صفحه 6 از 6 نخستنخست ... 23456
نمایش نتایج: از شماره 51 تا 55 , از مجموع 55

موضوع: بازی کودک در اسلام : بررسی پی آمدهای تربیتی اسباب بازی کودکان

جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید    محبوب کن - فیس نما
  1. Top | #51

    عنوان کاربر
    عضو ثابت
    تاریخ عضویت
    October 2020
    شماره عضویت
    13875
    نوشته
    831
    صلوات
    1000
    دلنوشته
    2
    صلی الله علیک یا مولانا یا صاحب الزمان (عج)
    تشکر
    176
    مورد تشکر
    401 در 106
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض


    ب) نیاز به دانستن
    کودکان از طریق بازی، نه تنها مهارت های حرکتی را می آموزند، بلکه در فرایند بازی زمینه ای فراهم می شود تا بتوانند درباره جهان پیرامونشان بیندیشند و آن را درک کنند. نیاز به دانستن و درک دنیای پیرامون حتی از نخستین روزهای زندگی در کودک وجود دارد. یافته های جدید نشان می دهد که نوزادان فعّالانه در پی شناختن و درک محیط اطراف خود هستند. آنان موجودات منفعلی نیستند و منتظر نمی مانند تا دیگران آنان را وادار به فعالیت و کار ذهنی کنند. با بررسی فیلم هایی که از نوزادان گرفته شده، معلوم می شود که وقتی نوزادی را در اتاق تاریکی رها کنیم چشم هایش را باز می کند و به دنبال سایه های کم رنگ و لبه اشیا می گردد.(2) روان شناسان از این پژوهش ها نتیجه گرفته اند که نیاز به دانستن، حتی از نخستین روزهای زندگی، در کودک وجود دارد و یکی از اهداف کودک، زمانی که سرگرم فعالیت، کنجکاوی در محیط و بازی است، ارضای همین نیاز به دانستن است. پیاژه بر اهمیت بازی همانند فرصتی برای کودکان برای ارضای نیاز به
    ص: 54
    ________________________________________
    1- ایوداور، آموزش آرامش به کودکان، زهرا وثوق، تهران، شرکت انتشارات چاپخش، 1370، چ اول، صص 12 و 13.
    2- پاول هنری، ماسن و همکاران، رشد و شخصیت کودک، مهشید یاسایی، تهران، نشر مرکز، 1376، چاپ یازدهم، صص 106 و 107.
    دانستن و وارد ساختن اطلاعات جدید در چارچوب دانسته های موجودشان تأکید می کند. (1)
    امضاء



  2. آیه های انتظار

    آیه های انتظار


    لیست موضوعات تصادفی این انجمن

     

  3. Top | #52

    عنوان کاربر
    عضو ثابت
    تاریخ عضویت
    October 2020
    شماره عضویت
    13875
    نوشته
    831
    صلوات
    1000
    دلنوشته
    2
    صلی الله علیک یا مولانا یا صاحب الزمان (عج)
    تشکر
    176
    مورد تشکر
    401 در 106
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض


    بازی به کودک کمک می کند تا دنیایی را که در آن زندگی می کند، بشناسد. کودک هنگام بازی درباره خودش، دیگران و رابطه اش با آنها چیزهای بسیاری می آموزد و با رمز و راز زندگی آشنا می شود. یکی از روان شناسان در مقاله ای با نام «قدرت شگفت انگیز بازی» درباره نقش بازی در برطرف کردن نیاز کودک به دانستن چنین می نویسد:
    بازی واژه شگفت انگیز و پر رمز و رازی است، بازی جوهر زندگی و پنجره ای به دنیای کودک است. در بازی، کودکان استقلال دارند، نظر می دهند، مشکلات خویش را حلّ می کنند و نتایج را مورد بررسی و رسیدگی قرار می دهند. در بازی، کودک تصمیم می گیرد که در چه وقت، چه مدّت و با چه کسی بازی کند و خود اوست که زندگی را به گونه ای دلخواه و به دور از هرگونه فشار خارجی طرح ریزی می کند و شرایط جدیدی را به گونه ای که دوست دارد پی می ریزد. بازی مؤثرترین و پرمعناترین راه یادگیری کودکان است. در هنگام بازی کودکان فکر می کنند، برنامه ریزی می کنند، راه های تازه ای کشف می نمایند و همان طور که از قوای بدنی خود استفاده می برند، قوای فکری خود را نیز به کار می اندازند و در تمام مدت بازی، در یک محیط ثمربخش به تجربه می پردازند. (2)
    امضاء


  4. Top | #53

    عنوان کاربر
    عضو ثابت
    تاریخ عضویت
    October 2020
    شماره عضویت
    13875
    نوشته
    831
    صلوات
    1000
    دلنوشته
    2
    صلی الله علیک یا مولانا یا صاحب الزمان (عج)
    تشکر
    176
    مورد تشکر
    401 در 106
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض


    ج) نیاز به کنجکاوی و جست وجو در محیط
    کودک خردسال اشتیاق شدیدی به کنجکاوی و کاوش دارد و آن گاه که
    ص: 55
    ________________________________________
    1- . رشد در دوره اولیه کودکی، ص 406.
    2- احمد شریفان، قدرت شگفت انگیز بازی، تهران، آموزش و تربیت تکنولوژی آموزشی، ص 34.
    بتواند هرچه را که در اطرافش می گذرد ادراک کند، تجربه جدید جالبی می اندوزد. او هریک از نخستین توانایی های خود را چنین می آموزد. همین که علاقه به کاوش های تازه در کودک ظاهر شد، منبع انگیزشی مهمی برای کاوش بیشتر و دست کاری محیط می شود. کودک در بازی مسائل مبهمی را جست وجو می کند و می کوشد از هر چیز سر در بیاورد. تا اندازه ای که به صورت واقعی امکان پذیر است، کنجکاوی کودک درباره پدیده های واقعی است، ولی در مواردی که نمی تواند به صورت واقعی مسائل را کشف و یا آزمون و خطا کند، واقعیت را به دنیای بازی های خود می برد و دنیای خود را گسترش می دهد. کودکان در این گسترش دنیای خویش از طریق بازی کنجکاوی های خاص خود را ارضا می کنند. برای نمونه، اینکه اگر دکتر باشد چه می کند؟ یا اگر پدر و مادر باشد با فرزندان خود چگونه رفتار می کند؟ دنیای بازی به کودک این اجازه را می دهد تا بدون واهمه از بزرگترها، یک آدم بزرگ شود و مسائل را از روی کنجکاوی تجربه کند. در این فضا کودک مالک زمان و مکان و شخص می شود و همین تملک به او اجازه می دهد تا هر پوششی را از روی پدیده ها کنار زند و آن گونه که می خواهد درباره اشیا و اشخاص کنجکاوی کند. پپلر ورس (1981) و روبین و همکاران (1983) در پژوهش های متعدد درباره کودکان به این نتیجه رسیده اند که بازی به آنان اجازه می دهد تا محیط خود را کاوش کنند؛ درباره اشیا چیزی بیاموزند و مسائل را حل کنند.(1)
    ص: 56
    ________________________________________
    1- ای. میویس هیترینگتون، روان شناسی کودک از دیدگاه معاصر، جواد طهوریان و دیگران، مشهد، آستان قدس رضوی، 1373، چاپ اول، ج 2، ص 188.
    امضاء


  5. Top | #54

    عنوان کاربر
    عضو ثابت
    تاریخ عضویت
    October 2020
    شماره عضویت
    13875
    نوشته
    831
    صلوات
    1000
    دلنوشته
    2
    صلی الله علیک یا مولانا یا صاحب الزمان (عج)
    تشکر
    176
    مورد تشکر
    401 در 106
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض


    د) نیاز به کسب تجربه های جدید

    تجربه های جدید، شرط لازم تحول روانی است. بی درنگ پس از تولد، وظایفی مناسب با هر مرحله خاص از تحول کودک به او ارائه می شود و تسلط یافتن کودک بر آنها به نوبه خود، مبنای گام بعدی را به سوی پیشرفت های دشوارتر فراهم می کند. برای نمونه، پس از آنکه کودک در دست گرفتن و نگه داشتن اشیا را آموخت، یاد می گیرد که خودش غذا بخورد.
    اگر فرصت بازی و فراگیری تجربه های جدید از کودک گرفته شود، او نمی تواند چیزی بیاموزد. برای نمونه، در محیطی که زمینه بازی برای کودک فراهم نیست و وسائل بازی مناسب را در اختیار ندارد، کودک نمی تواند تجارب جدیدی را بیاموزد. بازی، کودک را قادر می سازد تا یکی از مهم ترین نیازهای سال های نخستین زندگی؛ یعنی تجربه های جدید را که ماهیت اساسی دارند، برآورده کند. درست همان طوری که رژیم غذایی مناسب برای رشد طبیعی جسم ضروری است، تجربه های جدید نیز برای رشد روانی کودک حیاتی اند و این تجربه ها در دوران کودکی به وسیله بازی به دست آیند.
    امضاء


  6. Top | #55

    عنوان کاربر
    عضو ثابت
    تاریخ عضویت
    October 2020
    شماره عضویت
    13875
    نوشته
    831
    صلوات
    1000
    دلنوشته
    2
    صلی الله علیک یا مولانا یا صاحب الزمان (عج)
    تشکر
    176
    مورد تشکر
    401 در 106
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض


    ه) بازی و رشد خودپنداره
    (1)بازی باعث می شود که کودک از خود بیرون بیاید و خود را از دید دیگران نگاه کند. بدین ترتیب، کودک به خودپنداره اش شکل می دهد. به باور روان شناسان بازی بهترین راه برای کودک و شناخت کودک از خود و
    ص: 57
    ________________________________________
    1- . Self Consept
    شکل گیری خودپنداره در سال های کودکی است. منظور از خودپنداره مجموعه افکار، احساسات و نگرش هایی است که هرکس درباره خود پرورش می دهد. «خویشتن پنداری»، یعنی آگاهی هر شخص از خود به عنوان فردی متمایز، قادر برای فکر کردن و کاری انجام دادن. نخستین مرحله رشد خویشتن پنداری، کودک را به این آگاهی می رساند که متمایز از دیگران است. به عقیده لوییس و بروکس _ گیون، این آگاهی براساس کنش متقابل بین کودک و محیط در فرایند بازی به دست می آید. (1)
    دامون و هارت (1982) در پژوهش های خود بر روی کودکان، به این نتیجه دست یافته اند که خودپنداره کودکان در اوایل کودکی بر عوامل بیرونی مانند ویژگی های جسمی، وسائل و متعلقات و توانایی هایی چون خوب بازی کردن استوار است. (2)
    در دوره پیش دبستانی، کودک، خویشتن پنداری خود را تنها در دورنمای جسمی درک می کند؛ قسمت های مختلف بدن و ویژگی های آنها! «من چشمان آبی دارم» و فعالیت های بدنی: «من می توانم بازی کنم»؛ «من اسباب بازی جدیدی دارم که می توانم با آن برج بلندی بسازم.» بازی سبب می شود که کودک درباره خود، مطالب و موضوع هایی را بفهمد و به ویژگی ها و توانایی های خود آگاه شود.
    کودکان در این مرحله، هنگام توصیف خودشان، به توانایی ها و نقش هایی
    ص: 58
    ________________________________________
    1- جیمز دبلیو وندرزندن، روان شناسی رشد، حمزه گنجی، تهران، بعثت، 1376، چاپ اول، ص 171.
    2- پاول. اس کاپلان، روان شناسی رشد، مهرداد فیروزبخت، تهران، موسسه خدمات فرهنگی رسا، 1381، چاپ اول، ص 682.
    که در بازی کشف کرده یا به دست آورده اند، اشاره می کنند. در واقع، برداشت کودکان از خودشان به قدری به بازی و اسباب بازی وابسته است که زمان زیادی را صرف دفاع کردن از حقوقشان بر اسباب بازی می کنند.
    پژوهش ها نشان می دهد که تلاش های اولیه کودک برای تملک اسباب بازی، به جای اینکه علامت خودخواهی در کودک باشد، نشانه پرورش خودمداری(1) است که در راستای روشن کردن مرزهایی میان خود و دیگران، یعنی خودپنداره صورت می گیرد.
    بنابراین، بازی و اسباب بازی در شکل گیری خودپنداره نقش اساسی دارد و می توان با رعایت اصول راهبردی در بازی کودکان از آن به عنوان عامل مهم در پرورش و ایجاد خودپنداره مثبت بهره گرفت.(2)
    حال اگر والدین می خواهند کودک آنها خودپنداره و درک خوبی از خود داشته باشند، باید بازی کودکان را جدّی بگیرند. اگر محیط مناسب برای بازی کودک فراهم شود و با وی طوری برخورد کنیم که خود را مهم، ارزشمند، دوست داشتنی، زیبا و مهربان احساس کند، این گونه خواهد شد و اگر برعکس، کودک به هنگام بازی احساس کند که ناتوان و زشت است و شایسته محبت از سوی دیگران نیست، خودپنداره منفی در ناخودآگاهش پی ریزی می شود.
    ص: 59
    ________________________________________
    1- Selfhood
    2- جک کانفیلد، هارولد کلیوولز، افزایش خودپنداره دانش آموزان در مدارس، سوسن سیف، تهران، دانشگاه الزهرا علیهاالسلام، چاپ اول، صص 13 _ 53.
    3. نقش بازی در افزایش سطح حرمت خود (عزت نفس) کودک
    «حرمت خود»(1) میزان ارزش یابی و قضاوتی است که هر فرد از خود و درباره توانایی های خویشتن دارد. به اعتقاد روان شناسان، هیچ حکم ارزشی برای انسان، مهم تر از داوری او در مورد خویشتن نیست و ارزش یابی شخصی از خویشتن، قطعی ترین عامل در روند تحوّل روانی او به شمار می آید.(2) کسی که خود را مفید، کارآمد و ارزشمند بداند و از حرمت خود بالایی برخوردار باشد، سلامت روانی بیشتری دارد و در برابر استرس ها، مشکلات روانی، رخدادها و حوادث طبیعی توان مقابله بیشتری خواهد داشت، و این امر در دوران کودکی از طریق بازی و تعامل و ارتباط با دیگر کودکان حاصل می شود. (3)
    کتز (1993) در بررسی عوامل افزایش دهنده حرمت خود، در میان کودکان مشخص کرد که بازی کودکان به دلیل ایجاد روابط اجتماعی سازنده و رشد مفهوم «خود» (4)به افزایش حرمت خود در کودکان می انجامد.(5) هنگام بازی، کودکان فرصت هایی برای ابراز شایستگی های خود به دست می آورند. برای نمونه، در بازی وانمود سازی، کودکان می توانند نقش های گوناگونی را
    ص: 60
    ________________________________________
    1- Self - Esteem
    2- ناتانیل براندن، روان شناسی حرمت نفس، جمال هاشمی، تهران، شرکت سهامی انتشار، 1376، چاپ اول، ص 161.
    3- . محمدصادق شجاعی، رابطه توکل به خدا با حرمت خود، رساله کارشناسی ارشد روان شناسی بالینی، قم، موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی رحمه الله، 1382.
    4- . Self
    5- حمید کمرزرین، عروسک و تربیت، تربیت، سال چهاردهم، ش 7، فروردین 1378، ص 34.
    بپذیرند و توانایی های خود را به نمایش بگذارند. این فعالیت ها، هم از سوی گروه و والدین ستایش می شوند و هم در خود فرد، نگرش مثبت و خوش بینانه ای به توانایی ها و شایستگی هایش پدید می آید و این دقیقا همان حرمت خود است.
    هرچند بازی و کار کردن کودک با اسباب بازی در افزایش سطح حرمت خود وی مؤثر است، در این میان نقش والدین را هرگز نمی توان نادیده گرفت. والدین با تشویق کودکان به بازی و فراهم کردن زمینه مناسب، می توانند حرمت خود مثبت را در کودکان تقویت کنند. در حالی که این تأثیرپذیری بدون دخالت و نقش والدین ممکن است در برخی موارد جنبه منفی به خود بگیرد. امّا به هر حال، اصل تأثیرگذاری بازی و اسباب بازی در سطح حرمت خود کودک، امری است مسلّم و انکارناپذیر.
    برای نمونه، ممکن است این پرسش برای کودک مطرح شود: که «چرا من مثل دوستم نمی توانم بازی کنم؟»، «چرا من مثل عروسکم زیبا نیستم و یا موهایم زرد و چشم هایم آبی نیست؟» چنین احساسی اگر از سوی والدین اصلاح و هدایت نشود، باعث کاهش حرمت خود در کودکان خواهد شد.


    4. کارکردهای تعاملی بازی و اسباب بازی
    اشاره
    یکی از کارکردهای اصلی بازی و اسباب بازی، ایجاد تعامل و رابطه با دیگران، دنیای اطراف و جنبه های وجود خویشتن است. کودک از طریق بازی با دیگران، تعامل و داد و ستد می کند. به ویژه آنکه کودک در مرحله جاندارپنداری، همه اشیا را موجودات زنده و جاندار پنداشته و با اسباب بازی هایش مانند انسان تعامل و گفت وگو می کند. ساعت ها با
    ص: 61
    اسباب بازی اش صحبت و درد دل و گاهی هم تنبیه اش می کند. بازی زمینه ارتباط با دیگران را فراهم می سازد و در برخی موارد، کودک در دو نقش بازی می کند. تمامی این موارد نشان دهنده نقش تعاملی بازی و اسباب بازی است.


    الف) بازی؛ زبان کودکی
    هر چند زبان در بزرگسالی بهترین وسیله ارتباطی و بیان خواسته ها و مطالب شخص به شمار می آید، در کودکی این کارایی را ندارد؛ زیرا رشد زبان آرام آرام و در طی چندین سال تحقق می یابد، در حالی که نیازهای کودک زودتر از آن وجود دارد و باید به گونه ای ابراز شود. معمولاً کودک اولین کلمات را در حول وحوش اولین تولدش می گوید. اولین کلمات کودک یک یا دو هجایی است و به طور متوسط، کودک تا 28 ماهگی 50 کلمه به کار می برد. از سوی دیگر، کودک بیشتر به عمل کردن علاقه دارد تا سخن گفتن. بنابراین، رشد زبان در کودک ماه ها پس از بازی است و گنجینه لغات کودک بسیار محدود است. برای اینکه مقصود و منظور کودکان را به طور کامل درک کنیم، لازم است اوضاع و احوال و زمینه ای را که کودک در آن منظورش را بیان می کند در نظر داشته باشیم. مشاهدات فراوان، گویای این واقعیت است که انتخاب بازی با تمایلات و خواسته های کودکی بستگی دارد. کودک ضمن بازی، تجارب روزمرّه خود را از اطرافیان و نیز حوادث غیرعادی و تازه ای که برایش اتفاق افتاده منعکس می سازد. اریکسون، بازی را به منزله صحبت کردن به صورت مبهم می داند.(1) همچنان که بزرگ ترها با
    ص: 62
    ________________________________________
    1- اولین کتاب کودک در بازی درمانی، ص 19.
    کلام و جملات، مفاهیم و منظور خود را بیان می کنند، کودکان این کار را با استفاده از بازی انجام می دهند. بنابراین، بازی زبان کودک است. خانم ویرجینا آکسلین (1)در مقدمه کتاب «بازی درمانی» می نویسد: «بازی وسیله طبیعی کودک برای بیان خود و فرصتی است که به کودک داده می شود تا احساسات، خواسته ها و مسائل خود را از طریق آن بیان کند. درست مانند آنکه بزرگسالان مسائل و مشکلات خود را از طریق صحبت کردن و کلام بیان می نمایند.» ازاین رو، پیاژه معتقد است که «بازی مانند زبان یک ابزار است برای تحول فکر کودک». (2)
    لیبرمن نیز در رابطه با توانایی های فردی و بازی کودک تحقیقات بسیاری کرده و به این نتیجه رسیده است که با فراهم آوردن فرصت های مناسب برای بازی کودکان می توان قدرت خلاّقیت آنها را شکوفا کرد. دلیل این امر می تواند علاقه کودک به بیان خواسته های خود از طریق بازی باشد؛ او از طریق بازی بیان می کند که به چه مواردی گرایش دارد، از چه امکاناتی محروم مانده و نیازهای درونی او چیست. در واقع اسباب بازی ها کلمات احساسی کودک هستند.
    گاهی کودک اسباب بازی های خود را برای بیان مطالبی که از آن آگاه است و نمی تواند به صورت صریح و روشن بیان کند، به کار می برد. پیاژه به نمونه کودکی استناد می کند که به برادر کوچک خود حسادت دارد. این کودک وقتی با دو عروسک خود بازی می کند، ممکن است عروسک
    ص: 63
    ________________________________________
    1- . Virgina Axline
    2- . تحول فکر در کودکان، ص 73.
    کوچک تر را به مسافرت دور و درازی بفرستد، در حالی که عروسک بزرگ تر درخانه، با آسودگی و خیال راحت پیش مادرش باقی بماند. در این بازی، کودک آرزوی خلاص شدن از دست برادر کوچکش را نشان می دهد.
    امضاء


صفحه 6 از 6 نخستنخست ... 23456

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
© تمامی حقوق از جمله طراحی قالب برای سایت آیه های انتظار محفوظ می باشد © طراحی و ویرایش Masoomi بر قالب منتشر شده از ویکی وی بی