(¯`’★• ♥ مناجات خمس عشر{ مناجات سیزدهم - مناجات الذاکرین} ♥ •★’´¯)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

الثَّالثَة عَشر: «مُناجات الذّاکرینَ»

مناجات سیزدهم: مناجات یادکنندگان حق‏

بسم الله الرحمان الرحیم‏

بنام خداى بخشاينده مهربان

اِلهى‏ لَوْ لاَ الْواجِبُ مِنْ قَبُولِ اَمْرِکَ، لَنَزَّهْتُکَ مِنْ ذِکْرى‏ اِیَّاکَ،

خدایا اگر پذیرفتن فرمانت واجب نبود تو را پاکتر از آن مى ‏دانستم که من نام تو را به زبان آورم

عَلى‏ اَنَّ ذِکْرى‏ لَکَ بِقَدْرى‏ لا بِقَدْرِکَ،

گذشته‏از اینکه ذکرى که من از تو کنم به اندازه فهم من است نه به مقدار مقام تو

وَما عَسى‏ اَنْ یَبْلُغَ مِقْدارى‏ حَتّى‏ اُجْعَلَ مَحَلّاً لِتَقْدیسِکَ،
و تازه مگر چه اندازه امید است‏ قدرم بالا رود که محل تقدیس (و به پاکى ستودن) تو قرار گیرم

وَمِنْ اَعْظَمِ النِّعَمِ عَلَیْنا جَرَیانُ ذِکْرِکَ عَلى‏ اَلْسِنَتِنا،

و از بزرگترین نعمتهاى تو بر ما همان جریان داشتن ذکر تو برزبان ما است

وَاِذْنُکَ لَنا بِدُعآئِکَ وَتَنْزیهِکَ وَتَسْبیحِکَ

و همان اجازه‏اى است که براى دعا کردن و به پاکى ستودنت به ما دادى

اِلهى‏ فَاَ لْهِمْنا ذِکْرَکَ فِى الْخَلاءِ وَالْمَلاءِ، وَاللَّیْلِ‏ وَالنَّهارِ،

خدایا پس ذکر خویش را به ما الهام کن در خلوت و جلوت و شب و روز

وَالْإِعْلانِ وَالْإِسْرارِ، وَفِى‏ السَّرَّآءِ وَالضَّرَّآءِ، وَآنِسْنا بِالذِّکْرِ الْخَفِىِّ

و آشکار و نهان و در خوشى و ناخوشى و ما را به ذکر خفى و پنهانت مأنوس کن

وَاسْتَعْمِلْنا بِالْعَمَلِ الزَّکِىِّ، وَالسَّعْىِ الْمَرْضِىِّ، وَجازِنا بِالْمیزانِ الْوَفِىِّو به کار پاکیزه و کوشش خداپسند وادار و پاداش ما را به سنگ تمام بده

اِلهى‏ بِکَ هامَتِ‏ الْقُلُوبُ الْوالِهَةُ، وَعَلى‏ مَعْرِفَتِکَ جُمِعَتِ الْعُقُولُ الْمُتَبایِنَةُ،

خدایا دلهاى شیدا همه سرگشته‏ و تشنه توأند و خِرَدهاى متفرق و جدا
همه در مورد شناسایى و معرفت تو متفق گشته‏ اند

فَلا تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ اِلاَّ بِذِکْراکَ، وَلا تَسْکُنُ النُّفُوسُ اِلاَّ عِنْدَ رُؤْیاکَ،

و از اینرو دلها جز به یاد تو آرام نگیرند و جانها جز به مشاهده جمالت تسکین نیابند

اَنْتَ‏ الْمُسَبَّحُ فى‏ کُلِّ مَکانٍ وَالْمَعْبُودُ فى‏ کُلِّ زَمانٍ، وَالْمَوْجُودُ فى‏ کُلِ‏اَوانٍ،
تویى که در هر جا تسبیحت گویند و در هر زمانى پرستش کنند و در هر آن موجود بوده‏ اى

وَالْمَدْعُوُّ بِکُلِّ لِسانٍ، وَالْمُعَظَّمُ فى‏ کُلِّ جَنانٍ،

و به هر زبان تو را خوانند و در هر دلى تو را به بزرگى یاد کنند

وَاَسْتَغْفِرُکَ مِنْ کُلِ‏ لَذَّةٍ بِغَیْرِ ذِکْرِکَ، وَمِنْ کُلِّ راحَةٍ بِغَیْرِ اُنْسِکَ،

و از تو آمرزش خواهم از هر لذتى جز لذت تو و از هر آسایشى جز انس با تو

وَمِنْ کُلِّ سُرُورٍ بِغَیْرِ قُرْبِکَ، وَمِنْ کُلِّ شُغْلٍ بِغَیْرِ طاعَتِکَ،

و از هر شادمانى بجز قرب تو و از هر سرگرمى به جز فرمانبرداریت

اِلهى‏ اَنْتَ قُلْتَ وَقَوْلُکَ الْحَقُّ،

خدایا تو فرمودى و گفته‏ات حق است

یا اَیُّهَا الَّذینَ امَنُوا اذْکُرُوا اللَّهَ ذِکْراً کَثیراً، وَسَبِّحُوهُ بُکْرَةً وَاَصیلاً،

«اى‏ کسانى که ایمان آورده‏اید خدا را یاد کنید یاد کردن بسیار و تسبیح او گوئید در بامداد و پسین»

وَقُلْتَ وَقَوْلُکَ الْحَقُّ فَاذْکُرُونى‏ اَذْکُرْکُمْ، فَاَمَرْتَنا بِذِکْرِکَ،

ونیز فرمودى وگفته‏ات حق است «مرا یاد کنید تا من هم شما را یاد کنم» پس ‏تو ما را به ‏یاد کردنت دستور فرمودى

وَوَعَدْ تَنا عَلَیْهِ اَنْ‏تَذْکُرَنا تَشْریفاً لَنا وَتَفْخیماً وَاِعْظاماً،

وبه ‏ما وعده ‏دادى‏ که براى شرافت و عزت و عظمت بخشى به ما تو هم ما را یاد کنى

وَها نَحْنُ ذاکِرُوکَ کَما اَمَرْتَنا،

و ما هم اکنون مطابق فرمانت تو را یاد کنیم پس تو هم به وعده خویش وفا کن

فَاَنْجِزْ لَنا ما وَعَدْتَنا، یا ذاکِرَ الذَّاکِرینَ،

اى که از یادکنندگانت یاد کنى



ويا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ

واى مهربانترين مهربانان

آمين يا رب العالمين

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

وَوَعَدْ تَنا عَلَیْهِ اَنْ‏تَذْکُرَنا تَشْریفاً لَنا وَتَفْخیماً وَاِعْظاماً،

وبه ‏ما وعده ‏دادى‏ که براى شرافت و عزت و عظمت بخشى به ما تو هم ما را یاد کنى

وَها نَحْنُ ذاکِرُوکَ کَما اَمَرْتَنا،

و ما هم اکنون مطابق فرمانت تو را یاد کنیم پس تو هم به وعده خویش وفا کن



بهر تفخیمُ وَ اعظامی ز ما
وعده دادی تا که یاد اری ز ما

ما کنون بر یاد تو بنشسته ایم
دل به آن وعده ز سویت بسته ایم

یاد کن ما را تو ،خیر الذاکرین
رحمتی آور تو ، خیر الراحمین

یا ارحم الراحمین

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

بخش سیزدهم از مناجات خمس عشر مشهور به مناجات الذاکرین (مناجات اهل ذکر)