روزجوان , بر جوانان سرافراز و امید آفرین ایران اسلامی مبارک باد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

روزجوان , بر جوانان سرافراز و امید آفرین
ایران اسلامی مبارک باد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

_{قال صادق عليه السلام :}

لَستُ اُحِبُّ اَن اَرَى الشّابَّ مِنـكُم اِلاّ غادياً فى حالَينِ: اِمّا عالِماً اَو مُتَعَلِّما، فَاِن لَم يَفعَل فَرَّطَ،
فَاِن فَرَّطَ ضَيَّعَ، وَ اِن ضَيَّعَ اَثِمَ، وَ اِن اَثِمَ سَـكَنَ النّارَ وَ الَّذى بَعَثَ مُحَمَّدا بِالحَقِّ ؛
امام صادق علیه السلام فرموده اند

دوست ندارم جوانانِ شمارا جز در دو حالت ببينم : دانشمند يا دانش اندوز. اگر جوانى چنين نكند،
كوتاهى كرده و اگر كوتاهى كرد، تباه ساخته و اگر تباه ساخت، گناه كرده است و اگر گناه كند،
سوگند به آن كس كه محمّد صلى الله عليه و آله را به حق برانگيخت،دوزخ نشين خواهد شد.

امالى (طوسى) ص 303، ح 604

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

جوانی شور است و اشتیاق، امید است و آرزو؛
شوری که باید آن را جهت داد تا چون عقربه ای شناور،

در ناملایمات و توفان های زندگی، رهنمون سعادت گردد،
که مردان بزرگ، عظمت نام خویش را ثمره جوانی می دانند

و رمز موفقیّت را در شناخت آن. جوانی نردبانی است
که پله هایش را با دست های خویش باید ساخت،

و با گام های خویش، می بایست به سمت بلندترین نقطه آسمان گام برداشت،
همچون اشتیاق جاری در خون جوانانی که خون خویش را به خاک ریختند،

تا «جوان» زنده بماند و امام جوانان،
در خلوت اشک و غربت، تنها نماند.

سلام بر جوانانی که در جوشش زندگانی و در اوج جوانی،
لبخندهای پیر مراد خویش را، ره توشه نمودند و کشته شدن در جوانی را

بهتر از پیر شدن در حسرت و خسران برگزیدند و رفتند،
تا فراموشی سال های دور از خانه را به یاد ما بیاورند، رفتند،

تا همراه با قافله جوانان کربلا، در روشنایی سرسبز حضور،
بال های یکدست خویش را رها نمایند.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای جوان خـــــوش خــَـــرامِ بذله گو!
چشم خود بگشا، زمان بنگر چـــو مو

در جــــــوانی فکــــر پیری کن مـدام
عمر تـــــو چنـــــدان نگـــردد با دوام

در خیابان هـــــا چـــو پیری بنگـری
تــــو همـــــو باشی چو تیزی بنگـری

هر کجا پیری نمـــــودی تــــــو نظـر
شـــــو دقیـــــق و پیری خــود را نگـر

نا تــــوان پیری کــه در ره می رود
آن تو باشی عمر تــــــو ره مــــی دود

گر دگــــــر چشمی نـــدارد پر زنور
چشم تو چون او شود پـر درد و کور

گر دو گوشش کـر شده خود را ببین
گــــوش تــــو آینده گــــردد این چنین

گــــــر کنـــــار چشــــم او باشد لجن
چشم تو چون او شود در آن زمـــــن

گر سرش در لرزش و در اضطراب
چشم سر بگشا که رفتی در ســــراب

گـــــر عصــــا بردست او بینی همی
تکیه کن بر عمر و قـدرش دان همی

پس، بــُــرو قــــدر زمان خویش دان
نقش خـود را آن زمــان در پیش دان

هم نما بر جـــــمله پیران احـــــترام
هـــــم مهیا شـــو به این راه و مــرام

شایدت گـــــر عمر تــــــو یابد دوام
پیر گـــــردی ای جـــوانی در منـــام!

آن چـــــه را در آیـنه بینی تمـــــــام
پیر بیند بهـــــــترش در خشت خـــام

پس ز دانش های پیران درس گــیـر
تا نگشتی مثـــــل پیــران درس گـــیر

پس زبـــــان بــــــر بند نزد مهتران
تا نگویندت تـــــو خـامی ای جـــوان

گوش شو چـون نزد آنان مـی روی
تا فــــراگیـــــــری ز دانش بهـره ای

ای جهــــــول پر سخـن لب بند و گو
پیر مرشد! گفت و گو کن گفت و گو

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

فعالیتهای فرهنگی ویژه جوانان

جوانان عزیز روزتون مبارک[{ ویژه نامه گرامیداشت روزجوانی}]
عوامل رشد استعداد و خود باوري در جوانان و نوجوانان
جوان و انس با قرآن♣ آگاهی رسانی به جوانان
توصیه های عرفانی امام خمینی (ره)به جوانان
منشور نسل جوان در سيره امام صادق(ع)
لوازم ضروری برای یک جوان موفق
روش های موعظه و انتقاد از جوان
جوان و اخلاق فردي و اجتماعي
آسيب شناسي تربيت ديني جوانان
خانواده؛ جوان و اوقات فراغت
چهل حدیث ناب جوان و جوانی
ارتباط با خدا یا جوانی کردن؟!
جوانان از دیدگاه امام علی(ع)
آسيب شناسي تربيتي جوانان
جوان و آسيب هاي اجتماعي
تربيت جوان از منظر قرآن
جوان و امیدواری به آینده
جوان و مسئولیت پذیری
جوان و دوستی با خدا
جوان و شخصیت
دوستی با جوان
جوان در قرآن

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

برخیز که وقت تنگ است

عطر زندگي اين گونه تو را فرا مي گيرد
و از اين پس، تو هستي که شانه هايت
براي به دوش کشيدن بار زندگي، مهيا شده است.

نوبت پدرانت گذشته است
و نوبت کودکانت نيز مي رسد

مشت هايت را گره کن، روي پايت بايست
که تا توان داري، تکيه گاه بسياري هستي

و خاطره اين روزها، براي روزهاي ناتواني ات،
مايه سرخوشي و سرمستي است و عطر زندگي را
در آن هنگامه هم به مشامت مي رساند.

برخيز، امروز نوبت توست
برخیر که وقت تنگ است.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

بال بگشا!




آسمان را برای تو آفریده اند.
امروز روزِ توست،
نه! همه روزها از آنِ توست.

ثانیه های عجولِ عمرت را دریاب.
مگر نه این که «فرصت ها چون ابر از آسمان زندگی می گذرند»؟
پس چرا نشسته ای؟ بلند شو! لحظه هایت را دریاب!

نگاه کن!
هزار خورشید، پشتِ دریچه های ذهنت آرمیده است.
آن که تو را آفریده است، جهل را برایت نمی پسندد.

کافی است در بگشایی، هر چه آینه است صدایش کن!
بگذار آفتاب بر تار و پودِ وجودت سایه اندازد.

می بینی؟ خداوند، سقف آسمانش را برای تو پایین آورده است.
می توانی هر شب، یک بغل نور و ستاره از آن برداری.

«گوش کن جاده صدا می زند از دور قدم های تو را
چشم تو زینت تاریکی نیست.»

باران رضایی

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

فردای روشن



آفتاب صداقت را به میهمانی گل های باغ می بری
و دست های سپیدت را به آب می بخشی.

آینده در دستان روشن توست که آبی روشن نوجوانی
دیروز را به آرام و سپید روزهای بعد، پل می زنی.

به هر غروب که می نگری، امید در سپیده
چشمان تو جاری است و شادی از نگاه تو می تابد.

ای یادگار روزهای شتابان نوجوانی!
در کوچه چشمانت بهار، خاک سرما زده را به رویشی دوباره فرا می خواند.

تو اکنون آمده ای از دیروزهای دور کودکی
تا در کنار روشن خورشید، گل کنی.

گل خورشید!
جوانی ات را گاه در کنار روشن رود بنشین و گذر عمر را ببین!

مهر تو نور باران آفتاب است.
در دست های جوان تو فردای روشن و سبز این سرزمین رنگ می گیرد.

در بازتاب واژه پرواز، حضور سبز و جوان تو
احساس می شود که گویی حرارت آفتاب گرم جوانی، زیر
پوست کودکی دیروزت، روان تازه دمیده است.

تو مشتاقانه کودکی ات را زیر آفتاب طلایی نوجوانی ات می نشینی
تا گل کند جوانی ات و اینگونه تعبیر می شود نخستین
خواب خوش زمستانی در تجربه بهار جوانی؛

بهاری در بیداری آسمان و اشتیاق خاکی
که مثل دست های توست؛ بدیهی و روشن.





عطیه خوش زبان

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

چشمی به پنجره های باز

قد کشیده در راستای سپیداران، پایی در راه و روحی
نا آرام، از دیروز رها شده و به آسمان ها اندیشیده.


جرعه جرعه از طراوت نوشیده، بهار در آغوش، پلک
در روشنایی صبح گشوده ـ جوان ـ بر شاخه ترد آوازهای قناریان،
روح آویخته، چشمی به پنجره های باز، چشمی در افق های دور.

از طاقچه های خاک گرفته دیروز، بلندتر شده؛
آن گونه که حس می کند سرش به آسمان ها می رسد.

توانی برای دویدن تا بی مکان، تا ناکجا.
ـ جوان ـ سرشار از حرارت، گریزان از ایستادن، از رکود، از شکست
سرشار از عبور، سرشار از آبی، از سبز، سرشار از شور، از هیجان.

قد کشیده در هیاهوی حوالی؛به زلالی قطرات باران،
به روشنایی خورشید، به سیّالی رود،
به های و هوی باد، به طراوت بهار.

جوان؛ ترانه ای سرخوش از روزهای زندگی، صفحه ای از
صفحات عمر، رنگین از رنگ های شورانگیز و نشاط انگیز.

جوانی، بالی برای اوج گرفتن، هیجانی برای بریدن از خاک است.
از هر ستاره نوشیده، تن به چشمه مهتاب زده، در خورشید چشم
دوخته، ردّ گام هایش را در بهار و شکوفه کشانیده است.

جوانی، تبسمی شیرین، بین اولین گریه
به دنیا آمدن و آخرین گریه از دنیا رفتن است.





حمیده رضایی

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

بهار عمر





بهار عمر، به سرعت گذر ابرهای کودکی، پا بر تقویم روزگار می نهد
و با شتاب حمله خزان سالمندی از فصل های زندگی رخت بر می بندد.

گلچین لحظه های تعالی انسان، در باروری و شکوفایی بهار است.
در جوانی که ابرهای نعمت، آسمان دل را فراگرفته اند
و مزرعه جان مهیّای رویش است.

روزنه های نگاه، به قبله نیایش نزدیک ترند و
برای تنفّس شعله های حقیقت، دروازه ها گشوده تر.

^{ریسمان وابستگی ها کوتاه تر، دستان نیاز بالاتر و نزدیک تر
و فاصله دل تا دلدار، کمترین فاصله هاست.}

جوانی، فصل زلالی فطرت است تا در آینه های
زنگار ندیده جان، حقیقت معبود یگانه، تجلّی یابد.

«فرصت ها چون ابر در گذرند»
و خزان در تعقیب طراوت بهار.

جوانی در گذر است و بهار، با نگاه یاس های پاکی، لابه های
ایثار و سروهای تنومند اندیشه و اقتدار تا همیشه می تواند پایدار بماند.

تا همیشه، تا گنجینه زمستانی عمر، سرشار
از غنایم بهار باشد و دل ها همیشه بهاری!

حورا طوسی