی است…

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سالار من حسین جان!!!!!

حرفهایم همان حرف های همیشگی ست

همان دلتنگی های تمام نشدنی من

چه بگویمت که من هنوز

دلم حرمت را میخواهد و میدانم لیاقتش را ندارم

حق باتوست مولای من , اما

تو بگو من کجا عقده دل خالی کنم

اگر تو هم مرا نخواهی ؟؟!!!!!

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

سفر کردم به دنبال سر تو
سپر بودم برای دختر تو


چهل منزل کتک خوردم برادر
به جرم این که بودم خواهر تو


حسینم واحسین گفت و شنودم
زیارت نامه ام جسم کبودم


چه در زندان، چه در ویرانة شام
دعا می خواندم و یاد تو بودم


برای هر بلا آماده بودم
چو کوهی روی پا استاده بودم


اگر قرآن نمی خواندی برایم
کنار نیزه ات جان داده بودم

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

خوب گوش کن!


صدای قدم ها؛


صدای سایش کفش ها بر سینه جاده ها؛


کسی می گوید بیا!


چند روز است که در راهی و باز هم خسته نمی شوی.


چون تو خوب این صدا را می شناسی.


صدای حسین را که بی وقفه می گوید بیا بیا بیا...

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

هر سال، چشمان غمبار اربعین که می‏آید،
اطراف ما پر می‏شود از هیئت‏های مذهبی التماس
و دسته دسته گل‏های اشک.

هر سال اربعین، از لابه‏ لای واژه‏های مذاب مداحان،
دل‏های آسمانی شما دیده می‏شود و علم‏های ما از هوش می‏روند.

لباس‏های مشکی تقویم، بوی قتلگاه می‏گیرند.

اربعین! به یاد روشنیِ شما شمع‏گونه می‏سوزیم
و گریه سر می‏دهیم برای فاصله‏های خود و زجرهای شما.

خوشا زندگی در این گریستن و مردن‏های پیاپی!

خوشا گریستن برای داغ‏های زینب علیهاالسلام ،
برای مصیبت‏های سجاد علیه‏السلام ، برای بی‏تابی بچه‏های آسمان!

سلام بر اربعین که عاشورایی دیگر
از گریه را برای ما به راه می‏اندازد!

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

اربعين آمدوچشم هابازگريان مي شود
كربلا ماتم سراي اهل ايمـان مي شود

غصه هاي آل طه در مسير كوفه و شام
ياد شام تارشان در كنج ويران مي شود

باز تازه غصه هاي كربلا در نزد زينب
سيدسجادزين غم اشك ريزان مي شود

مجلس شام يزيد و لعل لب هاي حسين
زيرچوب خيزران بازخونريزان مي شود

گوشة ويرانه گويا غنچه اي روييده است
آه وصدافسوس كه آن هم برگ ريزان ميشود

باز گويا يك سري بي تن به نزددخترش
يا كه خورشيدي به نزد ماه ميهمـان مي شود

باز گويا دختري از شوق ديــدار پــدر
گريه و زاري نموده تا كه بي جان مي شــود

باز گويا جابر آيد با عطيه كربـــلا
حال اوزين ماتم عظمي پريشان مي شود

باز گويا زينب غم ديده از شـــام بــلا
مي رسد بر كربلا و زار و نالان مي شود

كاروان آل ياسين مجلسي برپا نمـــوده
دشت خون بااشك زينب سيرباران ميشود

غم فزون گشته زحدغمخوارزينب رفته است
تا ابد دنياي او همچون غمستان مي شود

ناله هاي زينب و خون دل سجــــاد دين
تازه است هر روز تا مهدي نمايان مي شــــود

راجي اندر اين عزا باشيعيان هم ناله است
دارد اميدي كه روز حشر شادان مي شود

محمد رجب زاده (راجی)

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

اربعین یعنی وقتی زنگ کاروان عشق بر می‌خیزد،

برخیزی،

بهانه نشناسی

و با حسین تا حسین سفر کنی.

عاشقانه از کربلا بگذری

تا عاشقانه کربلا در تو بگذرد.

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

اربعین یعنی یگانه‌شدن با کربلا،

و بیگانه‌شدن از هر آنچه کربلاستیز

و کربلا گریز است.