منظومه غم{ ویژه نامه شهادت جانگذاز آقا امام جواد علیه السلام}

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

◆۩◆۩◆ منظومه غم◆۩◆۩◆
ویژه نامه شهادت جانگداز آقا امام جواد علیه السلام

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

قال الامام محمد التقی الجوادعلیه السلام

اَرْبَعُ مَنْ کُنّ فیهِ اِستَکْمَلَ ایمانَه:
مَنْ اَعْطی للّه وَمَن مَنَع فِی اللّه وَاحَبّ لِلّه وَاَبْغَضَ فیه

امام جواد علیه السلام فرموده اند

چهار خصلت که در هر کس باشد، ایمانش کامل است؛
کسی که برای خدا ببخشد و در راه خدا منع نماید
و برای خدا دوست بدارد و برای او خشمگین شود.

(کشف الغمه، ج 2، ص 349)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«ألسَّلامُ عَلَيکَ يااَباجَعفَرٍمُحَمَّدَ بنَ عَليٍّ البَرَّالتَّقِیَّ»


شهادت مظلومانه نهمين کوکب هدايت
باب المراد عالمين٬ مظهرجود و کرم ،
حضرت امام محمّد تقي عليه السلام را به
محضر مقدّس و منوّر حضرت حجة بن الحسن
العسکري وتمامي شيعيان ومحبّان آن حضرت
تسليت و تعزيت عرض مي نمائيم
آجرک الله یا مولای یا صاحب الزمان(عج)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در محفل سوگ تو، اشک‏ها زودتر از هر دعایی به سویِ آسمان می‏روند،
لحظه‏ ها به انتظار دیدار جمالِ دل آرایت در بغضِ ثانیه‏ ها می‏ تپند،

گل‏های سجّاده ات، محراب را بوسه می‏زنند،
جبرییل، چون شمع، بیقرارانه می‏سوزد
و صدایِ گریه ‏های مداوم، در و دیوار را غرق در ماتم می‏کند.

پله پله تا خدا رفتنت را ستاره‏ ها در گوش زمین نجوا کردند؛
آن گاه که عرش، تو را در هاله‏ ای از نور، به سوی معراج دل باختگان بُرد.

جواد الائمه! بعد از تو، دنیا سرگردان است و شادمانی رنگ باخته،
شهادت به مقامِ والایت غبطه می‏خورد و دل‏های سوگوار، جز اشک و آه، حرفی ندارند.

شانه ‏های آسمان، از یاد آوری سیمای روحانی‏ ات می‏لرزد
و بغضِ ناشناخته ‏ای گلوی زمین را می‏فشارد و دوریِ تو،
چونان رعد، افلاک را به آتش می‏کشد.

مولا جان! بی تو، روح تشنه‏ ی هستی، با کدامین زمزم سیراب شوند
و ضمیرهای مشتاق، با شمیمِ کدامین نسیم رحمت، آکنده از روحِ عبادت گردند؟

افسوس که از بارِ سنگین مظلومیتِ تو آینه ‏ی زمان در هم شکست
و کشتیِ ایثار و گذشت، در دریایِ وجود تو به اشک نشست.

ای که دعایت در سحرگاهانِ نیایش موجب نزول برکات است
و عبادتت در دلِ شب‏هایِ اِستغاثه، مایه‏ ی پراکندگی نفحات قدسی!

محراب‏ خالی، اشک‏های آسمان و بغض فرو خورده ‏ی افلاکیان،
بهانه‏ ی سوگوارای داغداران تو است.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

از اشك عزا ديده ‏ها درياست
ماتم جواد يا غم زهراست

در حجره‏ ى غم جان دهد مظلوم
فرزند رضا حجت معصوم

مى‏ رسد به گوش ناله ‏ى مغموم
اين زمزمه‏ ى غربت مولاست

زهر ستم و خصم بد بنياد
زد به خرمنش شعله ‏ى بيداد

مرغ حق چرا از نفس افتاد
تشنه لب چرا كوثر طاهاست

يارو همدمش دشمن جانش
ظلم آشكار زهر پنهانش

آتش زده بر جان سوزانش
اين نه همسر است خصم بى پروا است

اين نور خداست آخر ام الفضل
اين ابن الرضاست آخر ام الفضل

خون دل از رخساره اش پیداست
از زهر و عطش در دلش غوغاست

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

فعالیتهای فرهنگی,ادبی, صوتی, تصویری و نرم افزاری


سرو قامت شکسته { ویژه نامه شهادت جوادالائمه علیه السلام } ( سال 91 )
ويژه نامه شهادت مظلومانه ماه کاظمين ‌آقاجواد الائمه علیه السلام(سال 90)
خورشيد شهيدْْْْ ْويژه نامه شهادت مظلومانه جواد الائمه علیه السلام (سال89)
نرم افزارموبایل چهل داستان و چهل حدیث ازامام جواد علیه السلام
آواي غم ( مجموعه مداحي و روضه خوانی شهادت امام جواد (ع)
زیارتنامه حضرت امام جواد(ع) با صدای مداحان معروف
از اشک عزا دیده ها دریاست...ماتم جواد یا غم زهراست
پيامک هاي تسليت شهادت جانسوزجواد الائمه علیه السلام
گالری تصاویر ویژه شهادت آقا امام جواد علیه السلام
مجموعه سخنرانی های صوتی پیرامون امام جواد (ع)
نرم افزار دانستنیهای امام جواد عليه السلام
نرم افزار زندگانی امام جواد عليه السلام





مقالات و سایر مطالب مرتبط

اعتراف مستشرقان و علمای اهل سنت به جایگاه علمی امام جواد(ع)
نمونه هايى از فضايل و سيره فردى امام جواد علیه السلام
اقوال مختلف در باره نحوه شهادت امام جواد علیه السلام
متن زیارت نامه امام جواد علیه السلام(باترجمه فارسی)
حضرت امام محمد جواد علیه السلام درنگاهی کوتاه
حركت فرهنگي و سياسي امام جواد (علیه السلام)
تحلیلی بر حیات اجتماعی شیعه در عصر امام نهم
امام جواد (ع) مظهر بصیرت و اسوه ی کرامت
چهل حدیث گهربار از امام جواد علیه السلام
اصحاب و یاران با وفای امام جواد (ع)
امام جواد(علیه السلام) و راز شهادت
داستان هایی از زندگی امام جواد (ع)
امام جواد علیه السلام ازمنظر دیگران
امام جواد(ع)ـ الگوى دانشمندان جوان
امام جواد (ع) و حضرت مهدی (عج)
مناظرات امام جواد عليه السلام
توسل به امام جواد علیه السلام
همسر امام جواد چگونه مرد؟
راز ناشناختگی امام جواد(ع)
سیره ابن الرضا(ع)

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

«بشکن، ای بغض»




آه! چه سخت است زندگی با دشمن؛ دشمن خانگی!
دشمنی که گزنده ‏ترین سایه بر دیوار است و زشت‏ترین خار، بر سینه‏ ی افکار.

کاش آفتاب نتابد! بر شهری که حق نمک، زهر است!
و حق مهربانی، ستم!

آه، ای وسعت اندوه در بغض نگاهم! چرا نمی‏شکنی؛
تا مژه هایم از فانوسِ اشک لبریز شوند و لحظه هایم
از عطر باران، سرشار! هوای مرثیه در سر دارم:

دلم دارد هوای گریه، امشب
صفا دارد صفای گریه، امشب

ببار ای اشکِ خونین قطره قطره
دو چشمم را به جای گریه، امشب

گویی «مدینه»، همیشه عهده ‏دار اندوه «عراق» است، که گنجینه‏ ی
غم غربت و فراق است! بارها، پیام رسانان سیه پوش، آسمان مدینه
را به سوگِ ستارگانش فراخوانده‏اند و مویه‏ی مادران، تبسّم
از نگاه خورشید زدوده است.

اینک نوبت اندوهانِ مردی از تبار نور است؛
مولایی آراسته به خدایی‏ترین اندیشه و علم؛ که مدعیانِ فخر و
وقار، در حضورش، مثل یخ، آب می‏شدند و تشنگان بصیرت
و کمال، ازسایه سار حضورش، سیراب.

ملکوت وجودش به گواهیِ دوست و دشمن، آسمانی و صداقت
حضورش، آکنده از مهربانی بود.
امّا به اشراق نگاهش، ایمان نداشتند و به ارتفاعِ تواضعش رشک می‏بردند.

سلام به اشک! سلام بر غم!
سلام بر غروب عاشورا و بر تمام تنهایی ‏ات
مظلوم، یا جواد الائمه علیه‏السلام !

هر چند دست ما از آستان تو کوتاه است؛
امّا دل بر ضریح دیر آشنای توبسته‏ ایم؛ تا با کرامت ازلی‏ات، گره گشای
آرزومندی ما باشی.

مولا جان! به صداقت اشک‏ها قسم، که نیازمندانِ آستان توایم؛
جرعه‏ای از دریای معرفت ما را بنوشان!

سخاوت، آبرو از نگاه تو گرفته وَ جود، مدیون دست‏های توست.
نفرین بر دشمنانِ نمک ناشناس تو باد؛

که بهار جوانی‏ات را به خزان خیانت فروختند و
آتشِ اندوه و اشک و حسرت، در نگاه ملکوت افروختند.

می‏شود تکثیر با یادت تمامِ اشک‏ها
بر تو باد، ای آسمانی دل، سلام اشک‏ها

مثل بارانی‏ترین فصلی که می‏گیرد دلم
یک جهان، اندوه دیدم، در پیام اشک‏ها

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

«همراه با چشم انداز اشک‏های ریخته»




نهمین ستاره‏ ی روشن، قصد دیاری دور می‏کند و از همه سو
شهردر خاکسترِ عزا غوطه می‏خورد.

آسمان، مچاله می‏شود و بر خاک می‏افتد و ستاره‏ ها تک تک
خاموشیِ خویش را تجربه می‏کنند.

تمام پنجره ‏ها راه باز شدن را از یاد برده‏ اند و گام‏های
خسته، راهی راهی دور می‏شوند. سیاه پوشان عزادار بر سر می‏کوبند
و اشک می‏ریزند و نفس‏ها، بریده بریده از سینه سر بر می‏آورند.

کبوتران سربریده در خون می‏چرخند و بال می‏گیرند و هنوز
خاک بوی بهاره ای پرپر می‏دهد. گلدسته‏ های بالا آمده از راستای
خاک، خورشید را به زمین می‏کشانند و حرم، در منشوری از رنگ‏های
آسمانی غرق می‏شود و صدای ضجه ‏های پی در پی، خوابِ آرام شهر را می‏شکند.

دستی کجاست تا آسمان را بر سر بکوبد و زمین و زمان را در هم بریزد؟
دستی کجاست تا دهانِ باز دقایق را از خاک ندامت پر کند؟

دستی کجاست تا گیسوی پریشانِ باد را در مشت
بفشارد و چنگ بر چهره‏ی خاک بکشد؟

این پیکر ملکوتی کیست که در شهر تشییع می‏شود و همراه
با دردهای نهانی، از اعماق شب فریاد بر می‏آورد؟

این سرشانه‏ های کیست که زیر بار اندوه، رنگین
کمان‏های سوخته را تا آسمان عروج می‏دهد؟

شمع ‏های سوخته، دعاهای مستجاب شده، چشم انداز اشک‏های ریخته
و تنهایی ممتد، همه و همه سرآغاز یک شب تا
همیشه ماندگار و تاریک را نشان می‏دهد.

بهار در شاخه‏ های خشک درختان جان می‏دهد و پاییز رو به رسیدن است.
برگریزان همیشه ‏ی تاریخ همراه با یک شب طولانی آغاز می‏شود.

صدای ضجّه‏ی شهر، گوش تاریخ را کر خواهد کرد و دستی نیست
تا این صفحه ‏ی عزادار را ورق بزند؛

صفحه ‏ای از تاریخ که در تاریکی شب ورق می‏خورد، صفحه‏ ای که در آن
شکوفه‏ های نشکفته در دست‏های باد پرپر می‏شوند، صفحه‏ای که در آن
ستاره ‏ها یک به یک راهی دیاری دور می‏شوند؛

و این نهمین ستاره‏ ی در حال عروج است.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

مروز فضیلت‏ها در دل‏های کاظمینی به اوج می‏رسند.

امروز شیعیان داغدار، پاره‏ ای از دل خویش را در کاظمین می‏گریند
و مرثیه ‏ها همیشه مسافت‏ها را درهم می‏شکنند
و مشهد و کربلاو کاظمین را جلوی چشمانت مجسم می‏کنند.

حال و هوای کاظمین، پر اندوه است.
در و دیوار صحن، پذیرای بوسه‏ های اشک ماست.

امروز همه جای حرم، غم خانه کرده است.
پیاله پیاله اندوه ریخت ه‏اند در لحظات حرم.

نگاه افلاک می‏چرخد تا در حریم نهمین نور، قرار یابد.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

«یاسین من»




غروب، در نفس گرم تو آرمیده است ای آسمان‏ نشین!

به زلالی آینه ‏هایی که در غربت، به کام سنگ در می‏آیند!
من در عجبم تو ای بغداد!

چگونه تاوان این گناه را خواهی داد که آسمانِ غرق در اندوه، تو
را نفرین می‏کند و کوچه‏های زخم دیده، بی‏لیاقتی تو را قهقهه می‏زنند.

مظلوم من! دل کدامین یاسمین، از غربتت به درد آمد که این‏چنین،
به خاکیان پشت کردی و آسمان نشینی را پیشه؟

یاسین من!
مفسران نگاهت، قاصدک‏ه ای پژمرده در باغ هستی‏ اند.

ای ستودنی!
مدینه ‏ی فاضله ی چشم‏هایت را، جایگاهی است والا. ...
و من، مدینه را، این غربت همیشه جاری را، در اندوهی مطلق
به فرزندت علی می‏سپارم.

اکنون دستان آسمان چتری می‏شود که صبح را ارزانی بهشت
و آتش سینه‏ اش را ارزانی «ام‏الفضل»، و آسمان، این بلند همیشه،
غربت تو را در خون خواهد گریست و در ماتم تو، قرن‏ها بر
زمین، این خاکی ناشایست، خیره خواهد ماند.

ای دست‏هایت به نور بهشتی آغشته و آیه آیه رحمن در خونت جاری!
چگونه می‏شود غربتت را در واژه ‏ها به تصویر کشید؟

چگونه شامگاهان، در غربتت اشک بریزم؟
«ام‏الفضل»، در حریم تو یک زن بود و آسیه در خانه‏ ی فرعون، زنی دیگر.

کدامین زخمت را بسرایم ای ستاره‏ ی فروزان بهشتی!.
آسمان نشین من!

تو نیستی امّا ...