فاطمه علیها السلام واژه بی خاتمه

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و از این نمونه‌ها چه بسیارم که به یاد است!
و هنوزم در یاد که:
روزی پیامبر- ص-،
پس از پایان نماز،
نماز عصر،
در محراب بنشست،
روی به مردم،
در همان حال بیامد،
پیری از اعراب مهاجر،
جامه‌اش کهنه،
و تا آنجا فرتوت بود و ضعیف،
که بر پای نمی‌توانست ایستاد!
پیامبر- ص-،
به «تفقد» احوالش را جویا شد،
و آن پیر گفتش،
ای پیامبر خدای!
گرسنه‌ام،
برهنه‌ام،
و تهیدست!
سیرم کنید!

[ صفحه 115]

و بپوشانید!
و نیز مرحمتی!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پیامبرش فرمود:
خود، چیزی ندارم،
اما آنکس که کسی را به خیر راهنمایی می‌دارد،
به مانند است آن را، که انجامش می‌دهد!
برخیز و روی را سوی آن سرایی دار، که خدای و رسولش را دوست دارد،
و خدای و رسولش نیز دوستش می‌دارند!
آنگاه بلال را گفت:
این مرد را به خانه‌اش می‌رسانی،
خانه فاطمه را!
آری،
و آن بیابانی مرد به راه افتاد،
و همراهش بلال،
همینکه به خانه فاطمه رسیدند،
آن مرد،
فریاد برآورد:
سلام بر شما خاندان پیامبر- ص-!
و حضرت پاسخش را بگفت:

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

السلام علیک!
کیستی تو؟!

او گفت:
از بادیه نشینانم!
و از سرزمین‌های دور می‌آیم!
و گرسنه‌ام،
و برهنه،
و بی‌چیز!
و حوالت داشت مرا،
به این بارگاه،
پدرت، آن سرور انسان‌ها!
و فاطمه که سومین روز گرسنگی خود و شوی خویش را پشت سر می‌گزارد، پوستینی از گوسفند،
که دباغی شده بود،
و حسن و حسینش شبها بر آن می‌آرمیدند، بیاورد، و بگفت:
ای میهمان ما، این را بگیر!
امید است خداوند بهتر از این تو را نصیب دارد، و آن بیابانی گفت:
ای والا دخت!
گرسنه‌ام،
تو مرا پوستین گوسپند می‌دهی؟!
با این، چه توانم کرد؟!

[ صفحه 117]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

حضرتش تا که این حرف را شنید،
دست بر گردن داشت،
و هدیت دخت عمویش را باز کرد،
و به آن بیابانی بداد،
و بگفتش: این را بگیر!
و بفروش!
امیدمندم که خدای بهتر از این تو را نصیب فرماید!
و آن بیابانی گردنبند را بگرفت،
و به مسجد روانه،
و به نزد رسول خدا- ص- آمد،
و ایشان در میان بود اصحاب را،
و بگفتش،
ای رسول خدای!
فاطمه دخترت مرا این گردنبند بداد!
و مرا گفت که: آن را بفروش!
پیامبر تا آن گردنبند را بدید بگریست!
عمار نتوانست که طاقت آرد،
برخاست!
و بگفت:
ای رسول خدا!
آیا مرا اجازت باشد تا آن را خریدار باشم؟!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

فرمودش:
خریداری کن!
گفت:
ای بیابانی!
آن را به چند خواهی فروخت؟!
گفت:
به یک نوبت غذای سیر،
از نان و گوشت،
و یک برد یمانی که خود را با آن توانم پوشانید،
و بتوانم نماز گزارد،
و به یک دینار،
تا مرا به خانه‌ام و خانواده‌ام برگرداند!
در همان هنگام،
عمار به او گفت:
«بیست» دینار،
و «دویست» درهم،
و یک «برد» یمانی،
و «مرکب» خود را، به تو می‌دهم،
و نیز از «گندم» و «گوشت» تو را سیر
می‌دارم!
بیابانی گفت:
تو چه «سخاوتمندی» ای مرد!
و به همراهش برفت،

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و عمار آنها را به او بداد!
بیابانی به نزد رسول خدا- ص- آمد،
حضرتش پرسید:
«سیر» شدی آیا؟
«لباس» پوشیدی آیا؟
بیابانی گفت:
آری،
پدرم،
مادرم،
فدایت باد!
و آنگاه عمار،
گردن‌بند را برداشته،
و با «مشک»، خوشبویش نمود،
و در «بردی» یمانی پیچیدش، و آن را به غلامش داد،
و گفتش: این را به نزد رسول خدا- ص- خواهی برد،
و خودت نیز غلام آن حضرت باش!
و آن غلام آمد به نزد رسول خدا- ص-،
و گفته‌های عمار را بگفت،

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

رسول خدا- ص- فرمود:
به نزد فاطمه- س- می‌روی،
و این را به او تقدیمش میداری،
و تو خود نیز از این پس غلام او باش!
و غلام، گردن‌بند را به نزد حضرتش آورد،
و فرمایش رسول خدا- ص- را باز گفت،
و فاطمه- س- گردن‌بند را بگرفت،
و غلام را گفت که از این پس آزاد باشی!
و غلام خندید!
حضرتش فرمود:
چرا؟ خنده!
و غلام گفت:
«خنده‌ام» نیست جز از برکت همین گردن‌بند،
«گرسنه» ای را سیر نمود،
و «برهنه» ای را پوشانید،
و «تهیدستی» را بی‌نیاز داشت،
و «بنده‌ای» را آزاد نمود،
و سرانجام نیز به نزد «صاحب» آمد! [32] .
خانم!
یک جامه،
تا کجا برد،
شما را،
به یاد دارید که امروزمان وعده گفتار در چه بود؟

[ صفحه 121]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آری دخترم!
به یاد دارم،
اما دیگر فرصتمان رفت،
این زمان بگذار تا وقت دگر،
و آن وقت دگر، فرداست، مگر نه؟!
آری، دخترم!
همان فردا،
اگر توفیق رفیق آید، خواهمت گفت که چرا «شد» آنچه «نبایست»،
و خلیفه خدای، آنکه بفرموده پیامبرش فانوس قرآن به دست او بود، نه دیگر هیچ! چرا به خلافت نتوانست رسید؟!
و چرا «ابوبکر» تکیه‌اش داشت بر آن مسند!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خانم!
پس یک سوال است مرا،
می‌توانمش پرسید؟!
آری، دخترم!
تا به اذان کمی وقت باقی است، می‌توانی.
خانم!
مرا دو برادر است،
و کوچکتر،
آنها نیز به مکتب می‌روند،

[ صفحه 122]

و خواندن را،
و نوشتن، می‌آموزند،
امروز هر دوی آنها بر یکی کاغذ، خطی بنوشته بودند،
و مرا گفتند: داوری کن، که کدامیک زیباتر است!
به یقین زیباترها همیشه «یکی» بیش نباشند،
و اگر می‌گفتم، یکی‌شان را نگرانی بود،
و من در این ماجرا بماندم که چه باید نمودن؟!
گفتمشان: تا شب مرا مهلت باید بود!
حال، مرا راهنما باشید چه باید بگویمی؟!
دخترم!
تو را آفرین باد این همه دقت را!
و من چه زیبا راهی، پیش پایت خواهم نهاد!
و آن را نیز مدیون فاطمه- س- باش!
فاطمه؟!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آری، دخترم!
یک روز، حسن و حسین- ع-، هر دو خطی را بنوشتند، و بیاوردند پیش پیامبر- ص-،
و او را بخواستند، داوری را،
که کدامینش زیباتر؟!
و پیامبر خدای نیز ننمود،
داوری را،
و بگفت:

[ صفحه 123]

مادرتان را دریابید!
و او را به داوری خوانید!
و این از آن رو بود که اگر در داوری یکی را نگرانی پیش آید، با عاطفت مادری جبرانش بدارد!
اجابت نمودند،
و مادر را به داوری خواستند،
و مادر بگفت:
انا ماذا اصنع؟!
و کیف احکم بینهما؟!
من چه توانم نمودن؟!
و چگونه میانه دو کودکم را به داوری بنشینم؟!
اما راهیش در پیش نبود،
به ناگاه چنینشان گفت:
یا قرتی عینی!
انی اقطع قلادتی علی رأسکما،
و انشر بینکما جواهر هذه القلاده،
فمن اخذ منها اکثر،
فخطه احسن!
ای دیدگانم را نور!
من رشته این گردن‌بند را پاره خواهم نمودن،
و دانه‌هاش بر سرهای شما خواهم ریختن،

[ صفحه 124]

هر کدام از شما دانه‌های بیشتریش بود، خط او زیباتر است [33] .