وقتی از جوانی خبری نیست
به نوعی می توان دوره میانسالی را به تحولات دوران بلوغ هم تشبیه کرد كه فرد در آستانه تغییر و تحولات جدی شخصیتی و ورود به یك دنیای تازه، قرار می گیرد .
به اعتقاد روانشناسان «بحران میانسالی» وضعیتی است که موجب می شود تا احساس شک و اضطراب در افراد به وجود بیاید که در این حالت، اشخاص به این خاطرکه تصور می کنند نیمی از دوره ی زندگی شان سپری شده است، نوعی احساس ناآرامی و بی قراری پیدا می کنند و بعضا نسبت به نیمه اول عمر خود دچار تردید می گردند و به بازنگری آن می پردازند .این حالت معمولاً بازتابهایی از روش هایی است که شخص زندگیاش را تا کنون بدان شیوه طی کرده است و معمولاً با احساسی مبتنی بر اینکه به اندازه ی کافی زندگی وی به نتیجه نرسیده و نتایج ارزشمندی نداشته یا به هدفش نرسیده، همراه است.
شخص در این حالت ممکن است نسبت به سبک زندگی و اطرافیانش، شغل احتمالی یا شریک زندگی و فرزندان خود، دچار احساس ملالت شود و در برخی از زمینه ها به ایجاد تغییراتی علاقه داشته باشد. گاهی هم این وضعیت می تواند ایجاد یک تحول - یا نوعی «خودشکوفایی» - باشد که تا هنگام مرگ ادامه مییابد. بنابراین زیاد جای نگرانی نیست چون ممكن است این مقطع سنی، آستانه ای برای یك دگردیسی و جهش باشد.
به نوعی می توان این شرایط را به تحولات دوران بلوغ هم تشبیه کرد كه فرد در آستانه تغییر و تحولات جدی شخصیتی و ورود به یك دنیای تازه، قرار می گیرد .
چهل سالگی به نوعی قرار گرفتن در آستانه میانسالی و پختگی است كه آدمی از یك طرف، دوران پر تلاطم جوانی را پشت سر گذاشته و از سوی دیگر به یك آرامش و ثبات نسبی رسیده است، لذا این شرایط نوعی تضاد عاطفی – روانی ایجاد می کند که ممکن است بستر ایجاد یك بحران در افراد شود . به عبارت دیگر، بحران میانسالی محصول دو علت عمده است. یکی احساس بیهودگی و بی ثمری دوران گذشته و ترس و نگرانی از آینده ای مبهم. این وضعیت در بازه ی سنی 35 تا 45 سالگی، معمولتر است و در مردان در مقایسه با زنان، بیشتر روی میدهد.
اصطلاح میانسالی، مفهومی است که از اوایل قرن بیست، به تدریج در ادبیات روانشناسی ظاهرشد. این اصطلاح توسط " الیوت جیکز" در دهه 1950 رسما در کتب روان شناسی رشد، استفاده و سپس در دهه هفتاد، یک خبرنگار آمریکایی به نام گیل شی هی، کتابی با عنوان "بحران میانسالی" را نوشت که از پرفروش ترین کتاب آن سالها گردید. اریک اریکسون از روانشناسان برجسته رشد، این دوره از زندگی رابا عنوان " بحران مربوط به زایندگی در برابر خود فرورفتگی" نام نهاده است. وی عنوان می کند که در این مرحله، افراد نیاز به نوعی احساس زایندگی دارند، زایندگی به معنای نوعی تولید است که اثر آن همواره باقی بماند. برخی از روانشناسان نیز بحران میانسالی را به دلیل افت هوش ذاتی و افزایش هوش اكتسابی و فرهنگی می دانند، بدین معنی كه تجربیات زندگی و فهم و پختگی فرد در این سنین، به كمال خود می رسد و لذا شخص نسبت به خود ارزیابی و شناخت بیشتری پیدا می كند و مورد تجزیه و تحلیل قرار می دهد بر اساس این دیدگاه، همه افراد دچار این بحران نمی شوند و این مساله در اقشار تحصیلكرده و روشنفكر و البته زنان خانه دار، شیوع بیشتری دارد.
نقل قول
