✿✿✿ حکایاتی خواندنی از امام هادی ع ✿✿✿

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

احترام پرندگان به امام هادي عليه السلام

ابوهاشم جعفري مي‌گويد:

متوکل تالار آفتابگيري درست کرده بود که پنجره‌هاي مشبک داشت و داخل آن پرندگان خوش آواز را رها ساخته بود.

روزهايي که سران حکومت براي سلام رسمي و تبريک نزد او مي‌آمدند، متوکل درون همين تالار مي‌نشست اما بر اثر سر و صداي پرندگان، نه حرف ديگران را مي‌شنيد و نه ديگران حرفش را مي‌شنيدند.

فقط وقتي که امام هادي عليه السلام وارد مي‌شدند تمام پرندگان ساکت و آرام مي‌شدند و تا وقتي امام هادي از آنجا خارج نمي‌شد سر و صدايي شنيده نمي‌شد.

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

تمام هستی در خدمت امام معصوم

در دستگاه متوکّل مرد سخنوری بود به نام هریسه، روزی به متوکّل گفت:

کاری که دستگاه تو برای امام هادی علیه السلام انجام می‪دهد هیچ‪ کس برای خودت انجام نمی‪دهد، زیرا هرگاه او به این‪ جا می‪آید حتی زحمت کنار زدن پرده را نیز تحمّل نمی‪کند و اطرافیان تو پرده را برایش بالا می‪زنند.

متوکّل اعلان کرد که از این به بعد کسی حقّ ندارد برای علی بن محمّد دست به پرده‪ها بزند، امّا با ورود حضرت، باد پرده‪ها را بالا برد و بعد از ورود حضرت، پرده‪ها به حال خود بازگشت.
این قضیه هنگام مراجعت حضرت نیز تکرار شد، متوکّل احساس کرد که مشکل پیچیده تر شد و ادامه این روند بیشتر به ضرر اوست لذا دستور داد:

بعد از این که او به این جا آمد پرده را برایش کنار بزنید.

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

پاسخ سوالات در قرآن کریم

متوکّل عبّاسی مسموم شد، نذر کرد که اگر خدا او را از مرگ نجات داد مال
‪ کثیری را در راه خدا صدقه دهد

بعد از بهبودی وی، علما در این که مال کثیر چقدر است اختلاف کردند.
دربان متوکّل، که حسن نام داشت، به او گفت:

اگر من پاسخ درست را برایت بیابم در برابر آن چه مبلغی به من می‪دهی؟
متوکّل گفت:

در آن صورت ده هزار درهم به تو خواهم داد و اگر پاسخ را نیافتی
صد تازیانه بر تو می‪زنم دربان پذیرفت و به سراغ امام هادی علیه السلام
رفت و مساله را از آن حضرت پرسید. امام فرمود:

به متوکّل بگو هشتاد درهم صدقه دهد، دربان پاسخ حضرت را به خلیفه
منتقل کرد، وی از او دلیل این پاسخ را خواست، دربان به نزد حضرت
هادی علیه السلام بازگشت و دلیل را از آن بزرگوار پرسید.

امام فرمود:
خداوند به پیامبرش می‪فرماید
«لقد نَصَرکُمُ اللهُ فی مَواطِنَ کثیرَة»؛

ما موارد و مواطن مزبور را بررسی و احصا کردیم آنها را هشتاد
مورد یافتیم. این پاسخ که به متوکّل رسید، خوشحال شد
و ده هزار درهم را به دربان داد

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

امام هادي عليه السلام و نجات جان يونس نقاش

روزي يونس نقاش با دل ترسان و مضطرب نزد امام هادي عليه السلام رفت و گفت:
«اي آقاي من، تو را درباره خانواده‌ام سفارش به نيکي مي‌کنم.»
امام فرمود: «چه خبر شده؟»
يونس گفت: «تصميم گرفتم از اين جا بروم.»
امام هادي عليه السلام در حالي که تبسمي بر لب داشت فرمود: «چرا؟»
يونس گفت:

«موسي بن بغا (يکي از مقامات حکومت بني‌عباس) نگيني به من سپرد که بسيار ارزشمند و قيمتي است و از من خواست روي آن نقشي حک کنم. موقع کار اين نگين دو نيم شد. فردا قرار است آن را تحويل بدهم و در اين صورت يا هزار تازيانه مي‌خورم يا مرا مي‌کشند.»

حضرت هادي عليه السلام فرمود: «به منزلت برگرد. تا فردا جز خير چيزي نخواهد بود.»

فردا يونس دوباره ترسان و لرزان خدمت امام هادي عليه السلام رسيد و اظهار داشت:

«مامور آمده و نگين را مي‌خواهد.»
امام فرمود: «برگرد که جز خير نخواهي ديد.»
يونس پرسيد:«اي آقاي من، به او چه بگويم؟»
امام تبسمي کرد و فرمود: «برگرد و به آنچه به تو مي‌گويد گوش بده. جز خير نخواهد بود.»

يونس رفت و پس از مدتي با لبان خندان بازگشت. به امام گفت:
«اي سيد من! مامور مي‌گويد کنيزانم با هم اختلاف دارند. آيا مي‌تواني اين نگين را دو نيمه کني تا ما نيز تو را بي‌نياز کنيم؟»

امام هادي عليه السلام خشنود شد و رو به آسمان عرض کرد: «خدايا حمد از آنِ توست که ما را از آن گروهي قرار دادي که تو را ستايش کنند.»

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

یک حکایت خواندنی از امام هادی علیه السلام

مرحوم طبرسى در كتاب احتجاج نقل مى ‏كند كه در زمان امام هادى‏ عليه السلام يكى از فقهاى شيعه كه در بحث با يك ناصبى منحرف،
او را روشن كرده و حقّانيت خود را ثابت كرده بود، وارد مجلسى شد كه در آن مجلس، علويّون و بنى ‏هاشم نيز حضور داشتند.

امام هادى ‏عليه السلام آن فقيه را در بهترين جاى مجلس نشاند.اين همه احترام، براى علويّون و بنى ‏هاشم گران آمد، بزرگ آنان زبان به اعتراض گشود كه چرا چنين فردى را بر ما برترى دادى؟

امام فرمود: آيا به داورى قرآن راضى هستيد؟گفتند: بله ،حضرت اين آيه را تلاوت فرمود:
«تفسحوا فى المجالس... و اذا قيل لكم انشزوا فانشزوا يرفع اللّه الّذين آمنوا منكم و الّذين اوتوا العلم درجات»

آرى، عالم مؤمن بر مؤمن عادى برترى دارد، همان گونه كه مؤمن بر غير مؤمن برترى دارد. قرآن در جاى ديگر مى ‏فرمايد: «هل يستوى الّذين يعلمون والّذين لا يعلمون» ارزش اين شخص به خاطر بحث علمى و شكستى كه به آن ناصبى داد، از هر شرف و نسبى بيشتر است.

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

داروی یک بیمار

زید بن علی بن الحسین می گوید:

در سامرا به بستر بیماری افتاده بودم و سخت در تاب و تب و اضطراب به سر می بردم.
در دل شب طبیبی به بالینم آوردند و نسخه ای برای من نوشت که به دست آوردن آن در شب امکان نداشت.

تصمیم گرفتیم که صبح آن را تهیّه کنیم. ولی درد همچنان به شدّت مرا می آزرد.
وقتی پزشک رفت دیدم خدمتکار امام هادی علیه السلام وارد شد و با خود کیسه ای همراه داشت.
وقتی کیسه را باز کرد، دیدم همان دوایی است که دکتر سفارش کرده است.

خدمتکار امام گفت: ابوالحسن علیه السلام به شما سلام می رساند و می فرماید
این دارو را به این ترتیب میل کنید، شفا خواهید یافت.
من طبق دستور امام رفتار کردم و شفا یافتم.

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

درس شکرگزاری

از ابوهاشم جعفری حکایت شده که دچار تنگدستی شدیدی شدم.
به سراغ امام هادی علیه السلام رفتم و با اجازه آن بزرگوار در محضرش نشستم.
قبل از آن که سخنی بگویم حضرت فرمود:
ابوهاشم! تو می‪خواهی کدام یک از نعمت‪های بی‪شمار خدای متعال را سپاس گزاری؟

زبانم بند آمد و ندانستم در پاسخ حضرت چه بگویم. حضرت ادامه داد:
خداوند ایمان را روزی تو گردانیده و بدین وسیله بدنت را بر آتش (جهنم) حرام گردانیده است،
به تو نعمت عافیت داده و از این راه تو را در راه طاعت خود یاری داده،
به تو نعمت قناعت (و عزّت نفس) عنایت کرده و با آن تو را از خواری و ذلّت مصون داشته است

ابوهاشم! من این سخنان را برای این گفتم، چون دانستم آمده‪ای از تنگدستی‪ات شِکوه کنی،
و در ضمن دستور دادم صد دینار به تو بدهند.
( بحارالانوار، ج ۵۰، ص ۱۲۹)

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

امام هادي عليه السلام و استفتائات متوكل

حکایت اول

متوكل كاتب و نويسنده‌اي نصراني داشت كه به او بسيار احترام مي‌گذاشت و به خاطر علاقه‌اي که به او داشت او را با كنيه (ابو نوح) صدا مي‌زد.
عده‌اي از كاتبان، نويسندگان كاخ اين عمل را نادرست خوانده و گفتند: (جايز نيست كافر را با كنيه صدا بزنيم)

متوكل از فقها استفتا كرد و نتيجه منجر به دو نظر گرديد:
گروهي آن را جايز دانستند و گروهي منع كردند. متوكل ناچار از امام استفتا نمود و ماجرا را نوشت.

امام هادي عليه السلام در پاسخ نوشتند:
"بسم الله الرحمن الرحيم تَبَّت يَدَا اَبِي لَهَبٍ وَ تَب"(آيه اول سوره مسد).
اين پاسخ بديع از بي‌نظيرترين پاسخ‌هاي عالم فتوا بشمار مي‌رود و حضرت با استفاده از اين آيه نه تنها جواز كنيه گذاري كافر را ثابت مي‌كند بلكه وقوع آن را نيز در قرآن يعني معتبرترين مدرك فتوا نشان مي‌دهد. متوكل نيز از پاسخ حضرت قانع شد و به آن عمل كرد.

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

امام هادی و توسل به امام حسین‌(ع)

امام هادى - عليه السلام - دچار بيمارى سختى شدند و بهترين دارو را دعاى بر سر مرقد جدشان ، آقاى جوانان بهشتى و سبط گرامى پيامبر‌(ص) امام حسين‌(ع) می‌دانستند كه هر كس بدو پناه آورد و او را شفيع نزد خدا ساخت ، درد و اندوه و مشكلاتش بر طرف شد.

ابو هاشم جعفرى ماجرا را چنین نقل می کندکه : ((من همراه با محمّد حمزه به عيادت امام هادى - عليه السلام - كه بيمار بود رفتيم ايشان به ما گفتند: گروهى را با خرج من به حائر حسينى بفرستيد.

همين كه از نزد حضرت خارج شديم محمّد بن حمزه به من گفت : ما را به حائر مى فرستد در حالى كه او مانند صاحب حائر (امام حسين ) مى باشد؟!)).

در حقيقت ، امام هادی‌(ع) در منزلت همانند جدشان سيدالشهداء بودند چرا که ائمه معصومین‌(ع) همگى نشاءت گرفته از درخت رسالت بودند و ((نورى واحد)) به شمار مى رفتند ايشان معصوم و مانند پدرانش مشمول رحمت خداوندى قرار گرفته و از هر رجس و پليدى به دور بود. ابو هاشم سخن محمّد بن حمزه را درست ديد و نزد حضرت رفته این پرسش را با ايشان در ميان گذاشت .

امام در پاسخ فرمود: ((آنگونه كه مى پنداريد نيست پروردگار را موضع و جاهايى مى باشد كه دوست دارد در آنها او را بپرستند و ((حائر حسينى )) - عليه السلام - يكى از همان مواضع است )).

[محب الزهرا]

امام هادی علیه السلام و نجات فرزند یکی از یاران


مردی هراسان و لرزان نزد امام هادی علیه السلام رفت و فرمود:«پسرم را به جرم دوستی شما دستگیر کرده اند و امشب او را از بلندی به پایین پرت می‌کنند و همان جا به خاک می سپارند.»امام هادی علیه السلام به او فرمود:«حالا چه می خواهی؟»

گفت:«آن چه پدر و مادر در این شرایط می‌خواهند.» امام فرمود:«نگران او مباش. فردا پسرت سالم خواهد ماند.»

صبحگاهان پسر آن شخص سالم بازگشت. پدرش به او گفت:«پسرم چه شد؟»
او گفت:«هنگامی که دست هایم را بستند و برایم قبر حفر کردند، ده شخص پاک و معطر آمدند و پرسیدند چرا می‌گریی. من هم گرفتاری‌ام را توضیح دادم.

آنها فرمودند: اگر همان کسی که تو را دستگیر کرده است خودش به سرنوشتی که در انتظار توست گرفتار شود، آیا متعهد می شوی که به تنهایی ملازم تربت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله بشوی؟» گفتم:«آری.» آنها نگهبانی را که مأمور اجرای حکم من بود گرفتند و از بلندی پرتاب کردند ولی هیچ کس فریاد و جزعش را نشنید و کسی هم مرا ندید. اکنون آنانی که مرا نجات داده اند و نزد تو آورده اند، در انتظار بازگشت من هستند.»

جوان با پدرش وداع کرد و رفت. پدرش نزد امام هادی علیه السلام آمد و ماجرا را تعریف کرد.

این خبر به زودی همه جا پخش شد و مردم برای یکدیگر نقل می‌کردند. امام هادی علیه السلام نیز تبسم می‌کرد و می‌فرمود:«آنان آنچه را که ما می دانیم، نمی دانند.»