
اخلاق همان گنج بزرگی است كه خداوند متعال پیامبران الهی را برای گسترش آن در جامعه مبعوث و آن را در مرحله قبل از علم و توسعه معرفی كرده است:
«لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُۆْمِنینَ إِذْ بَعَثَ فیهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ یَتْلُوا عَلَیْهِمْ آیاتِهِ وَ یُزَكِّیهِمْ وَ یُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفی ضَلالٍ مُبینٍ:
به یقین، خدا بر مۆمنان منت نهاد [كه] پیامبرى از خودشان در میان آنان برانگیخت، تا آیات خود را بر ایشان بخواند و پاكشان گرداند و كتاب و حكمت به آنان بیاموزد، قطعاً پیش از آن در گمراهى آشكارى بودند»[آلعمران: 164]
اخلاق همان گنجینه بی نظیری است كه خداوند متعال آخرین فرستاده خود را با این ویژگی توصیف و می فرماید:
«وَ إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظیمٍ: و راستى كه تو را خویى والاست»[القلم:4]
هر چند این ویژگی در تمام ابعاد زندگی از اهمیت قابل توجهی برخوردار است، اما یكی از ابعاد مهم آن را می توان در ورزش و خصوصا در ورزش فوتبال بیان كرد، چرا كه ما معتقدیم كه ورزش تنها به یك بعد از زندگی یعنی سلامت جسم نمی پردازد و رسالتی بالاتر یعنی سلامت روح و روان آدمی را دنبال می كند و مسلما اگر این رسالت مهم را از ورزش حذف كنیم، چیزی از آن باقی نخواهد ماند.
