مشاوره ازدواج (احساس تنهایی و دلتنگی)

[رایکا]

بعد از کنار گذاشتن رابطه خیلی تنهام و هیچ همدمی ندارم

سوال :
اسمم مریمه .18سالمه 2سال پیش با یه نفر رابطه برقرار كردم خیلی دوستش داشتم ولی اون منو با تنهایی خودم رها كرد ورفت.خیلی زجر كشیدم تا تونستم فراموشش كنم .دیگه توبه كردم كه با هیچ پسری دوست نشم .ولی الان خیلی تنهام هیچ همدمی ندارم.به نظر شما چیكار كنم؟


جواب
سلام
اینکه تصمیم گرفتین که با هیچ پسری دوست نشین خیلی خوبه و سعی کنین که روی تصمیمتون ثابت قدم باشین
احساس تنهائی مخصوصا بعد از تجربه یک رابطه اون هم با یک نفر از جنس مخالف و مخصوصا که رهاتون هم کرده باشه طبیعیه
نیاز به همدمی از جنسی مخالف یک نیازه که اسلام اون رو فقط در قالب ازدواج توصیه و تعیین کرده و روابط خارج از چارچوب ازدواج رو نهی کرده
پس اگه خواستگاری دارید حتما به ازدواج فکر کنید و اگر نه، این قسمت رو مطالعه کنید و از راهکارهای ارائه شده استفاده کنید و سعی کنید زمینه رو برای خواستگاری از خودتون رو فراهم کنید
اما برای شرایط خاص فعلی تون که تا ازدواجتون چند سال ممکنه فاصله باشه چند توصیه می کنم
اولا:از هر چیزی اعم از فیلم ها و یا رمانها عاشقانه که موجب تحریک عاطفی شما میشه و از مراوده و همنشینی با دوستانی که اسیر روابط هستند دور باشید به دو دلیل اول اینکه وقتی اونها با هم در مورد روابط صحبت می کنند شما اذیت می شید دوم اینکه احتمال اینکه شما رو وسوسه کنن تا شما هم مثل اونها به رابطه رو بیاری وجود داره
ثانیا:رابطه تون رو با خدا بیشتر و تقویت کنید با خوندن دعا و نماز
ثالثا:شما باید یک جایگزین مناسب البته اضطراری به جای رابطه داشته باشید و وقتی رابطه با پسر هم معقول نیست و هم ضررهائی رو داره توصیه من این هست که احساس تنهائی خودتون رو با دوستان خوبی از دخترها (هر چند نوع محبت این دو یکی نیست ) و همچنین کارهائی مانند هنر، کارهای علمی ،ورزش و امثال اون درمان کنید
البته راهکار قطعی و نه مسکن فکر کردن به ازدواج هست که عرض شد

بر گرفته از وبلاگ " مشاوره ازدواج "

[رایکا]

سوال:

سلام

من 24 سالمه و دانشجوی كارشناسی ارشد هستم.راستش تا حالا هیچ دختری تو زندگیم نبوده.ولی من حدودا یك ساله كه خیلی احساس تنهایی میكنم.واقعا نمیدونم باید چی كار كنم.از یه طرف به دوستی هایی كه به ازدواج ختم نمیشن اعتقاد ندارم.دوست دارم با یك نفر آشنا بشم و با همون هم ازدواج كنم.از یه طرف هم الان شرایط ازدواج ندارم.تازگی ها یه فكرهایی اومده سراغم كه با یه دختر دوست بشم.البته حد و مرزها رو رعایت كنم.برادرم میگه اگه با یه دختر دوست بشی حالت خوب میشه.خودش شاید بیشتر از ده تا دوست دختر داشته و داره.البته خب تازگی ها یه اتفاقاتی براش افتاده كه واقعا تو دردسر بزرگی افتاده.همش بخاطر همین رابطه داشتن با دخترهاست.ولی من نسبت به خودم مطمئن هستم كه كارم به اونجاها نمیكشه.واقعا تو یه دوراهی گیر كردم.آخه من و امثال من كه شرایط ازدواج نداریم پس باید چی كار كنیم؟باید از تنهایی دق كنیم؟خواهش میكنم زود جوابمو بدین.خیلی به همفكری و مشاوره شما احتیاج دارم. ضمنا بگم من قبل از این اینكه سوالم رو براتون بفرستم آرشیوتون رو خوندم.چند مطلب هم در مورد تنهایی بود كه اونا میخواستن مثل من با یه دختر دوست بشن برای پر كردن تنهاییشون. شما هم بهشون گفتین ازدواج كنن ولی شما خودتون حتما میدونید كه اكثر جوونا شرایط ازدواج ندارن.لطفا یك راه منطقی به من پیشنهاد بدین. ممنون از اینكه برای جوونا وقت میذارین



جواب :

سلام

رابطه با دختر برای رفع تنهایی گرچه احساس خوشایندی به ادم می ده اما احتمالا همراه رنج و ناراحی خواهد بود چون اگه به قصد ازدواج باشه ممکنه پیامدهایی داشته باشه که در مطلب زیر اومده

http://moshaver41.ir/post/383

اگرم بدون قصد ازدواج باشه غیر از موارد بالا ممکنه کار رو به جایی برسونه که ادم به دخترا بی اعتماد بشه و فکر کنه که دختر خوب پیدا نمی شه بخاطر اینکه وقتی نتونه یا قصد نداشته باشه که رابطه رو گناه الود کنه و در حد حرف زدن نگه داره، اون دختر بعد یه مدت جذابیتش رو از دست می ده و دیگه چندان حال نمی ده به همین خاطر سراغ دختر دیگه می ره و بعد یه مدت از اونم خسته می شه و میره سراغ سومی و... پس مجبور می شه بخاطر محدودیت روابط دوست دخترهای زیادی داشته باشه. نتیجه این روش اینه که به دخترا بی اعتماد می شه چون وقتی با دخترای زیادی دوست می شه اینو به همه دخترا تعمیم می ده و فکر می کنه اکثر دخترا اهل رابطه هستند و برای ازدواج به شدت سخت پسند می شه چون فکر می کنه نکنه این دختری که می خوام باهاش ازدواج کنم اهل رابطه بوده باشه

اگرم خدای نکرده از دستش در بره و سراغ رابطه گناه الود با دخترها بره ممکنه هرزه بشه و دیگه نتونه به یه زن اکتفا کنه

پس اگه امکان ازدواج ندارید رابطه راه درستی برای رفع تنهایی نیست بخاطر اینکه ممکنه با مشکلات بالا مواجه بشید

ممکنه به ذهن برسه تا زمانی بتونید ازدواج کنید می تونید با ازدواج موقت رابطه رو حلال کنید که بدون دغدغه بتونید همدمی برای تنهایی داشته باشید، در این مورد عرض می کنم درسته ازدواج موقت حلاله و یک سری پیامدهای بالا درش نیست اما اگه ازدواج موقت کنی تنها در صورتی پیامد منفی نداره که باهاش ازدواج کنی اما در صورتی که بخوای ازش جدا بشی و با یه دختر دیگه ازدواج کنی احتمالا به مشکل می خوری بخاطر اینکه رابطه عاطفی بین شما ایجاد می شه و نمی تونید از هم جدا بشید و تو یا اون کلی باید رنج بکشید که همو فراموش کنید

اما در مورد حرفی که در پاراگراف اخر زدی که من غیر ازدواج یه راه منطقی دیگه بهت ارائه بدم، عرض می کنم اگه برای رفع نیاز جنسی می خواستی رابطه برقرار کنی ممکن بود بتونی از راه ازدواج موقت با یک زن این کار رو بکنی، اما برای رفع تنهایی راهی غیر از ازدواج نیست چون تنهایی مال دله و دل هم برای رفع تنهاییش همدم می خواد، اونم یه همدم همیشگی ؛ چون دل بستگی که موقت بردار نیست، بخاطر اینکه دل، کسی رو می خواد که یه عمر اونو داشته باشه و در کنارش و همراه شادیها و غمهاش باشه و اینم با غیر ازدواج دائم امکان نداره

بنا بر این من به شما پیشنهاد می کنم به جای اینکه برای پیدا کردن راهی غیر از ازدواج تلاش کنید سعی کنید که تا پاک هستید هر طور شده با غلبه بر مشکلات ازدواج کنید که اگه این کار رو نکنید و خدای نکرده الوده بشید یا حتی یک رابطه دوستی رو قبل ازدواج تجربه کنید این مساله علاوه بر مشکلات بالا احتمالا بر زندگی زناشویی شما هم اثر منفی خواهد گذاشت بخاطر اینکه اگه الوده به رابطه خلاف بشید بعد ازدواج ممکنه نتونید از نظر جنسی به همسر اکتفا کنید و اگرم با دختری دوست بشید ممکنه بعد ازدواج اونو با همسر مقایسه و بهتر از او ببینید و در نتیجه ممکنه فکر کنید اشتباه کردید با او ازدواج کردید و زندگیتون تلخ بشه

پس منطقی ترین و عاقلانه ترین و کم خطر ترین راه همون ازدواج دائمه که شما می گید شرایطش رو ندارید ولی به هر حال خود دانید که برای فراهم کردن شرایط ازدواج تلاش کنید و تا زمان ازدواج پاک بمونید، یا خربزه رابطه قبل از ازدواج رو بخورید و پای لرزش هم بشینید

موفق باشید

بر گرفته از وبلاگ " مشاوره ازدواج "

[رایکا]

سوال:

سلام

22 سالمه، به یه دختر از یه خونواده ی مذهبی علاقه مند شدم(برام ایده آله); پدرش خیلی سخت گیره! مادرم که برای صحبت کردن درباره موقعیت و شرایط من خونشون رفته بود; بهونه های الکی آورده بودن(بدون اطلاع طرفم)!! در ضمن پسر بدی نیستم(سطح سواد و اخلاقم هم بد نیست) و همچنین میدونم که محبوبم هم به من علاقه داره. الان هم خیلی خیلی تنها شدم و با کسی جز اون نمی خوام این تنهایی رو پر کنم... به نظر شما تو این شرایط بهتر نیست که باهاش رابطه برقرار کنم، تا هم از تنهایی در بیایم و هم یه راه حل منطقی واسه مشکلمون پیدا کنیم؟



جواب :

سلام

شما اگه اونو می خوای باید به مخالفت پدرش غلبه کنی و به دستش بیاری در این مورد مطلب زیر رو ببین

http://moshaver41.ir/post/300

در مورد اینم که می گی برای رفع تنهایی و پیدا کردن راه حل منطقی باهاش رابطه برقرار کنی عرض می کنم رابطه در ابتدا احساس تنهاییت رو از بین می بره اما بعد مدت کوتاهی رابطه معمولی برات عادی می شه و دیگه راضیت نمی کنه و تمایل پیدا می کنی که رابطه رو بیشتر و نزدیکتر کنی و اگه طرف موافقت کنه کار به ارتباط گناه الود می کشه و اگرم دستت بهش خورد ممکنه فکر کنی چون به تو راه داده پاک نیست و دلتو بزنه و تمایلتو به ازدواج با او از دست بدی.

اگرم موافقت نکنه و رابطتون در همین حد بمونه بازم ممکنه تو ازش فاصله بگیری چون وقتی که رابطه محدود و فقط قربون صدقه خشک و خالی باشه و نتونی جلوتر بری، این نوع ارتباط بعد یه مدت دیگه -به اصطلاح- حال نمی ده و به همین خاطر رابطه رو کم می کنی و طرفت شاکی می شه که چرا مثل قبل بهش توجه نداری و فکر می کنه که عشقت بهش کم شده و از این جهت بینتون اختلاف می شه و همین اختلاف سبب جدایی عاطفی شما بشه و در نتیجه به ازدواجتون لطمه بزنه

علاوه بر اینکه نتیجه همین مقدار رابطه محدود در طرف مقابلت اینه که احساسات عاطفی اونو به شدت افزایش می ده و شدیدا عاشق می شه و اگه بعدا نتونستید به هم برسید برای فراموش کردن تو باید کلی رنج رو تحمل کنه

بنا بر این صلاح در اینه که هیچ نوع ارتباطی با هم نداشته باشید چون هم ممکنه تو رو از او زده کنه و هم اگه نتونید ازدواج کنید اون کلی باید رنج بکشه تا فراموشت کنه

پس اگه می خوای راه حل منطقی پیدا کنی بدون برقراری رابطه انجامش بده چون با برقراری ارتباط احساساتت بیشتر در گیر می شه و خوب نمی تونی فکر کنی و برای راضی کردن پدرش تصمیم مناسب بگیری اما اگه رابطه نداشته باشی فکرت کمتر درگیر احساسات می شه و بهتر می تونی برنامه ریزی و حرکت کنی

موفق باشید



بر گرفته از وبلاگ " مشاوره ازدواج "

[رایکا]

سوال :

سلام

23 سالمه .زیاد مذهبی نیستم . قیافه خوبی هم دارم . اما تا حالا دوست دختر نداشتم.یعنی خودم نخواستم.این در حالیه که همه رفیقام دوست دختر دارن.اکثرشون هم رابطه نامشروع دارن.اونا همش به من سرکوفت میزنن که این افکار تو دیگه پوسیده شده و حالا همه پسرا دوست دختر دارن.تا جایی که من از راهی که اومدم پشیمون شدم و فکر می کنم تو ایران فقط من تنها هستم که دوست دختر ندارم(البته جز پسرهایی با تیپ خاص مذهبی).این باعث شده که احساس افسردگی کنم.حس کنم عقب افتاده و املم(اینها چیزاییه که دوستام میگن).خیلی احساس تنهایی میکنم.البته این تنهایی تا یه جایی به نفعم شد و تونستم خوب درس بخونم و امسال تو کنکور ارشد رتبه یه رقمی آوردم اما دیگه خسته شدم. به من بگید چی کار کنم؟یکی از دوستام چند بار می خواست منو با یه دختر آشنا کنه اما من نخواستم.آیا بهتره با دختری دوست بشم؟در ضمن من می تونم میل جنسیم رو کنترل کنم اما نیاز عاطفی شدیدی احساس می کنم.به خدا احساس خیلی بدی دارم.خواهش میکنم زودتر جوابمو بدین



جواب :

سلام

درسته که کار دوستان شما غلطه اما کار شما هم چندان درست نیست، کار اونا نادرسته چون نیاز عاشقانه و جنسی شون رو از راه نادرست ارضا می کنند و کار شما هم درست نیست چون این دو نیاز و حق طبیعیت رو سرکوب می کنی

یعنی اگه رابطه نامشروع اونا از نظر عقل و دین غلطه، خویشتن داری تو هم همینطوره

ارتباطات جنسی اونا از نظر دین غلطه چون گناهه، از نظر عقل هم غلطه چون اگه قرار باشه هرکس مجاز باشه با هرکس رابطه جنسی برقرار کنه جامعه انسانی به یه جامعه حیوانی مبدل می شه که در اون خبری از حد و مرزهای اخلاقی نیست

اما اینکه گفتم خویشتن داری شما هم از نظر دین و عقل غلطه علتش اینه که از نظر عقل کار مضر به بدن و روح رو نباید انجام داد و خویشتن داری هم اثرات منفی زیادی داره پس خویشتن داری شما عقلا نادرسته

دلیل نادرستی خویشتن داری از نظر دین هم اینه که وقتی قران در سوره نور ایه 32 و 33 راههای برخورد با نیاز جنسی و عاطفی رو ذکر می کنه می گه: اول ارضاء از راه صحیح بعد اگه نشد خویشتن داری، یعنی اگه شما به هر دلیل سالها خودتو از ازدواج محروم کنی و به جاش خویشتن داری کنی خلاف حرف قران عمل کردی بخاطر این که خویشتن داری از نظر قران مال مرحله بعده اونم به صورت موقت و کوتاه مدت تا زمانی که بتونی ازدواج کنی

شاید شما بگید این که همون شد، درسته که قران گفته اول ازدواج بعد خویشتن داری اما وقتی ازدواج عملا سالها به تاخیر میفته، ادم چاره نداره و باید به حکم قران خویشتن داری کنه، جوابش اینه که ازدواجی که خدا منظورشه این ازدواج رایج در جامعه ما نیست، ازدواج مورد نظر قران اصلا نیاز به پول و امکانات نداره و خیلی راحت تر از اونی که فکرش رو بکنی قابل انجامه، حالا اگه مردم ازدواج رو سخت کرده اند به خدا مربوط نیست

پس از نظر عقل و دین راه درست برای شما اینه که از راه حلال خودتو اروم کنی وگرنه هم به پیامدهای منفی خویشتن داری دچار می شی و هم یواش یواش قدرت مقاومتت کم می شه و حرف دوستان در تو اثر می ذاره و می گی: کی گفته که دوست دختر داشتن بده اینم بدون که اگه شروع کردی اولش سخته بعد برات عادی می شه و در مرحله بعد وقتی رابطه بدنی با دوست دختر پیدا کردی و لذتش رو چشیدی یواش یواش به رابطه جنسی هم کشیده می شی و یک دفعه سر بالا می کنی و می بینی که تمام اصول اخلاقی رو که قبولشون داشتی زیر پا گذاشتی و اگه بازم ادامه بدی مثل بعضیا می شی که دیگه نمی تونن بیش از مدتی کوتاه با یک دختر باشن و دلشون رو می زنه و اون وقته که عزا می گیری که چه طور می تونم ازدواج کنم و یک عمر با یک زن زندگی کنم و دلمو نزنه

خلاصه اگه الان فکری به حال خودت نکنی ممکنه یه خورده که بگذره از دستت در بره و دیگه نتونی جلوی خودتو بگیری

راهشم اینه که تصمیم بگیری به جای خویشتن داری نیازهای جنسی عاطفیت رو از راه حلال ارضا کنی ، ضمنا دنبال این هم نباش که با ازدواج موقت مشکلت رو حل کنی چون ازدواج موقت اسمش روشه موقته و تموم می شه پس فقط به درد برطرف کردن نیاز جنسی می خوره اما به نیاز عاطفی پاسخ نمی ده؛ چون نیاز عاطفی یعنی دل بستگی و عشق، و عشق هم که موقت بردار نیست که بشه با ازدواج موقت جوابشو داد

نتیجه دیگه این حرف اینه که حواست باشه دوستی با دخترا هم نیاز عاطفی تو رو برطرف نمی کنه چون از دو حال خارج نیست یا در این رابطه دل می بندی یا نه، اگه دل نبندی که رابطه اصلا عاطفی نیست تا نیاز عاطفیت رو رفع کنه و اگرم دل ببندی وقتی که رابطه تموم می شه کلی باید رنج بکشی تا طرفت رو فراموش کنی

پس حالا که رفع نیاز عاطفی تو در گرو یک ارتباط دائمی است اگه نخوای خویشتن داری کنی تنها راه پاسخ گویی به نیاز عاطفی تو ازدواجه و هرچقدر و به هر علت تاخیر بیفته خطرهای گوناگونی که اشاره کردم در کمین تو است

پس اگه به هر دلیل تصمیم به ازدواج نداری نظرت رو عوض کن و اگه مشکلات مالی و... داری شروع کن و با توکل به خدا پیش برو و مطمئن باش که خدا کمکت می کنه همون طوری که خیلیای دیگه رو - که اعتراف می کنن قبل ازدواج هیچی نداشتیم اما بعد ازدواج به لطف خدا همه چیز داریم - کمک کرده

ضمنا اینم بدون که به محض اینکه توی خط ازدواج بیفتی وضع روحیت بهتر می شه چون امید رسیدن به محبوب و معشوق حال و هوات رو عوض می کنه ، علاوه بر اینکه امیدی که پیدا می کنی قدرتی بهت می ده که توان مقاومتت رو در برابر خطاها بالا می بره

موفق باشید


بر گرفته از وبلاگ " مشاوره ازدواج "

[رایکا]

سوال :
سلام
من پسری 24 ساله هستم تا حالا تو زندگیم با هیچ دختری رابطه نداشتم ..الان خیلی احساس تنهایی می کنم و نمی دونم واقعا دوستی با دخترا منو می تونه از تنهایی در بیاره البته بگم اصلا قصد ازدواج ندارم و فقط می خوام رابطمون در حد حرف زدن باشه

جواب :
سلام
من قبلا به مثل این سوال جواب دادم که می تونید اونو هم ببینید
http://moshaver41.ir/post/180
در مورد شما هم اینو اضافه می کنم که احساس تنهایی یه چیزی تو مایه های احساس نیاز به یه نیمه گمشده است که دوست داری با پیدا کردنش و ارتباط با او و قرار گرفتن در کنارش خودتو رو از تنهایی در بیاری که راهشم قاعدتا ازدواجه که یه همسر و همراز انتخاب کنی که نه فقط از تنهایی درت بیاره بلکه در تمام عرصه های زندگی همراهت باشه و در کنار او گذر زمان رو فراموش کنی اما مشکل اینه که نمی خوای ازدواج کنی و سوالت اینه که ایا دوستی با دخترا در حد حرف زدن مشکل تنهاییت رو حل می کنه یا نه؟
جوابش اینه که : این یه تنهایی خاصه که فقط به وسیله ارتباط با جنس مخالف قابل رفعه به گونه ای که مصاحبت با پسر در رفع اون بی اثره، پس باید گفت علت رفع تنهایی، دختر بودن طرف مقابله که با جاذبه دخترانه اش به طرفش احساس رضایتمندی و ارامش می ده یعنی احساس تنهایی پسر با لذتی که از مصاحبت دختر می بره برطرف می شه در نتیجه اگه لذت کم بشه یا از بین بره مصاحبت با اون دختر شبیه به گفتگو با پسر می شه که نیاز او رو برطرف نمی کنه
از طرف دیگه مسلمه که بعد از مدتی حرف زدن عادی می شه و دیگه حال نمی ده و اگه رابطه در همین حد بمونه و به طرف ارتباط غیر کلامی - مثل رابطه بدنی- نره، پسر نسبت به ادامه رابطه کم رغبت می شه و بازم احساس تنهایی سابقش برمی گرده
نتیجه اینکه ارتباط در حد صرفا حرف زدن عملا مشکلی رو حل نمی کنه علاوه بر اینکه ممکنه در بسیاری افراد مشکل زا هم بشه چون وقتی شیرینی ارتباط در ذائقه پسر نشست ممکنه زمانی که می بینه صحبت کردن عادی شده، بجای قطع رابطه به سمت بیشتر کردنش بره و ارتباط بدنی برقرار کنه تا دوباره مثل سابق لذت ببره و در نتیجه عملا به رابطه گناه الود وارد می شه
شاید بگید: خیلی از دختر پسرها مدتهای مدید با همند و دست هم به همدیگه نمی زنند جوابش اینه که دختر پسرای رابطه دار دو نوعند اول اونا که قصدشون ازدواجه و دوم اونا که صرفا قصد ارتباط دوستانه دارند و حرف شما شاید در مورد دسته اول درست باشه بخاطر اینکه نگاهشون به همدیگه نگاه همسر اینده است و به همین خاطر تا جایی که ممکنه دست به هم نمی زنند، اما دسته دوم که فقط به قصد لذت بردن از ارتباط دوستانه با هم رابطه دارند و می خوان تنهایی هاشون رو با وجود همدیگه پر کنند چون فقط قصد لذت بردن از همدیگه دارند اگه ادامه بدند زود از مرحله گفتار می گذرند و تدریجا به مرحله ملاقات می رسند و اگه بازم ادامه بدند وارد مرحله تماس بدنی می شند
پس اگه قصد ازدواج ندارید پاکی خودتون رو بوسیله ارتباط با نامحرم از بین نبرید و نامه اعمالتون رو از گناه رابطه با نامحرم پر نکنید و بجای این کار سعی کنید قصدتون رو برای عدم ازدواج به قصد ازدواج تبدیل کنید و هرچه زودتر ازدواج کنید تا به ارامش حقیقی که هیچ وقت کهنه و عادی نمی شه برسید
موفق باشید

بر گرفته از وبلاگ " مشاوره ازدواج "