دلدار رسول
کوچه پس کوچه های دلگیر مدینه را با پای دل می پویی.
خاطرت، با مهر بزرگ بانویی آمیخته است؛ «خدیجه».
با پای شوق، در کوچه های تاریخ قدم می زنی و نشان از دوستان
دیرین خدیجه می گیری؛ تو را به منزل پیرزنی به
نام «اسماء بنت یزید» دعوت می کنند.
دق الباب می کنی و پای سفره خاطرات پیرزن نورانی می نشینی
و می پرسی و می شنوی و چه خاطرات تلخ و شیرینی...!
می پرسی پیامبر، چقدر به خدیجه علاقه مند بود؟
پیرزن سکوت می کند و به دوردست خیره می شود؛
انگار نسیم خاطره ای پرده های دلش را می لرزاند
و گوشه چشمانش را نمناک می کند.
آهسته لب می گشاید: «روزهای آخر عمر خدیجه،
خدمت او رفتم؛ دیدم سخت محزون است و اشک می ریزد.
به او گفتم: خدیجه! چرا گریانی در حالی که از بهترین
یاران رسول خدا بودی و هر چه داشتی در راه دین خدا نثار کردی؟
خدیجه پاسخ داد: به حال خود نمی گریم! به حال دخترم فاطمه
می گریم که پس از من چه می کند.
خصوصا در شب زفافش که باید مادر یار
و یاورش باشد، مرا در کنار ندارد...
من گفتم: غمگین مباش! من در پیش خداوند با تو عهد می بندم
که اگر زنده بودم، در شب زفاف و عروسی فاطمه،
وظیفه مادری را به جای تو در حقش به انجام برسانم؛
خاطر خدیجه آرام گرفت...
سال ها بعد، در شب ازدواج فاطمه پس از اطعام و جشن، پیامب
ر همه زنان مهاجر و انصار را فرمود تا به خانه هایشان بروند.
آن گاه تا نگاهش به من افتاد، پرسید: مگر نشنیدی گفته ام را؟
عرض کردم: چرا یا رسول اللّه ، اما من با خدیجه عهد بستم این
شب را برای یاری و همراهی در کنار فاطمه بمانم و ماجرایم
با خدیجه را با او در میان گذاشتم.
با شنیدن نام خدیجه، اشک در چشمان پیامبر حلقه زد و حضرت شروع
به گریستن کرد. به من فرمود: «تو را به خدا قسم، آیا تو به خاطر
عهدی که با «خدیجه» داشتی، اینجا ماندی؟ عرض کردم:
آری یا رسول اللّه .
پیامبر در حق من دعا فرمود و شادمان شد و این گوشه ای
از عشق پیامبر به خدیجه بود...».
و تو در تمام زمان بازگشت از این سفر به اعماق تاریخ، غرق
در عظمت و شکوه زنی می مانی که اشرف مخلوقات
عالم را این چنین دلبسته خود کرد.
روح اللّه حبیبیان
نقل قول
