ادعای مردی

[ملکوت* گامی تارهایی *]

غصه های این دل پر درد می سوزاندم

او که از دنیا جدایم کرد می سوزاندم



در فضایی عارفانه عارفی رند و کلک

پشت سر بد گویی هر فرد می سوزاندم



زخمه های سیم تنبور تو در آغاز بزم

از قوای پنجه های سرد می سوزاندم



گر چه با صوت دف آدم عرش پیما می شود

ضربه ها بر دف ز یک ولگرد می سوزاندم



یا علی گویان مست از شربت جور و جفا

زیر القابی به نام مرد می سوزاندم



او که هر دم با ریا در جمع درویشان نشست

بر زبان هو یا علی آورد می سوزاندم



سینه ی درویش و یار بی ریا و عاشقی

در شبی که غم مرا پرورد می سوزاندم



پیش این یک غصه درد عالم و آدم کم است

ادعای مردی نامرد می سوزاندم