صدای پای خدا

[حور العین]

بسم الله الرحمن الر حیم

صدای پای خدا

یادش بخیر روزهایی كه عشق طاقچه نشین عادتها بود . روی صبح را
می شستیم و سجاده پدر بزرگ را در ایوان پهن می كردیم .

سلام را از بهشت می دانستیم و با اذان . صدای پای خدا را تا سر سفره مان می پاییدیم...

اینها اندوه كسانیست كه خدا را در بقچه خاطراتشان گم كرده اند . یادشان رفته كه باز هم می توان با دلها خدا را از پستوی خانه پایید و پیدا كرد .

گل اذان پدر بزرگ بی قرار است كه از حنجره پدر بشكفد ‏‎. ومادر گلهای آبی و قرمز را بر سجاده ها سنجاق زند ، به پنج وعده اشتیاق ، همه لبهای مشتاق را بگشایند و عطر خدا را از كنج دلها به ایوان خانه بكشانند.

آری ، می توان در خانه های صمیمیت ، عشق را با زمزمه نماز ، در طاقچه عادت زنده نگه داشت .

منبع:http://www.ahkam.mihanblog.com/post/1
نویسنده: محمد حسین زاده

[حور العین]

عشق ، جوان، نماز، بندگی

همسایه آفتاب

گاهی سالهای بارانی آنقدر بهار دارد، که نیلوفرهای جوان سجاده نشین باغ یاسها می شوند .
به سمت شاخه های خشکیده ، سبزی همیشه بهار، شوق می ریزد ؛ و اگر سراغ گمشده های بهار را بگیرند نارنج در چشمهای جوانک ، جوانه می زند .
او که درهسایگی آفتاب زندگی می کند ، صبحها همراه بلبلان ترانه خوان است ؛ و شبها در مهتاب نگاه دوست، شعر بیداری می سراید .
به گاه انار چینان سرخ ، اشک گونه هایش را ملائک می چینند .
عشق را اگر بتوان هجا کرد ، وازه ربزان لبهای شاعر است .
و ...
خوب در یادها است که در مهرماههای سبز نماز ، جوان دامنه های شوق عرفان را در نوردید.
به وقتی که پرواز بر لبه باریک اوج نشسته بود ، آسمان دید که او تا خود خدا بندگی کرد

منبع:http://www.ahkam.mihanblog.com/post/archive/1388/12
نویسنده: محمد حسین زاده