صفحه 6 از 6 نخستنخست ... 23456
نمایش نتایج: از شماره 51 تا 53 , از مجموع 53

موضوع: اندوخته خداوند (چهل حدیث درباره عدالت گستر جهان)

جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید    محبوب کن - فیس نما
  1. Top | #51

    عنوان کاربر
    همكار انجمن
    تاریخ عضویت
    January 1970
    شماره عضویت
    71
    نوشته
    11,845
    صلوات
    3110
    دلنوشته
    10
    صل الله علیک یا مولانا یا صاحب الزمان
    تشکر
    7,995
    مورد تشکر
    6,829 در 1,848
    وبلاگ
    7
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض

    نص خداوند بر حضرت قائم

    (عَنِ المُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ، عَنِ الصّادِقِ جَعْفرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَن أَبيهِ عَن آبائِه - عَليهِمُ السَّلام - عَنْ أَميرِ الْمُؤمنين - عَلَيهِ السَّلام - قالَ: قالَ رَسُولُ اللّهِ (صلى الله عليه وآله وسلم): لَمّا أُسْرِيَ بي إِلَي السَّماءِ أَوحي إِلَيَّ رَبّي - جَلَّ جَلالُهُ - فَقالَ:
    يا مُحَمَّدُ! إِنّي اطَّلَعْتُ عَليَ الْأَرْضِ اطِّلاعَةً فَاخْتَرْتُکَ مِنْها فَجَعَلْتُکَ نَبِيًّا، وشَقَقْتُ لَکَ مِنِ اسْمي اسْمًا فَأَنَا الْمَحْمُودُ وأَنْتَ مُحَمَّدٌ، ثُمَّ اطَّلَعْتُ الثّانِيَةَ فَاخْتَرْتُ مِنْها عَلِيًّا وجَعَلْتُهُ وَصِيَّکَ وخَلِيفَتَکَ وزَوْجَ ابْنَتِکَ وأَبا ذُرِّيَّتِکَ، وشَقَقْتُ لَهُ اسْمًا مِنْ أَسْمائي، فَأَنَا الْعَلِيُّ الْأَعْلَي وهُوَ عَليٌّ، وخَلَقْتُ فاطِمَةَ والْحَسَنَ والْحُسَيْنَ مِنْ نُورِکُما، ثُمَّ عَرَضْتُ وِلايَتَهُمْ عَليَ الْمَلائِکَةِ، فَمَنْ قَبِلَها کانَ عِنْدي مِنَ الْمُقَرَّبِينَ.
    يا مُحَمَّدُ! لَوْ أَنَّ عَبْدًا عَبَدني حَتَّي يَنْقَطِعَ ويَصيرَ کَالشَّنِّ البالي، ثُمَّ أَتاني جاحِدًا لِوِلايَتِهِمْ فَمَا أَسْکَنْتُهُ جَنَّتي ولا أَظْلَلْتُهُ تَحْتَ عَرْشي.
    يا مُحَمَّدُ! تُحِبُّ أَنْ تَراهُمْ؟
    قُلْتُ: نَعَمْ يا رَبِّ. فقالَ - عَزَّ وجَلَّ -: ارْفَعْ رَأْسَکَ، فَرَفَعْتُ رَأْسي وإِذَا أَنَا بِأَنْوارِ عَليٍّ وفاطِمَةَ والْحَسَنِ والْحُسَيْنِ وعَليِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ومُحَمَّدِ بْنِ عَليٍّ وجَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ومُوسَي بْنِ جَعْفَرٍ وعَليِّ بْنِ مُوسي ومُحَمَّدِ بنِ عَليٍّ وعَليِّ بْنِ محمّدٍ والحَسَنِ بْنِ عَليٍّ و(م ح م د) بْنِ الْحَسَنِ الْقائِمِ في وَسَطِهِمْ کَأَنَّهُ کَوْکَبٌ دُرِّيٌّ.
    قُلْتُ: يا ربِّ! ومَنْ هؤُلاءِ؟ قالَ: هؤُلاءِ الْأَئِمَّةُ، وهذَا الْقائِمُ الَّذِي يُحَلِّلُ حَلالِي ويُحَرِّمُ حَرامي وَبِهِ أَنْتَقِمُ مِنْ أَعْدائي وهُوَ رَاحَةٌ لِأَوْلِيائي وهُوَ الَّذِي يَشْفِي قُلُوبَ شيعَتِکَ مِنَ الظّالِمينَ والجاحِدينَ والْکافِرينَ فَيُخْرِجُ اللَّاتَ والْعُزَّي طَرِيَّيْنِ فَيُحْرِقُهُما، فَلَفِتْنَةُ النّاسِ يَوْمَئذٍ بِهِما أَشَدُّ مِنْ فِتْنَةِ الْعِجْلِ والسّامِرِيِّ).(1)
    (يعني:
    از مُفَضَّل بن عُمَر(2) منقول است که از إمام جعفر بن محمّد الصّادق - عليهما السّلام - نقل کرد که آن حضرت از پدرِ خود وپدرِ بزرگوارش از پدرانِ خويش - عليهم السّلام - نقل فرمود که از أميرِمؤمنان - عليه السّلام - نقل کردند که گفت:
    رسولِ خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود: هنگامي که شبانه به آسمان بُرده شدم، پروردگارم - جَلَّ جَلالُه -(3) به من وحي کرد وگفت:
    اي محمّد! من بر زمين نظري افکندم، پس تو را از آن برگزيدم وپيامبرت ساختم، واز نامِ خود براي تو نامي برشکافتم که من (محمود)ام وتو (محمّد). آنگاه دوم بار نظري افکندم، پس علي را از آن برگزيدم واو را وصيِّ تو وجانشينِ تو وهمسرِ دخترت وپدرِ زاد ورودت ساختم، واز نامهايِ خود برايِ او نامي برشکافتم که من (عليِّ أَعْلي) يَم واو (عليّ)؛ وفاطِمَه وحَسَن وحُسَيْن را از نورِ شما دو تَن بيافريدم. آنگاه ولايتِ ايشان را بر فرشتگان عرضه داشتم، وهرکه آن را پذيرفت نزدِ من از مُقَرَّبان شد.
    اي محمّد! اگر بنده اي مرا چَندان عبادت کُنَد که از پا درآيَد وچون پوستي خشک وپوسيده شود، آنگاه در حالي که مُنکِرِ ولايتِ ايشان است به نزدِ من آيد، او را در بهشتِ خود سُکني نمي دِهَم وزيرِ عرشِ خود پناهش نمي بخشم.
    اي محمّد! دوست داري که ايشان را ببيني؟
    گفتم: آري، اي پروردگارِ من!
    پس خدايْ - عَزَّ وجَلّ - فرمود: سَرَت را بلند کُن. سَرَم را بلند کردم ونورهايِ عليّ وفاطِمَه وحَسَن وحُسَيْن وعليّ بن حُسَيْن ومحمّد بن عليّ وجعفر بن محمّد وموسي بن جعفر وعليّ بن موسي ومحمّد بن عليّ وعليّ بن محمّد وحَسَن بن عليّ را ديدم که (م ح م د) بن حَسَنِ قائِم در ميانِ ايشان وپنداري اَختري تابان بود.
    گفتم: اي پروردگارِ من! اينان کيستند؟
    فرمود: اينان پيشوايان اند، واين قائِم است که حلالِ مرا حلال وحرامِ مرا حرام مي دارد وبا او از دشمنانم انتقام مي گيرم واو مايه آسايشِ دوستانِ من است وآن کسي است که دردِ دلهايِ پيروانت را از ستمگران ومُنکِران وکافران تَشَفّي دهد ولات وعُزّي را تر وتازه بيرون آرَد وبسوزانَد وآن روز فريفتگيِ مردمان به اين دو، از فريبِ گوساله وسامِري سخت تر است)..


    امضاء


  2. آیه های انتظار

    آیه های انتظار


    لیست موضوعات تصادفی این انجمن

     

  3. Top | #52

    عنوان کاربر
    همكار انجمن
    تاریخ عضویت
    January 1970
    شماره عضویت
    71
    نوشته
    11,845
    صلوات
    3110
    دلنوشته
    10
    صل الله علیک یا مولانا یا صاحب الزمان
    تشکر
    7,995
    مورد تشکر
    6,829 در 1,848
    وبلاگ
    7
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض




    نص پيامبر بر حضرت قائم



    (عَنِ الصّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبيهِ عَن آبائِهِ - عَلَيْهِم السَّلام - قالَ:
    قالَ رَسُولُ اللّهِ - صَلَّي اللَّه عَلَيْهِ وآلِه -: حَدَّثَني جِبْرَئيلُ عَنْ رَبِّ الْعِزَّةِ - جَلَّ جَلالُهُ - أَنَّهُ قَالَ:
    مَنْ عَلِمَ أَن لا إِلهَ إِلّاَ أَنَا وَحْدي وأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدِي ورَسُولي وأَنَّ عَليَّ بْنَ أَبي طالِبٍ خَليفَتي وأَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِهِ حُجَجِي، أُدْخِلهُ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتي ونَجَّيْتُهُ مِنَ النَّارِ بِعَفْوي وأَبَحْتُ لَهُ جِواري وأَوْجَبْتُ لَهُ کَرامَتي وأَتْمَمْتُ عَلَيْهِ نِعْمَتي وجَعَلْتُهُ مِنْ خاصَّتي وخالِصَتي، إِنْ ناداني لَبَّيْتُهُ وإِنْ دَعاني أَجَبْتُهُ وإِنْ سَأَلَني أَعْطَيْتُهُ وإِنْ سَکَتَ ابْتَدَأْتُهُ وإِنْ أَساءَ رَحِمْتُهُ وإِنْ فَرَّ مِنّي دَعَوْتُهُ وإِن رَجَعَ إِلَيَّ قَبِلْتُهُ واِنْ قَرَعَ بابي فَتَحْتُه.
    وَمَن لَمْ يَشْهَدْ أَن لا إِلهَ إِلّا أَنَا وَحْدي، أَوْ شَهِدَ بِذلِکَ ولَمْ يَشْهَدْ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدي ورَسُولي أَوْ شَهِدَ بِذلِکَ ولَمْ يَشْهَدْ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أبي طالِبٍ خَليفَتي، أَوْ شَهِدَ بِذلِکَ ولَمْ يَشْهَدْ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِهِ حُجَجي، فَقَد جَحَدَ نِعْمَتي وصَغَّرَ عَظَمَتي وکَفَرَ بِآياتي وکُتُبي؛ إِنْ قَصَدَني حَجَبْتُهُ وإِنْ سَأَلَني حَرَمْتُهُ وإِنْ ناداني لَمْ أَسْمَعْ نِداءَهُ وإِنْ دَعاني لَمْ أَسْتَجِبْ دُعاءَهُ وإِنْ رَجاني خَيَّبْتُهُ وذلِکَ جَزاؤُهُ مِنّي ومَا أَنَا بِظَلّامٍ لِلْعَبِيد.
    فَقامَ جابِرُ بْنُ عَبْدِاللّهِ الْأَنْصارِيُّ، فَقالَ: يا رَسُولَ اللّه! ومَنِ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ عَليِّ بْنِ أَبي طالِبٍ؟
    قالَ: الْحَسَنُ والْحُسَيْنُ سَيِّدا شَبابِ أَهْلِ الجَنَّةِ، ثُمَّ سَيِّدُالْعابِدينَ في زَمانِهِ عَلِيُّ بْنُ الحُسَيْنِ، ثُمَّ الْباقِرُ محمّد بنُ عَلِيٍّ - وسَتُدْرِکُهُ يا جابِرُ! فَإِذَا أدْرَکْتَهُ فَأَقْرِئْهُ مِنِّي السَّلامَ -، ثُمَّ الصّادِقُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، ثُمَّ الکاظِمُ مُوسَي بْنُ جَعْفَرٍ، ثُمَّ الرِّضا عليُّ بْنُ مُوسي، ثُمَّ التَّقِيُّ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ، ثُمَّ النَّقِيُّ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، ثُمَّ الزَّکِيُّ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، ثُمَّ ابْنُهُ القائِمُ بِالْحَقِّ مَهْديُّ أُمَّتي الَّذي يَمْلَأُ الْأَرضَ قِسْطًا وعَدْلًا کَمَا مُلِئَتْ جَوْرًا وظُلْمًا.
    هؤُلاءِ - يا جابِرُ! - خُلَفائي وأَوْصِيائي وأَوْلادِي وعِتْرَتي، مَنْ أَطاعَهُمْ فَقَدْ أَطاعَني ومَنْ عَصَاهُم فَقَدْ عَصَاني ومَنْ أَنْکَرَهُمْ أَوْ أَنْکَرَ واحِدًا مِنْهُمْ فَقَدْ أَنْکَرَني؛ بِهِمْ يُمْسِکُ اللّهُ - عَزَّ وَجَلَّ - السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَي الْأَرْضِ إِلّاَ بِإِذْنِهِ وبِهِمْ يَحْفَظُ اللّهُ الْأَرْضَ أَنْ تَميدَ بِأَهْلِها).(4)
    (يعني:
    از إمام جعفر بن محمّد الصّادق - عليهما السّلام - منقول است که از پدرش وپدرِ بزرگوارش از پدرانِ خويش - عليهم السّلام - نقل کرد که فرمودند: رسولِ خدا - صلّي اللّه عليه وآله - فرمود:
    جِبرئيل از رَبّ العِزَّه(5) - جَلَّ جَلالُه(6) - برايم نقل کرد که فرموده است:
    (هر کس بداند که جُز من که يکتايم خدائي نيست ومحمّد بنده وفرستاده من است وعليّ بن أبي طالب جانشينِ من است وآن پيشوايان که از فرزندانِ اويند حُجَّتهايِ من اند، او را به رحمتِ خود به بهشت اندرآرم وبه عفوِ خويش از آتش برَهانَم وهمسايگي ام را بر او روا دارَم وکرامتِ خويش را بر وي واجب گردانَم ونعمتِ خود را بر او تمام سازم واو را از برگزيدگان وويژگانِ خويش قرار دهم؛ اگر آوازم دهد او را لَبَّيک گويم واگر بخوانَدَم إجابتش کُنَم واگر از من درخواست کُنَد او را بدهَم واگر خاموش باشد من با او بياغازَم واگر بَد کُنَد بر او ببخشايم واگر از من بُگْريزَد او را بخوانم واگر به سويِ من بازگَردَد درپذيرَمَش واگر درِ (خانه) مرا بکوبَد (بر او) بُگْشايم.

    وهرکس گواهي ندهد که جُز من که يکتايم خدائي نيست، يا به اين گواهي دهد ولي گواهي ندهد که محمّد بنده وفرستاده من است، يا به اين گواهي دهد ولي گواهي ندهد که عليّ بن أبي طالب جانشينِ من است، يا به اين گواهي دهد ولي گواهي ندهد که آن پيشوايان که از فرزندانِ اويند حجّتهايِ من اند، هر آينه نعمتِ مرا إنکار کرده وعَظَمَتم را خوار شُمارده وبه آيه ها وکتابهايِ من کافر شده است؛ اگر آهنگِ من کُنَد، محجوبَش سازم، واگر از من درخواست کُنَد، محرومَش دارم، واگر آوازم دهد، آوايش را نشنوم، واگر مرا بخوانَد، دُعايش را نپذيرم، واگر به من اميد بَندَد، نوميدش کُنَم، واين جزائي است که من به او مي دهم ومن بر بندگان سِتَمْران نيستم).

    پس جابِر بن عبداللّهِ أنصاري برخاست وگفت: اي رسولِ خدا! اين پيشوايان که از فرزندانِ عليّ بن أبي طالب اند، کيستند؟
    فرمود: حَسَن وحُسَيْن، دو سَروَرِ جوانانِ بهشتي؛ آنگاه سَروَرِ عبادتگرانِ روزگارِ خويش، عليّ بن حُسَيْن؛ آنگاه باقر، محمّد بن علي، - که اي جابر! تو او را درخواهي يافت، وچون او را دريافتي سلامِ مرا به او برسان -؛ آنگاه صادق، جعفر بن محمّد؛ آنگاه کاظم، موسي بن جعفر؛ آنگاه رضا، عليّ بن موسي؛ آنگاه تَقي، محمّد بن عليّ؛ آنگاه نَقي، عليّ بن محمّد؛ آنگاه زَکيّ، حَسَن بن عليّ؛ وسپس پسرش، آن بَرپايْ دارنده حق، مَهديِ أُمّتِ من که زمين را - همانگونه که از جَوْر وستم پُر شده است - از قِسط وعدل پُر سازَد.
    اي جابِر! اينان جانشينان وأَوصياء وفرزندان وعِترتِ(7) من اند؛ هرکه از ايشان فرمان بَرَد از من فرمان بُرده وهرکه از فرمانشان سربپيچَد از فرمانِ من سرپيچيده وهرکه ايشان را إنکار کُنَد يا يکي از ايشان را مُنکر شود، مرا إنکار کرده است. خدايْ - عَزَّ وجَلّ - به واسطه ايشان آسمان را نگاه داشته است تا جُز به إِذنِ او بر زمين فرونيُفْتَد وخداوند با ايشان زمين را نگاه مي دارَد تا باشندگانِ خود را نَجُنبانَد)..



    امضاء

  4. Top | #53

    عنوان کاربر
    همكار انجمن
    تاریخ عضویت
    January 1970
    شماره عضویت
    71
    نوشته
    11,845
    صلوات
    3110
    دلنوشته
    10
    صل الله علیک یا مولانا یا صاحب الزمان
    تشکر
    7,995
    مورد تشکر
    6,829 در 1,848
    وبلاگ
    7
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض




    نص امام علي بر حضرت قائم



    (عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُوسَي الرِّضا، عَنْ أَبِيهِ مُوسَي بْنَ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِيهِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ مُحَمَّدِ بْنِ عَليٍّ، عَنْ أَبِيهِ عَلِيِّ بْنِ الحُسَيْنِ، عَنْ أَبِيهِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ أَبِيهِ أَمِيرِالْمُؤْمِنينَ عَلِيِّ بْنِ أَبي طالِبٍ - عَلَيْهِمُ السَّلام - أَنَّهُ قَالَ:
    التّاسِعُ مِنْ وُلْدِکَ يا حُسَيْنُ! هُوَ الْقائِمُ بِالْحَقِّ، المُظْهِرُ لِلدِّين والباسِطُ لِلْعَدْلِ.
    قالَ الْحُسَيْنُ: فَقُلْتُ لَهُ: يا أَميرَالْمُؤْمِنينَ! إِنَّ ذلِکَ لَکائِنٌ؟
    فَقالَ - عَلَيْهِ السَّلام -:
    إِي والَّذي بَعَثَ مُحَمَّدًا - صَلَّي اللَّهُ عَلَيْهِ وآلِهِ وسَلَّم - بِالنُّبُوةِ واصْطَفاهُ عَلي جَميعِ الْبَرِيَّةِ، ولکِنْ بَعْدَ غَيْبَةٍ وحَيْرَةٍ، فَلا يَثْبُتُ فيها عَلي دينِهِ إِلَّا الْمُخْلِصُونَ المُباشِرُونَ لِرُوحِ اليَقينِ، الَّذينَ أَخَذَ اللَّهُ - عَزَّ وجَلّ - ميثاقَهُمْ بِوِلايَتِنا وکَتَبَ في قُلُوبِهِمُ الْإيمانَ وأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ).(8)
    (يعني:
    منقول است از إمام عليّ بن موسي الرّضا که نقل فرمود از پدرِ خويش موسي بن جعفر، وآن حضرت از پدرِ خويش جعفر بن محمّد، وآن حضرت از پدرِ خويش محمّد بن عليّ، وآن حضرت از پدرِ خويش عليّ بن حُسَين، وآن حضرت از پدرِ خويش حُسَيْن بن عليّ، وآن حضرت از پدرِ خويش عليّ بن أبي طالب - عليهم السّلام - که آن حضرت فرمود:
    نهمين (نسل) از فرزندانِ تو - اي حُسَيْن! - همان بَرپايْ دارنده حق وآشکارسازنده دين وگستراننده عدل است.
    حُسَيْن گفت: به آن حضرت گفتم: اي أميرِ مؤمنان! اين واقع خواهد شد؟
    أميرِ مؤمنان - عليه السّلام - فرمود:
    آري، قَسَم به آنکس که محمّد - صلّي اللّه عليه وآله وسلّم - را به پيامبري برانگيخت واو را بر همه آفريدگان برگزيد، چُنين خواهد شد؛ ليک پس از غَيبتي وحيرتي که در آن غَيبت وحيرت هيچکس بر دينِ او نمي پايَد جُز مُخْلصانِ آميزگار با جانِ يقين، کساني که خدايْ - عَزَّ وجَلّ - از ايشان بر ولايتِ ما پيمان ستانده وإيمان را در دلهاشان بنگاشته(9) وايشان را به جانْمايه اي از جانبِ خود نيرو داده است).(10)
    <"018">نص امام حسن بر حضرت قائم
    (عن أَبي سَعيدٍ عَقيصا قالَ:
    لَمّا صالَحَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ - عَلَيْهِمَا السَّلام - مُعاوِيَةَ بْنَ أَبي سُفيانَ، دَخَلَ عَلَيْهِ النّاسُ، فَلامَهُ بَعْضُهُمْ عَلي بَيْعَتِهِ؛ فَقالَ - عَلَيْهِ السَّلام -:
    وَيْحَکُمْ! ما تَدْرُونَ ما عَمِلْتُ؟، وَاللّهِ الَّذِي عَمِلْتُ خَيْرٌ لِشيعَتي مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ أَوْ غَرُبَتْ، أَلاتَعْلَمُونَ أَنَّني إِمامُکُم مُفْتَرَضُ الطَّاعَةِ عَلَيْکُمْ وأَحَدُ سَيِّدَيْ شَبابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ بِنَصٍّ مِن رَسُولِ اللّهِ (صلى الله عليه وآله وسلم) عَلَيَّ؟
    قالُوا: بَلي.
    قالَ: أَماعَلِمْتُمْ أَنَّ الْخِضْرَ - عَلَيْهِ السَّلام - لَمّا خَرَقَ السَّفينَةَ وأَقامَ الْجِدارَ وقَتَلَ الْغُلامَ کانَ ذلِکَ سَخَطًا لِمُوسي بْنِ عِمْرانِ إِذْ خَفِيَ عَلَيْهِ وَجْهُ الْحِکْمَةِ في ذلِکَ وَکانَ ذلِکَ عِنْدَ اللّهِ - تَعالَي ذِکْرُهُ - حِکْمَةً وَصَوابًا؟ أَماعَلِمْتُمْ ما مِنّا أَحَدٌ إِلّا ويَقَعُ في عُنُقِهِ بَيْعَةٌ لِطاغِيَةِ زَمانِهِ إِلَّا القائِمِ الَّذِي يُصَلِّي رُوحُ اللَّهِ عيسَي بْنُ مَرْيَمَ - عليه السّلام - خَلْفَهُ؟ فَإِنَّ اللَّهَ - عَزَّ وجَلَّ - يُخْفِي وِلادَتَهُ ويَغيبُ شَخْصُهُ لِئَلّا يَکُونَ لِأَحَدٍ في عُنُقِهِ بَيْعَةٌ إِذا خَرَجَ، ذلِکَ التّاسِعُ مِنْ وُلْدِ أَخي الْحُسَيْنِ، ابْنُ سَيِّدَةِالإِماءِ، يُطيلُ اللّهُ عُمرَهُ في غَيْبَتِهِ ثُمَّ يُظْهِرُهُ بِقُدْرَتِهِ في صُورَةِ شابٍّ دُونَ أَرْبَعينَ سَنَةً، ذلِکَ لِيُعْلَمَ أَنَّ اللَّهَ عَلي کُلِّ شَيْ ءٍ قَديرٌ).(11)
    (يعني:
    از أبوسعيدِ عَقيصا (12) منقول است که گفت:
    هنگامي که حَسَن بن علي - عَلَيْهِمَا السَّلام - با مُعاوية بن أَبي سُفيان صلح کرد، مردمان بر وي درآمدند وبرخي او را بخاطرِ بيعتش سرزنش کردند. آن حضرت - عليه السّلام - فرمود:
    واي بر شما! چه دانيد چه کردم؟ به خدا قسم آنچه کردم برايِ پيروانم از هرآنچه خورشيد بر آن تابيده يا غروب کرده(13)، بهترست.
    آيا نمي دانيد که من پيشوايتان هستم که طاعتم بر شما واجب است وبنا بر نصّي که رسولِ خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) درباره من فرموده يکي از دو سرورِ جوانانِ بهشتي ام؟!
    گفتند: آري.
    فرمود آيا ندانستيد هنگامي که خِضْر - عليه السّلام -(14) کشتي را سوراخ کرد وديوار را به پاداشت وآن پسر را بکشت(15)، اينهمه مايه خشمِ موسي بن عِمران شد زيرا حکمتي که در آن بود بر وي پوشيده بود(16) ولي همه اينها نزد خداوند - تَعالَي ذِکْرُه(17) - حکيمانه وصواب بود؟ آيا ندانستيد هيچيک از ما، جُز قائم که روح اللّه(18)، عيسي بن مريم - عليه السّلام -، پشتِ سرِ او نماز مي گُزارَد، نيست که بيعتِ ستمْ پيشه گستاخِ روزگارش بر گردنش نيفتد؟ خدايْ - عَزَّ وجَلّ - ولادتِ او (يعني: قائِم عليه السّلام) را پوشيده مي دارد وخودِ او نيز نهان مي گردد، تا هنگامي که خُروج کُنَد بيعتِ هيچکس را در گردن نداشته باشد. او نهمين(نسل)از فرزندانِ برادرم حُسَيْن است، فرزندِ خاتونِ کنيزان؛ خداوند عمرِ او را در روزگارِ غَيبتش دراز مي کُنَد وآنگاه به قدرتِ خويش او را در صورتِ جواني که کمتر از چهل سال دارد ظاهر مي سازد؛ اينچُنين است، تا دانسته آيَد که خداوند بر هر چيزي تواناست)..
    پى‏نوشتها:‌



    (1) کمال الدّين وتمام النّعمة / 252 (ونيز نگر: پهلوان، 473:1 و474؛ و: کمره اي: 364:1 و365.
    ونيز سنج: الغَيبه يِ نُعماني، ط. فارِس حَسّون کريم، ص 94 و95 و: الجَواهر السّنيّة، ط. 1402 ه. ق.، صص 221 - 216 و241 و242).

    (2) (أبوعبداللّه - يا: أبومحمّد - مُفَضَّل بن عُمَرِ جُعْفيِّ کوفي را شيخِ مفيد - قُدِّسَ سِرُّه - از خواصّ ويارانِ نزديکِ إمامِ صادق - عليه السّلام - قلم داده است وشيخِ طوسي - قُدِّسَ سرّه - نيز در الغَيْبَة او را در شمارِ (ستودگان) آورده. در جوامعِ روائيِ ما از وي رواياتِ بسياري آمده است.
    نگر: الموسوعة الرّجاليّة الميسّرة 259:2 و260).

    (3) (يعني: بزرگ است شکوهمنديِ او).

    (4) کمال الدّين وتمام النّعمة / 285 (ونگر: پهلوان، 1: 487 - 484؛ و: کمره اي: 1: 372 - 371).

    (5) ((رَبّ العِزَّه) يعني (خداوند (= مالکِ) عزّت ومنعت) (روض الجنان، ط. آستانِ قدس، 246:16). إضافه (ربّ) به (عزّت) يا به سببِ اختصاص بدان است؛ گوئي که فرموده باشد: (ذوالعزّة)، ويا ازآن رو که هرکه را عزّتي هست، خدايِ متعال مالکِ حقيقيِ آن عزّت است؛ که به فرموده خودش - در: س 3 ي 26 - (تُعِزُّ من تَشَآء) (نگر: جوامع الجامع، تحقيق گُرجي، 424:3).
    مَزيدِ آگاهي را، نگر: تفسير الصّافي، تحقيق: الحُسَينّي الأمينّي، 210:6).

    (6) (يعني: بزرگ است شکوهمنديِ او).

    (7) ((عِتْرَت) که جمعِ آن (عِتَر) مي شود -، در زبانِ عربي چند معنا دارد ودر اينجا همان معنايِ معروفِ آن، که (زاد ورود، ذُرّيّه وأولاد، نزديک ترين خويشان) باشد، مناسبتِ تام دارد.
    البتّه در تناسبِ اين کاربرد (يعني: کاربردِ (عترت) درباره أئمّه طاهرين - عليهم السّلام -) با پاره اي از ديگر معانيِ اين واژه هم تأمّلاتِ باريک ولطيفي صورت بسته که خواندني است.
    نگر: مجمع البحرينِ طُرَيْحي، إعداد محمود عادل، 115:3 و116؛ و: غريب الحديث في بحارالأنوار 18:3؛ و: الفائقِ زَمَخشَري، 170:1 (ذيلِ (ثقل / الثَّقَلَيْن)؛ و: مفردات نهج البلاغه يِ قُرَشي، ص 700 و701؛ و: نُزهة النَّظَرِ بَدْري، ص 539 و540).

    (8) کمال الدّين وتمام النّعمة / 304 (پهلوان، 564:1؛ و: کمره اي: 421 و422).

    (9) ((يعني با ايشان الطافي کرده است که ايمان در دل ايشان ثابت شده است) (رَوْض الجِنان ورَوْح الجَنان، تصحيحِ ياحقّي وناصح، 92:19)).

    (10) (أميرِ مؤمنان - عليه السّلام -، در اين فرمايش، به آيه 22 از سورتِ مجادله (58) نظر داشته اند.
    در کتابِ شريفِ کافي بابي هست به عنوانِ (باب الرّوح الّذي أيّد به المؤمن) (نگر: مرآةالعقول، 9: 396 - 394) که مطالعه آن وشروحش در دستيابي به باطِن حديثِ موردِ بحثِ ما نيز سودمند خواهد بود.
    همچُنين نگر: الصّافي في تفسير القرآن، تحقيق: السّيّدمحسن الحُسَينيّ الأَمينيّ، 143:7 و144؛ و: مَهديِ موعود (عليه السّلام)، عليِ دواني، ص 1071).

    (11) کمال الدّين وتمام النّعمة / 315 و316 (؛ ونگر: پهلوان، 581:1 و582؛ کمره اي، 432:1 و433).

    (12) (أبوسعيد عَقيصا، (دينار) نام داشت وبه سببِ شعري که سروده بود، لقب (عَقيصا) يافت.
    هم از أميرِمؤمنان - عليه السّلام - وهم از إمام حُسَين - عليه السّلام - وهم - چُنان که در متن ديده مي شود - از إمام حَسَن - عليه السّلام - نقلِ حديث کرده.
    نگر: مجمع الرِّجال، 297:2 و: الموسوعة الرّجاليّة المُيَسَّرة، 343:1).

    (13) (اين تعبير برايِ کساني که با لسانِ سنّت آشنا باشند، غريب نيست وشبيه به آن باز هم در حديث ديده مي شود.
    (آنچه خورشيد بر آن تابيده وغروب کرده) کنايه است از همه دنيا وهمه آنچه بر سطحِ زمين هست (نگر: مجمع البحرينِ طُرَيْحي، إعداد محمود عادل، 56:3)).

    (14) (خِضْر - عليه السّلام - يکي از أوليايِ مُعَمَّرِ خدواند است. اختلاف است که آيا او واجدِ مقامِ نُبُوَّت هست يا نه؟ پاره اي از ويژگيهايِ غريبِ آن حضرت باعث شده است عامّه مردم شاخ وبرگهائي افسانه سَرايانه در پيرامونِ حقيقتِ ديني وجودِ اين بزرگوار پديد آورند. أهلِ تصوّف وعرفان علي الخصوص به آن حضرت وآنچه مربوط بدوست، تعلّقِ خاطرِ فراوان نشان مي دهند وداستانها وإشارتها از او بازمي گويند.
    نگر: مجمع البحرينِ طُرَيْحي إعداد محمود عادل، 1: 660 - 658؛ و: دائرةالمعارفِ تشيّع 7: 154 - 152؛ و: فرهنگِ علمِ کلام، خاتمي، ص 106؛ و: خضر وموسي (عليهما السلام) در فرهنگِ إسلامي، قدرت اللّهِ مرادي، تهران: أميرکبير، 1381 ه. ش).

    (15) (گزارشِ اين ماجَراها - بدونِ تصريح به نامِ خضر (عليه السّلام) - در قرآنِ کريم (س 18 ي 71 تا 82) آمده است).

    (16) (چنان که مُفَسِّران ومتکلّمان توضيح داده اند آنچه در اين ماجَرا رفته، نه از برايِ حضرتِ موسي - عليه السّلام - ونه از برايِ همراهِ دانا وشايسته اش - که بنا بر اين روايت وبرخي نقلهاي ديگر، همانا خضر (عليه السّلام) است - عيب ومَنْقَصَتي نبوده است وهريک مطابقِ شأن وبه نحوي پذيرفتني برخورد کرده اند.

    تفصيل را نگر: تنزيه الأنبياء والأئمّة عليهم السّلام، الشَّريف المرتَضي، تحقيق فارِس حَسّون کريم، صص، و: اللّوامع الإلهيّة، الفاضل المقداد، ط. دفترِ تبيلغات، ص 260).

    (17) (يعني: برترست يادِ او).

    (18) ((روحُ اللّه)، لَقَبِ حضرتِ مَسيح - عليه السّلام - است.
    ابنِ شهرآشوب - رَضِيَ اللّهُ عنه - گويد:
    رواست مسيح را (روح اللّه) بگويند زيرا همه أرواح ملکِ خدايند وبه طورِ خاص يادکردِ مسيح بدين عنوان از برايِ گراميداشتِ وي با اين يادکرد است، چُنان که هرچند همه زمين از آنِ خداي تعالي است، کعبه به طورِ خاص بيت اللّه دانسته شده. (مُتَشابه القرآن ومُخْتَلفه، ط. انتشاراتِ بيدار، ص 258)).

    امضاء

صفحه 6 از 6 نخستنخست ... 23456

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
© تمامی حقوق از جمله طراحی قالب برای سایت آیه های انتظار محفوظ می باشد © طراحی و ویرایش Masoomi بر قالب منتشر شده از ویکی وی بی