سگ هم عائله خداست!

[رعنا ریاحی*خادمه قرآن*]

سگ هم عائله خداست!

بعضی‌ها آنقدر که غم "نان" دارند دغدغه "ایمان" ندارند. اینها به قول شاعر(1)، «غم نان اگر بگذارد»، چنین می کنند و چنان. اما افسوس که فکر "نان"، امانشان را بریده است.

کسی که مدام نگران قوت امروز و فردایش است، پای ایمانش لنگ می زند. چون یا در قدرت خدا شک دارد و یا در علم او.
گویی بیم دارد که مبادا خدا، حال و روزش را نداند. یا بر تامین روزی اش قادر نباشد. زهی خیال باطل!
انگار این کریمه قرآن را نخوانده است که می فرماید:
وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ إِلاَّ عَلَى اللَّهِ رِزْقُها وَ یَعْلَمُ مُسْتَقَرَّها وَ مُسْتَوْدَعَها كُلٌّ فی كِتابٍ مُبین ؛ هیچ جنبنده اى در زمین نیست مگر اینكه روزى او بر خداست! او قرارگاه و محل نقل و انتقالش را مى داند؛ همه اینها در كتاب آشكارى ثبت است! (هود/6)
مگر نه اینکه خدای رزاق، به تعبیر سعدی - علیه الرحمه- به همه چیز آگاه است و حتی: «حاجت موری به علم غیب بداند/ در بن چاهی به زیر صخره صما».
و باز مگر نه اینکه: «إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتین »؛ خداوند روزى دهنده و صاحب قوّت و قدرت است (ذاریات/58)
به تعبیر اهل ادب، آمدن ضمیر فصل در بین دو اسم معرفه، مفید انحصار است. یعنی، تنها و تنها، این خداست که روزی رسان است و قادر بر تامین رزق خلق.
پس چه جای نگرانی؟

[رعنا ریاحی*خادمه قرآن*]

تامین رزق، تکلیف خداست!

دنبال نان رفتن، تکلیف ماست و تامین روزی، تکلیف خدا.
می گویم: "تکلیف"، اما زود ملانقطی نشوید و نگویید مگر کسی هم می تواند خدا را مکلف به کاری کند؟
از عبارت "عَلَى اللَّهِ رِزْقُها" چه برداشت می کنید؟ غیر از این است که "علی" معنای وجوب و تکلیف را می رساند؟
آری این حق را خود خدا از باب قاعده لطف، بر خود واجب کرده است نه اینکه کسی از حضرتش طلبکار باشد.
اگر کمی در قرآن فحص و جستجو کنید، نظیر این سخن را در جاهای دیگر قرآن می یابید.از جمله آنجا که می فرماید: كَتَبَ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ(انعام/12) یا وَ كانَ حَقًّا عَلَیْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ(روم/48).

[رعنا ریاحی*خادمه قرآن*]

سگ هم عائله خداست!

همه موجودات جاندار، سر سفره کریمانه رزق خدا نشسته اند حتی سگ و خوکی که نجس العین اند.
استاد جوادی آملی (حفظه الله) در این باره می گوید: «خداوند در آیه 6 سوره هود فرمود «وَمَا مِن دَآبَّةٍ فِی الأَرْضِ إِلاَّ عَلَى اللّهِ رزق ها» همه موجودات روی زمین چه حلال گوشت چه حرام گوشت عائله من هستند و من رزق و روزی آن ها را تأمین می کنم. بنابراین زیاد به کسب و کار خود تکیه نکنید چرا که اگر تقوی داشته باشید من از راه هایی به شما رزق و روزی می دهم که ایمان شما به غیب، توحید و فرا طبیعت بیشتر شود در آیه دوم سوره طلاق فرمود «وَمَن یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا وَیَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ» اگر کسی باتقوا باشد هرگز در کار نمی ماند و بالاخره برای او برون رفتی وجود دارد. خداوند بر اساس آیه ی قبل به همه روزی می دهد به مؤمن و کافر، به موحد و ملحد اما فرق روزیی که به مؤمن می دهد با کافر همین است، خداوند به کسی که بر سر سفره توحید بنشیند از جایی که او فکر نمی کند و گمانش نمی رود به او روزی می دهد.»(2)



پی‌نوشت‌ها:
1. "غم نان اگر بگذارد"، شعری است سروده شاعر خوش قریحه کشور، جواد شریفیان
2. درس تفسیر آیت الله جوادی آملی