چرا همسر زینب در سفر کربلا همراه او و فرزندانش نبود ؟

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

با سلام . ممنون میشم به این سوال پاسخ دهید :

با توجه به اینکه حضرت زینب همراه با دو فرزندش در واقعه کربلا حضور داشته اند این سوال پیش می آید که اگر عبدالله همسر حضرت زینب موافق با قیام امام حسین علیه السلام و همراهی همسر وفرزندانشان در این قیام بودند چرا خود ایشان در این سفر همراه زن و فرزند خود نبود ؟ و اگر با قیام امام حسین علیه السلام موافق نبودند چرا به همسر و فرزندان خود اجازه همراهی دادند ؟ آیا ممکن است حضرت زینب علیرغم مخالفت همسر خود و مطابق با شرطی که هنگام ازدواج با عبدالله داشتند که هرجا برادرشان برود ایشان را همراهی کنند در این سفر با امام حسین علیه السلام همراه شده باشند؟

[محمدی]

با سلام . ممنون میشم به این سوال پاسخ دهید :

با توجه به اینکه حضرت زینب همراه با دو فرزندش در واقعه کربلا حضور داشته اند این سوال پیش می آید که اگر عبدالله همسر حضرت زینب موافق با قیام امام حسین علیه السلام و همراهی همسر وفرزندانشان در این قیام بودند چرا خود ایشان در این سفر همراه زن و فرزند خود نبود ؟ و اگر با قیام امام حسین علیه السلام موافق نبودند چرا به همسر و فرزندان خود اجازه همراهی دادند ؟ آیا ممکن است حضرت زینب علیرغم مخالفت همسر خود و مطابق با شرطی که هنگام ازدواج با عبدالله داشتند که هرجا برادرشان برود ایشان را همراهی کنند در این سفر با امام حسین علیه السلام همراه شده باشند؟

با سلام و تشکر از شما بابت طرح سوالتان در این سایت.

چیزیکه در متون دینی میتوان به آن رسید اینه که عبدالله بن جعفر طيار یکی از شخصيتهای شناخته شده تاريخ اسلام با سوابقی روشن در دفاع از امامان اهل بيت(ع) هست.

منتها اینکه چرا ایشان در واقعه کربلا حاضر نبودند، علت مشخصی در تاریخ ضبط نشده هرچند احتمالاتی رو برخی ذکر کرده اند، مثلا :

نابينا بودن وي، چنانكه گفته شده: «وكان تاخره عن حضور الطف ذهاب بصره » عمده الطالب ص 37، پاورقي محمد حسن آل طالقاني

برخي ديگر هم احتمال داده اند شرکت نکردن او به اشاره و فرمان امام بوده تا عبدالله براي حفظ بقيه ی بني هاشم در مکه و مدينه، باقي بماند(دائره المعارف تشيع ج 11 ص 83)
چون بنی امیه برای ایشان بخاطر موقعیت اجتماعیش، احتراماتی قائل بود.

برخی گفته اند عدم حضورشان بخاطر كهولت سنّشان بود، زيرا ایشان در آن زمان حدود هفتاد سال داشتند و آمادگی جسمانی لازم برای همراهی در آن تاریخ خاص را نداشتند! (تحقيقي در نهضت عاشورا ص34)

اما ، اینها همه احتمالات هست و نمیتوان یکی از آنها را به تنهایی، دلیل صددرصدی، برای عدم حضور ایشان نام برد.

منتها چیزیکه یقینیست، ارادت ایشان نسبت به سیدالشهدا(ع) و واقعه کربلا، می باشد!

زیرا چطور ممکن است که ایشان، راضی نبوده باشند ولی همسر و دو فرزندش را با قافله سیدالشهداء راهی نموده باشد؟!

اگه فردی همینجا اشکال کنه که خب حضرت زینب سلام الله علیها هنگام ازدواج شرط کرده بود که همیشه با برادرش باشد، و در این سفر هم فقط بخاطر همین مطلب بود که توانست راهی شود، هرچند شاید عبدالله راضی نبوده باشد؛

در جواب میگوییم خیر نمیتونه اینجوری باشه!

زیرا بر فرض این کلام رو نسبت به حضرت زینب(س) بپذیریم، اما با این گفتارتان چگونه میتوان همراهی فرزندان جناب عبدالله را در این قافله بپذیریم؟! آخه دیگه شرطی برای همراهی آنها که نبوده!


ادامه دارد ...

[محمدی]

بلکه بر اساس اسناد مختلف، ادعا میکنیم جناب عبدالله بن جعفر ، به شهادت و همراهی فرزندانشان ، در رکاب سیدالشهداء افتخار هم میکردند!

چنانکه نقل شده (پس از بازگشت بازماندگان کربلا به مدينه، يكي از غلامان عبدالله بن جعفر نزد او رفت و شهادت پسرانش را به او تسليت گفت. عبدالله هم كلمه ي استرجاع را خواند. اما غلام گفت: اين مصيبتي است كه از حسين بن علي به ما رسيده! عبدالله بن جعفر او را با نعلين خود راند و گفت:‌ اي كثيف زاده! آيا به حسين چنين چيزي مي گويي؟ به خدا سوگند اگر نزدش مي بودم دوست مي داشتم كه تا كشته نشوم از او جدا نگردم. به خدا سوگند من آنها(فرزندانم) را سخاوتمندانه در راه حسين داده ام و مصيبت آنها برمن گران نيست، زيرا آنان در راه برادرم و پسرعمويم به شهادت رسيدند و همراهش شكيبايي ورزيدند. آنگاه رو به اهل مجلس كرد و گفت: الحمدالله با اينکه مصيبت حسين بر من سنگین است ولی اگر نتوانستم او را ياري دهم، خوشحالم که فرزندانم او را ياري دادند)(ارشاد شیخ مفید ج2 ص124)

لذا اینکه برخی افراد، خیلی راحت و بر اساس یکسری مدارک ناقص، نسبت به ایشان، احتمالات بدی را مطرح میکنند، عملشان دور از تقوی و مبانی دینی است، چراکه وظیفه ما هست، عمل مومنین را تا آنجا که ممکن است، حمل بر صحت نماییم!

(يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ ...؛ اي کساني که ايمان آورده‌ايد! از بسياري از گمانها بپرهيزيد، چرا که بعضي از گمانها گناه است)(الحجرات/12)

(قالَ الباقر عليه السلام : إنَّ الْمُؤْمِنَ اخُ الْمُؤ مِنِ لا يَشْتِمُهُ، وَ لا يُحَرِّمُهُ، وَ لا يُسيى ءُ بِهِ الظَّنَّ؛ مؤمن برادر مؤمن است ، بايد او را دشنام ندهد، سرزنش و بدگوئى نكند، و او را از خوبيها محروم نگرداند، و به او بدگمان نباشد)(تحف العقول ص 296)



پس رضوان خدا بر همه مومنان و خصوصا بر عبدالله بن جعفر پدر عون و محمد (از شهدای کربلا)