در طول تاریخ همیشه افرادی زندگی میکرده اند، که در راه خدا، هر آنچه داشتند، نثار نمودند!
افرادی که اهل حرف نبودند، بلکه ادّعای دینداری خود را، در میدان عمل، بارها و بارها به اثبات رساندند!
چون می دانستند راه رسیدن به خدا، تنها از میدان عمل میگذرد نه شعار!
قالَ الباقر عليه السلام : لا تَنالُ وِلايَتُنا إلاّ بِالْعَمَلِ وَ الْوَرَعِ (وسائل الشّيعه ج 11 ص 196)
به ولايت ما نمی رسد، مگر آنانكه مرد میدان عمل و پرهيزگاری اند
![]()
آیا حقیقتا بین افرادی که تمام وجودشان را وقف معشوق نمودند و آنانکه اهل شعارند، فرقی نیست؟!
خداوند خود جواب این سوال را می فرماید:
لا يسْتَوِي الْقَاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ غَيرُ أُولِي الضَّرَرِ وَالْمُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجَاهِدِينَ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ عَلَى الْقَاعِدِينَ دَرَجَةً وَكُلًّا وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنَى وَفَضَّلَ اللَّهُ الْمُجَاهِدِينَ عَلَى الْقَاعِدِينَ أَجْرًا عَظِيمًا(النساء/95)
(هرگز) افراد باايماني که بدون اضطرار، از جهاد بازنشستند، و مجاهداني که در راه خدا با مال و جان خود جهاد کردند، يکسان نيستند! خداوند، مجاهداني را که با مال و جان خود جهاد نمودند، بر ترککنندگان جهاد، برتري مهمي بخشيده؛ و به هر يک از اين دو گروه (به نسبت اعمال نيکشان،) خداوند وعده پاداش نيک داده، و مجاهدان را بر ترککنندگان جهاد ، با پاداش عظيمي برتري بخشيده.
ادامه دارد ...

نقل قول


