استعاذه (پناهندگى به خدا)

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

زن، خطرناكترين دام‏

از مهمترين و راستى به قول خود ابليس، خطرناكترين دام شيطان، جنس زن است. مگر زنهايى كه عمرى مردانه با ابليس مبارزه كرده باشند. مرد، ديرتر صيد مى‏شود ليكن زن زودتر شكار شده آنگاه خودش دامى براى مرد بيچاره مى‏شود.

نشنيده‏ايد شيطان هرچه كرد نتوانست آدم را بفريبد، آخر الامر حوا را فريفت و توسط او آدم بيچاره را فريب داد.
در روايت رسيده كه شيطان به يحيى گفت: هر وقت از اغواى هركس عاجز شوم، دست به دامن زنها مى‏شوم‏ ⁽⁷⁴⁾.
آرى، شيطان به بركت زنها هدف خود را پيش مى‏برد و به مراد مى‏رسد: و لقد صدق عليهم ابليس ظنه.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

همنشينى با زن، مقدمه گناه‏

و لذا در روايات اهل‏بيت (عليه السلام) است كه: زياد پهلوى زن نشستن، قساوت قلب مى‏آورد. نه اين‏كه از زن بايد كناره گرفت بلكه بايد احتياط كرد كه دام شيطان است. مى‏بينيد با يك حرف، پيش آمدهايى مى‏شود؛ تو را عصبانى مى‏كند و مقدمه گناهان بسيارى مى‏شود.

واى اگر زن نامحرم و بيگانه باشد و از حيث مكان هم اگر خلوت باشد كه تله بسيار خطرناكى است.
مصافحه با اجنبيه؛ يعنى دست دادن با زن بيگانه حرام است. به اين حيواناتى كه تقوا ندارند نگاه نكنيد. اينها در دام شيطانند. اگر بدنت با زن اجنبيه مس كرد، مصيد شيطان است.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

داستان برصيصاى عابد

عابدى گوشه‏ گير - كه هميشه سرگرم عبادت بود - به نام برصيصا. او را مستجاب الدعوه مى‏دانستند. دختر سلطان وقت به مرض سختى مبتلا شد، آنچه مداوا كردند چاره نشد و علاج را منحصر به دعاى برصيصاى عابد دانستند. او هم كه به شهر و بارگاه سلطان نمى‏آمد، دختر را با همان حال بيمارى به صومعه عابد آوردند كه دعا كند لذا دختر را گذاشتند و رفتند.
اين عابد بدبخت اگر تقواى حقيقى داشت بايد فرياد كند دختر اجنبيه كه در صومعه من لازم نيست باشد. مى‏شود دعا كرد در حالى كه او نباشد. اين‏جا احتياط نكرد. مقتضاى تقوا اين است كه با دختر بيگانه در جاى خلوت نماند؛ چون رعايت نكرد، در دام افتاد.

به دختر نگريست. دوباره نگاه كرد. خيلى جلب توجهش كرد. بيچاره عابد در عمرش به چنين دامى نيفتاده بود. اين‏جا شيطان دلال بود. عبادت چندين ساله نتوانست جلوش را بگيرد و بالأخره كار حرام را مرتكب شد.
سپس شيطان او را وسوسه كرد: ديدى خودت را رسوا كردى؟ فردا مى‏فهمند كه با دختر سلطان زنا كرده‏اى تو را مى‏كشند. اگر مى‏خواهى خلاص شوى او را بكش و زيرِ خاك كن و بگو نفهميدم كجا رفته است.
بالأخره به قدرى او را وسوسه كرد كه دختر سلطان را كه در خواب بود خفه كرد! بعد او را در گودالى انداخت و خاك و سنگ رويش ريخت و او را پوشانيد.
بلى دشمن به يك دام اكتفا نمى‏كند. تا او را به همان جايى كه خودش هست نبرد رهايش نمى‏كند. تا ذره ايمانى در دلش هست، طمع مى‏برد.
فردا كه آمدند احوال دختر را پرسيدند، عابد تجاهل كرد و گفت: من دعا كردم خوب شد، ديگر نمى‏دانم.

مروى است كه شيطان جلو يك نفر از مراجعين ممثل شد و گفت: من مى‏دانم دختر كجاست.
آنها را بر سر گور دختر آورد و جنازه را نشانشان داد.
مردم به صومعه عابد ريختند. او را كشان كشان نزد حاكم آوردند و آب دهان به صورتش مى‏افكندند.
آرى يك لحظه هوسرانى، يك عمر پشيمانى. يك ساعت لذت نفس، پشت سرش چه مفاسدى هست؟!
بالجمله، حاكم دستور اعدامش را صادر كرد و او را بردار كشيدند.
دارهاى سابق غير از حالا بود كه زود خفه‏اش كند بلكه چندى آويزان بود تا هلاك شود.
بيچاره عابد بر سر دار فريادرسى نداشت. هنگامى كه در نهايت فشار جانش مى‏خواست بيرون رود، شيطان جلوش ممثل شد و گفت اگر به من سجده كنى تو را نجات مى‏دهم.

بالأخره ايمان عابد بيچاره را هم از او گرفت تا در اسفل‏السافلين همنشين خودش باشد ⁽⁷⁵⁾.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

جلسه نهم: دل بى‏تقوا آشيانه شيطان‏

ان الذين اتقوا اذا مسهم طئف من الشيطن تذكروا فاذا هم مبصرون ⁽⁷⁶⁾.
خلاصه بحث ديشب اين شد كه ركن اول استعاذه، تقواست. اگر تقوا باشد، حالت استعاذه و پناهندگى به خدا از شر شيطان و تلفظ جمله اعوذ بالله من الشيطان الرجيم نتيجه مى‏دهد وگرنه هزار دفعه هم اعوذ بالله بگو نتيجه‏اى ندارد.
امشب بيان ديگرى كه از اين آيه شريفه استفاده مى‏شود را عرض مى‏كنم:
دلى كه تقوا ندارد، يقين بدانيد آشيانه شيطان است. چطور شيطان به اين زوديها رخت بر مى‏بندد؟ دل بى‏تقوا؛ يعنى دلى كه در او ياد خدا نيست بلكه شهوات و آمال و آرزوها و هوا و هوسها، خودخواهيها و خودبينيها است. حب دنيا و زر و زيور عالم طبيعت است، اين دل، مركز و ايستگاه ابليس است و تا از اين امراض خالى نگردد، از آنچه مطمح نظر شيطان است، نمى‏شود حقيقت استعاذه در او پيدا شود.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

خوراك چرب و سگ گرسنه‏

شايد تجربه كرده باشيد، اگر سگى گرسنه‏رو به شما آورد و همراهتان نان يا گوشت باشد، آيا به گفتن چخ! سگ رد مى‏شود؟! چوب هم بلند كنى فايده ندارد. او گرسنه است و چشمش به غذاست. چوبش هم بزنند فايده ندارد و دست بردار نيست.
اما اگر هيچ همراه نداشته باشى، سگ كه به شما رو مى‏آورد با آن شامه قوى كه دارد چون مى‏فهمد چيزى ندارى، تا گفتى چخ! فورا مى‏رود.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

دلهاى بيمار، خوراك شيطان‏

دل شما مورد نظر شيطان است. نگاهى به دل مى‏كند. اگر آذوقه او در آن است، حب مال و پارك و زر و زيور و شهرت و مقام است، مى‏بيند خوب جايى است، اين‏جا حرص است. هرچه به دست آورد هنوز برايش كم است. مى‏بيند اين‏جا بخل است. حسادت است. به‏به! چه جاى خوبى براى شيطان است. همان‏جا متمركز مى‏شود. صدهزار بار هم بگو اعوذ بالله من الشيطان الرجيم به اين چخ‏ها رد نمى‏شود. اين دشمن خيلى سرسخت است:

ان الشيطن لكم عدو... ⁽⁷⁷⁾.
...انه لكم عدو مبين‏ ⁽⁷⁸⁾.
بلى اگر طعمه‏اش را دور كردى، آنگاه مى‏بيند وسيله ماندن ندارد، با يك استعاذه فرار مى‏كند.
دلى كه در آن دوستى دنيا نيست، شيطان چه بهره‏اى مى‏تواند از آن داشته باشد؟!

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

پرسش حضرت يحيى (عليه السلام) و پاسخ شيطان‏

روايتى است كه شيطان وقتى جلو حضرت يحيى بن زكريا ممثل شد، يحيى از او رفتارش را با بنى‏آدم پرسيد.
شيطان گفت: بشر در برابر ما سه دسته‏اند:
دسته اول: كسانى هستند كه ما را با ايشان دستبردى نيست و آنها انبيا و معصومينند.
گروه دوم: كسانى هستند كه ما رو به آنها مى‏رويم و با زحمت زياد آنها را منحرف مى‏كنيم ليكن زحمتهاى ما را هدر مى‏دهند و با توبه و انابه به درگاه خدا، آب رفته را به جوى بر مى‏گردانند.
طايفه سوم: كسانى هستند كه دلشان آشيانه ماست و اكثر خلق چنينند.
اى اهل ايمان! كارى كنيد كه دلتان آشيانه شيطان نشود كه اگر شد استعاذه به زبان فايده ندارد.
براى اين‏كه دل، آشيانه شيطان نشود، نخست بايد تقوا داشت؛ يعنى از هرچه خلاف رضاى خداست از هوا و هوس، از اخلاق زشت و ملكات رذيله، صفاتى كه انسان را به حرام وا مى‏دارد، خالى شد.

اگر دل تخليه شد و پاك گرديد چون تقوا در آن است، ترس از خدا و روز جزا در آن است، شيطان چه مى‏تواند بكند؟ از جهتى طمع دارد ولى راه ندارد مانند دزدى كه مى‏خواهد دستبرد بزند جاى پا و سوراخى مى‏جويد و مى‏چرخد تا بالأخره راهى پيدا مى‏كند، اگر ديد صاحب خانه بيدار است، خود را به بيرون پرتاب مى‏كند.
ان الذين أتقوا... آنهايى كه دلشان از هر گناه پاك است، اگر دل پاك گردد، جوارح و اعضا نيز اصلاح مى‏گردد. شر و خلافى از او سر نمى‏زند. زبانش، چشمش، گوشش، دست و پايش از گناه پاك مى‏شود.
...اذا مسهم طئف...طائف؛ يعنى طواف كننده، چرخ زننده دور خانه دل.
...من الشيطن...؛ يعنى از ابليس. دزد خائن، دور خانه دل مؤمن مى‏چرخد كه راهى پيدا كند ولى ناگاه: ...تذكروا...؛ يادآور مى‏شود، متذكر مى‏گردد و مى‏گويد: ياالله!، استغفرالله، اعوذ بالله من الشيطان الرجيم.

...فاذا هم مبصرون‏ ⁽⁷⁹⁾ ناگاه روشن مى‏شود و از دزد با خبر مى‏گردد.
غرضم كلمه ...طئف من الشيطن... است؛ يعنى چرخ زننده دور دل مؤمن براى القاى وسوسه و دستبرد.
ولى اگر تقوا باشد، دل پاك است. چراغ تقوا برق مى‏زند. دزد رسوا مى‏شود و فرار مى‏كند، واى از دلى كه در آن تقوا نباشد! در آن حب دنيا باشد! تا هلاكش نكند رهايش نمى‏ سازد.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

خودكشى به خاطر مال دنيا

وقتى بيچاره‏اى در معامله‏اى، جنسى را به دويست هزار تومان تفاوت قيمت؛ يعنى صدهزار تومان مى‏فروشد و سه روز بعد دست دوم به سيصدهزار تومان فروختند، اين بيچاره در فكر و اندوه اين بود كه چرا نفع نبرده است. آشنايانش آنچه كردند آرام نگرفت. همه‏اش گريه و ناله. نه خواب داشت نه خوراك و نه راحتى كه چرا من شتاب كردم و دويست هزار تومان را از كف دادم. بالأخره آهك و زرنيخ خورد و رفت آنجايى كه شيطان است.

چرا؟ چون دوستى مال در دل است. مركز و محل اوست، تا خفه‏اش نكند رهايش نمى‏سازد.

همه ما بايد بيدار گرديم. حب الدنيا رأس كل خطيئة ⁽⁸⁰⁾.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

ريشه هر گناهى، دوستى دنياست.
دل را از هر آلودگى پاك نگهدار وگرنه اگر از زبان تنها كارى مى‏آمد، مگر نه اول نماز مى‏گوييم اعوذ بالله من الشيطان الرجيم. چطور است كه در نماز حواست همه جا هست جز در نماز، پس معلوم مى‏شود زبان تنها به درد نمى‏خورد.
نظير همان شخصى كه از صبح تا پسين دنبال هميان گمشده‏اش مى‏گشت، نزديكهاى غروب كه به نماز ايستاد، يادش آمد، سلام كه داد غلامش را صدا زد كه برو فلان جا و هميان را بياور. غلام گفت: آقا! نماز مى‏خواندى يا دنبال هميان مى‏گشتى؟!

موانع تا نگردانى ز خود دور		درون خانه دل نايدت نور
موانع چون در اين عالم چهار است		طهارت كردن از وى هم چهار است
نخستين پاكى از انجاس و احداث		دوم از معصيت وز شر وسواس
سوم پاكى ز اخلاق رذيله است		كه با وى آدمى همچون بهيمه است

اينها همه حقيقت است. تا اين دل، گرفتار رذايل اخلاقى است، از حقيقت استعاذه بى‏بهره است. ساعتى هم كه مى‏ميرد در دار شيطان است نه دار رحمان يحشر الناس على نياتهم‏ ⁽⁸¹⁾.
مردم بر نيتهايشان (باطنهايشان) محشور مى‏شوند.
خدا به ظاهر شما نمى‏نگرد بلكه به دلتان مى‏نگرد.
ان الله ينظر الى قلوبكم لا الى صوركم‏ ⁽⁸²⁾.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

ياد مرگ، علاج امراض‏؛
على (عليه السلام) در خطبه‏هاى نهج‏البلاغه، كمتر خطبه‏اى است كه اين معنا را يادآورى نكند: مرگ را فراموش نكنيد. بزرگترين علاج امراض دل است.
اگر كسى اين حقيقت را كه سفارش مى‏فرمايد، مداومت نمايد، راه را براى اصلاح خود باز كرده است.
شب كه به خانه مى‏روى، اين معنا را فراموش نكن كه شايد صبح جنازه‏ات را از در خانه بيرون بردند و صبح كه از خانه بيرون مى‏آيى. فراموش نكن كه ممكن است ديگر به خانه برنگردى. اگر اين معنا ملكه انسان گردد، خرد خرد حسد، بخل حرص، نفاق، كينه، وساوس و غفلت براى چه خواهد بود؟

من كه معلوم نيست فردا باشم يا نه، چرا حرص بزنم؟ چرا براى هيچ و پوچ خودم و ديگران را ناراحت نمايم؟!
مثال ديگر: ديده‏ايد چطور پشه‏ها اطراف چربى و شيرينى را رها نمى‏كنند، هرچه باد بزنى باز ول نمى‏كنند. شيرينى و چربى را بردار تا مگس مأيوس شود و با اشاره‏اى رد شود.